Markus 5:21-43

24 Junie 2012 – Koninkrykstyd
Prediker: Dr Tiana Bosman

Liturgie-24-06-12 | Bulletin-24-06-12

Kliek hier om Markus 5:21-43 te lees

Vertel Markus 5:21-43.

Jesus het pas ‘n klomp bose geeste in ‘n trop varke ingejaag. Hy het toe met ‘n skuit teruggevaar na die oorkant toe en daar het klomp mense om Hom saamgedrom. Een van die raadslede van die sinagoge, dus ‘n ryk man met baie aansien, kom toe daar aan. Sy naam was Jaïrus. Sy dogtertjie was tot die dood toe siek. Op ‘n gepastelike wyse toon hierdie belangrik man sy respek: hy val op sy knieë voor Jesus neer en soebat Hom om sy hande op sy dogtertjie te kom lê sodat sy gesond kan word en lewe. En onmiddellik gaan Jesus saam met Jaïrus na sy huis toe. Net om op weg daarheen deur ‘n baie onbelangrike en vuil persoon opgehou te word. Een van wie ons nie eens die naam ken nie.

Dit was ‘n vrou in die skare wat al twaalf jaar aan bloedvloeiing gely het. Sy het baie gely onder die behandeling van talle dokters wat haar uitgebuit maar nie genees het nie. In die proses het sy alles wat sy gehad het verloor, maar steeds net sieker geword. Hierdie vrou was desperaat. Sy het van Jesus gehoor en in die gedrang nader gekom en aan sy klere geraak, want, het sy gedink, “as ek maar net aan sy klere kan raak, sal ek gesond word”. Sy hét toe dadelik gesond geword, en Jesus het ook onmiddellik geweet dat daar van sy krag uitgegaan het. Hy het omgedraai in die gedrang en gevra: “Wie het aan my klere geraak?” Sy dissipels beskou dit as ‘n baie dom vraag, aangesien almal in die bondel teen mekaar stamp en stoot. Maar Jesus het bly kyk rondom Hom om te sien wie dit was. Die vrou het geskrik en gestaan en bewe, want sy het besef wat met haar gebeur het. En toe het sy voor Hom op haar knieë kom val en vir Hom haar hele geskiedenis vertel – die twaalf jaar van siek wees, die verstotenheid, die dokters wat haar uitgebuit het, alles… En nadat sy klaar gepraat is, sê Jesus vir haar: “Dogter, jou geloof het jou gered. Gaan in vrede. Wees vir goed van jou kwaal genees!”

Intussen staan Jaïrus waarskynlik en trippel op sy tone want Jesus is besig om baie kosbare tyd te mors. Onthou, sy dogtertjie lê op haar uiterste, en Jesus genees nie net hierdie onbelangrike vrou wat elk geval nie daar tussen die mense hoort nie, Hy knoop nog geselsies ook met haar aan. En toe gebeur waarvoor Jaïrus gevrees het. Daar kom mense van sy huis af en sê vir hom: “U dogter het gesterwe. Waarom val u nog ons Leermeester lastig?” Jesus het egter met een oor gehoor wat daar gesê word, en Hy sê toe vir Jaïrus: “Moet jou nie ontstel nie”. Lett: “Moenie bang wees nie. Bly maar net glo!”

Jesus het niemand anders behalwe Petrus, Jakobus en Johannes die broer van Jakobus toegelaat om verder saam met Hom te gaan nie. Hy kom toe by Jaïrus se huis aan en sien die hele gedoente van mense wat verskriklik huil en tekere gaan. Daar was waarskynlik ook professionele roubeklaers onder die groep gewees. Hy het ingegaan en vir hulle gesê: “Wat raas en huil julle so? Die kindjie het nie gesterwe nie, sy slaap net.” Maar hulle het Hom uitgelag. In die Grieks staan skerp dat Jesus hulle toe uitgegooi het. Hy het net die pa en die ma van die kindjie en die drie dissipels saamgeneem en in die kamer ingegaan waar die dogtertjie was. Hy vat toe haar hand en sê vir haar: “Talita, koem!” Dit beteken: “Dogtertjie, Ek sê vir jou , staan op!”

Dadelik het die dogtertjie opgestaan en begin loop, sy was al twaalf jaar oud. Die mense was stom van verbasing. Jesus het hulle toe streng opdrag gegee om niemand anders daarvan te laat hoor nie en gesê hulle moet vir haar iets te ete gee. Die rede vir die geheimenis is dat die tyd om Homself bekend te maak nog nie aangebreek het nie. Mense weet nog nie wat die aard van Jesus se Messiasskap beteken nie. Hy wil voortydelike misverstand voorkom, aangesien dit in die weg kan staan van sy aardse bediening wat nog moet voortgaan.

Boodskap

Ons bevind ons hier midde-in ‘n verhaal van uiterstes en skreiende kontraste. Die verhaal van twee siek vroue – die een ‘n vrou wat al twaalf jaar aan ‘n siekte ly waar sy heeltyd menstrueer, die ander ‘n dogtertjie van twaalf jaar oud wat baie ernstig siek is. Die vrou is onvrugbaar, die dogtertjie staan op die rand van puberteit. Die dogtertjie se pa is ‘n belangrike man in die samelewing, gerespekteerd, raadslid van die sinagoge, die bekende Jaïrus. Hy ken die etiket van sy dag en onderskryf dit deur in die openbaar na Jesus te gaan, voor Hom neer te val en Hom aan te spreek en sy versoek te rig. Hy doen alles reg. Hierteenoor is daar die vrou sonder naam, onbelangrik, onder aan die sosiale leer, lastig, en sy oortree al wat reël en regulasie is. In die eerste plek hoort sy nie tussen die mense nie, want sy is onrein. Binne die Indiese kaste-sisteem sou sy een van die “untouchables” wees. As vrou en erger nog as untouchable mag sy nie sonder toestemming met ‘n man in gesprek tree nie. Sy weet dit en daarom praat sy bloot maar met haarself: “As ek maar net aan sy klere kan raak…” Sy weet ook dat sy nie aan Jesus se klere mag raak nie, want deur aan Hom te raak sou sy Hom aansteek met haar onreinheid, maar in die geheim skraap sy alle moed bymekaar en sy doen dit tog.

Hierdie is die enigste verhaal in Markus waar die siek persoon na Jesus uitreik en nie andersom nie. Moontlik het sy gehoop op ‘n stille genesing. Dat sy in die verbygaan aan Jesus kon raak en genees word, terwyl Hy self niks-vermoedend voortgaan op sy weg na die huis van Jaïrus om na sy dogtertjie om te sien. Haar gedagte sou iedergeval nie wees om aandag te trek nie. Maar Jesus voel onmiddellik hoedat die krag uit Hom uitgaan en Hy stop in sy spore. Ten spyte van haar vrees en bewing val die vrou toe voor Hom neer en vertel Hom alles. En Hy luister na haar. Waarskynlik vir die eerste keer in jare luister iemand werklik na haar, is haar storie vir Hom belangrik, staan Hy kosbare tyd aan haar af, herstel Hy haar posisie in die samelewing, en noem Hy haar “Dogter”, en prys Hy haar geloof. Inderdaad ‘n verhaal van kontraste. Op weg na die huis van ‘n baie belangrike man om sy dogtertjie te genees, word Jesus in sy missie onderbreek deur ‘n baie onbelangrike vrou, en die gevolg is tragies. Want terwyl Hy so tyd mors by die onbelangrike vrou, sterf die dogtertjie van die belangrike man. Toe Jesus dit hoor vermaan hy vir Jaïrus om die voorbeeld van die onbelangrike vrou te volg: “Moenie bang wees nie, glo net!” En Hy gaan na die huis en Hy vat die dogterjie aan die hand en genees ook vir haar.

Vier dinge staan uit in hierdie verhaal:

1) Jesus genees ALLE TIPES MENSE. Oppad na die huis om die dogtertjie van die baie belangrike Jaïrus te genees, stop Jesus om eers ‘n vrou aan die ander kant, die onderpunt van die sosiale leer te genees. Die nommer twaalf is baie belangrik in die verhaal. Dit simboliseer die twaalf stamme van Israel en sê iets van die inklusiwiteit van Jesus se bediening. Hy het inderdaad vir almal gekom. Die twee “dogters” verteenwoordig daarom onderskeidelik die bevoorregte mense en die randfigure. Jesus genees beide groepe se siektes. In die geval éérste die vrou met geen aansien nie, en daarna die dogtertjie van die raadslid. Hy sou dit ook andersom kon doen. Hy sou eers by die vrou kon verbyhou en nadat Hy die dogtertjie genees het, terugkom en met haar gesels. Maar Hy kies om eers sy volle aandag aan die onbelangrike vrou te gee. Want vir Hom is sy belangrik.

2) Die pad van genesing loop deur GELOOF. Dit beteken egter nie dat geloof ‘n eenvormige resep word vir genesing nie. Binne hierdie verhaal alleen sien ons al hoe die aard van geloof verskil. Die vrou word genees vanweë haar eie waaghalsige geloof. Die dogtertjie word genees vanweë haar pa se geloof. En wanneer sy geloof begin wankel en Jesus merk hoedat hy bang word, vermaan Hy hom om steeds te bly glo. Wat hier gebeur is verstommend: Jesus beveel die leier van die sinagoge om by die verstote vrou te leer wat egte geloof is! Om die waarheid te sê – die vrou aan die onderpunt van die sosiale leer word eerste genees as teken van Jesus se mag sodat diegene aan die bopunt van die leer ook kan glo.

Elders in Markus word geloof steeds anders ook geteken. In hfst 9 sien ons hoedat die pa van die siek seun sy gebrek aan geloof eerlik erken, met ‘n intense begeerte om wel te glo: “Ek glo Here, kom tog my ongeloof te hulp!” (24) “Ek weet nie hoe om te glo nie Here, maar ek wil graag, en in my onvermoë om reg of groot genoeg te glo is dit u Naam wat oor my lippe kom.” En in die eerlike erkentenis van die pa se gebrek aan geloof maar sy begeerte om wel te kan glo, genees Jesus sy seun. Want dit gaan immers nie oor hoe groot ons geloof is nie, maar oor die Een in wie ons glo, die Een na wie ons ons wend, ook wanneer ons nie meer weet wat om te glo nie. Daar is tye wanneer ons geloof ons in die steek sal laat, maar om in daardie tye te weet dat die Een in wie ons glo ons nooit in die steek sal laat nie – dis reeds genoeg.

3) Jesus genees mense op VERSKILLENDE MANIERE en op VERSKILLENDE VLAKKE. Die vrou is wel van haar fisiese siektetoestand genees, maar belangriker nog is dat haar plek in die samelewing herstel is. Deur haar van haar bloedvloeiing te genees het Jesus haar posisie herstel, Hy het weer vir haar ‘n regmatige plek gegee, sy was nie meer ‘n “untouchable” nie, maar mag weer tussen mense beweeg en in verhouding tree met ander. Vir twaalf jaar was sy ‘n Niemand en Hy maak van haar weer ‘n Iemand. Hierteenoor is die fokus van die dogtertjie se genesing wel dat sy fisies gesond word.

Genesing kan op soveel verskillende maniere gebeur. Op fisiese vlak, of deur die herstel van verhoudinge of jou plek in die samelewing, of deur ‘n proses van aanvaarding heen, selfs deur die dood. ‘n Vriend van my is die week oorlede aan hartversaking. Ek was Dinsdagaand by hom. Sy kragte was maar min, maar hy het so stadigaan sy sinne uitgekry. Dat hy so begeer om by God te wees. Dit is sy enigste wens. Hy het reeds van almal afskeid geneem. Al probleem is nou dat God te lank neem om hom te kom haal, vertel hy. Hy sê as hy maar net die krag bymekaar kan skraap om nog een groot gaap te gee, dan sal sy hart stil skok. Maar God sal daai krag vir hom moet gee. Twee dae later het hy sy krag vir die laaste gaap gekry en genesing ontvang. Vir hom het die dood genesing gebring.

4) In die meeste gevalle genees Jesus mense deur fisiese kontak, deur AANRAKING. Die vrou raak aan Hom. Hy vat die dogtertjie se hand. Hy vat aan melaatses en hulle word gesond. Hy vat aan iemand se ore en hy kan weer hoor. Hy smeer ‘n mengsel van spoeg en grond aan blindes se oë en hulle kan weer sien. Hy vat aan die onreines, en in plaas daarvan dat Hy hulle onreinheid aansteek, steek hulle sy reinheid aan. Hy vat aan die “untouchables” en hulle word “touchable”.

‘n Klompie jare terug het ‘n vriend van my aangrypend vertel hoedat die dogtertjie van so 6 jaar oud in die middel van die nag haar ma geroep het omdat sy bang was. Haar ma kom toe by die kamer in, hou haar kindjie vas en troos haar met die woorde: “My kind, jy hoef mos nie bang te wees nie. Jy weet tog God is by jou en Hy het jou lief en Hy pas jou op terwyl jy slaap. Niks sal gebeur nie.” “Ja,” antwoord die dogtertjie, “ek weet dit, maar Mamma, partykeer het God ‘n vel nodig.”

Die Here genees ons van ons siektes, en ons vrese, en ons onsekerhede, en ook ons sekerhede, en ons statusse en ons arrogansie. Hy genees ons op soveel maniere. Maar Hy beweeg nie meer hier in sy eie vel soos destyds nie. Ons, sy dissipels, word geroep om God se vel in die wêreld te wees. Ons is die mense wat Hom sigbaar en tasbaar moet maak vir die siekes en die gebrokenes en die verstotenes onder ons en rondom ons. Sodat hulle deur ons aanraking en ons belangstelling en ons aanvaarding genesing kan ervaar.

Om saam te vat:
Die Here is die groot Geneesheer.
Sy genesing is gratis.
Hy genees alle tipes mense, ook vir elkeen van ons.
Hy maak tyd vir elkeen van ons. Selfs die van ons wat reken dat ons onbelangrik is. Hy skuif belangrike mense opsy om na ons te luister.
Dit kom na ons deur geloof. Soms ons eie geloof, soms iemand wat namens ons glo, soms net die opregte worsteling en begeerte om te glo, al voel ons so ontoereikend daarin.
Die Here genees mense op verskillende maniere. Party ontvang fisiese genesing, ander se posisie word herstel, of gebroke verhoudinge herstel, ander vind vrede en aanvaarding, ander word genees van hul arrogansie of hul minderwaardigheid, ander vind genesing in die dood.
Die Here genees mense meestal deur fisiese aanraking. Ons word geroep om God se vel in die wêreld te wees en die siekes en die banges en die eensames aan te raak en te aanvaar en te bemoedig.

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Markus 4:26-34

17 Junie 2012 – Koninkrykstyd
Prediker: Bianca Botha

Liturgie-17-06-12 | Bulletin-17-06-12

Kliek hier om Markus 4:26-34 te lees

Ek was onlangs op ‘n klas toer. Tydens die toer het ons eendag van Oudtshoorn af Prins Albert toe gery oor die Swartbergpas. Ek weet nie of u het al die voorreg gehad om daar te ry nie, maar dis regtig die moeite werd. Ons het dan natuurlik ook ‘n paar keer langs die pad gestop om die uitsig te geniet. Almal van hulle was besonders, maar daar was een spesifieke uitsig wat my totaal en al verstom gelaat het. Dit was werklik, wat een van my vriendinne se oupa noem, “‘n asembenemende oomblik.”
Maar hoe sal ek daardie ervaring, daardie uitsig aan enigiemand kan beskryf?
Ek sou kon vertel  van die diep, diep klowe en hoë berge wat strek so ver soos die oog kan sien. Ek sou die kleure kon beskryf, die groen wat oral groei teen die oranje rotse en die blou, blou lug. Of ek kan vertel van, die stilte die oopte, die son wat bak teen jou rug terwyl die wind jou hoendervleis gee. Maar geen van hierdie beskrywings kan daardie ervaring vasvang nie. Ek sou foto’s kon wys, maar selfs daardie foto’s is nie voldoende om die volle omvang van daardie ervaring oor te dra nie. Woorde en beelde kan dit net eenvoudig nie beskryf nie. Dit is werklik “onbeskryflik.” Slegs as jy self daar kan staan, dit self ervaar sal jy iets kan begryp van wat ek probeer verduidelik.

Toe ek verlede week so deur die foto’s kyk, besef ek dat Jesus dieselfde probleem in die gesig moes staar. Hoe verduidelik Hy aan mense, aan sy dissipels met hulle beperkte lewensuitkyk, die koninkryk van God. Die magiese, misterieuse, onbeskryflike koninkryk van God. En in ‘n poging om hulle – om ons – te help om iets te snap van daardie koninkryk vertel Hy die twee gelykenisse wat ons Markus 4: 26-34 lees.

Wanneer Jesus die koninkryk beskryf, is dit anders as wat ons sou dink – anders as wat die skare en selfs die dissipels sou dink. Hy gebruik nie groot woorde en uitspattige beelde nie. Hy rig ons oë nie na die hemele of die sterre, na die ‘koninklike’ nie, maar na die grond, die aarde; na iets so eenvoudig soos ‘n saadjie wat ontkiem en groei en geoes word. Die koninkryk wat Hy hier beskryf is nie een met goue strate en ‘n magtige leër nie. Dis organies; dit groei vanself; dit is gereed op ‘n spesifieke tydstip; dit het ‘n lewenssiklus; dit voed mense en bring lewe.

Dan gaan Hy verder, en gebruik weereens ‘n eenvoudige voorbeeld wanneer hy dit vergelyk met ‘n mosterdsaadjie. Iets baie klein wat groei tot ‘n tuinplant so groot dat die voëls in die skadu van sy takke kan nesmaak. Dis amper soos om te sê dinamiet kom in ‘n klein pakkie. Die koninkryk is misterieus en verrassend. Want wie kan dink dat daar uit so ‘n klein saadjie so ‘n groot plant kan groei. Dit gaan teen alle verwagtinge in.

Ek gebruik met opset die woord “plant”  en nie “boom” soos wat ‘n mens dalk sou verwag nie. Anders as in Matt en Luk, waar die mosterdsaad ‘n groot boom word, bly dit in Markus bloot ‘n tuinplant, ‘n bos – steeds groot; groter as al die tuinplante staan daar, maar nietemin ‘n bos. In die Ou Testament is daar ‘n hele paar beelde waar koninkryke beskryf word as groot en magtige bome, soos bv. die hoë seder waarvan ons lees in Esegiël 17. ‘n Mens sou dus verwag dat die mosterdsaad in Markus ook ‘n boom sou word. Maar dis juis die punt. Die koninkryk van God is nié soos al die ander koninkryke waarmee die volk tot dusver te doen gehad het nie. Dit groei nie, soos vorige koninkryke, dmv mag en geweld nie. Anders as wat sy navolgers geglo het, het Jesus nie gekom om die Roomse Ryk omver te werp en as heerser in te tree nie, en dis iets wat hulle gesukkel het om te begryp. Die woord ‘koninkryk’ het vir hulle ‘n fisiese betekenis gedra en hulle kon nie verstaan hoekom hulle nog nie tekens van daardie koninkryk sien kom nie.

Tog verseker Jesus hulle hier dat hoewel hulle dit nie kan sien nie; hoewel hulle dit nie kan verstaan nie en nie weet hoe dit gebeur nie; alhoewel dit nie gebeur soos wat hulle sou verwag nie, die koninkryk steeds besig is om te groei. Deur hierdie gelykenisse kom sê Jesus in die eerste plek dus vir hulle (en vir ons) dat die koninkryk van God totaal anders is as wat hulle verwag. En dan beskryf hy hierdie andersheid van die koninkryk aan hulle op drie maniere.

In die eerste plek is die koninkryk dikwels onsigbaar:
Hoeveel keer vra ons, soos Jesus se navolgelinge, onsself nie af hoekom ons nie die tekens van God se koninkryk in hierdie wêreld raaksien nie? Ons weet egter ‘n saadjie wat geplant is dra nie dadelik vrug nie. Dit groei dikwels sonder dat ons eers bewus is daarvan. En so sê Jesus is die koninkryk.
Die feit dat ons dit nie sien nie beteken nie dat dit nie daar is nie. Dit beteken dalk net dat ons uitsig beperk is, dat ons nie die volle prentjie kan sien nie.
Ons weet dat ons nou in die tussentyd is. Teoloë praat graag van die “alreeds” en die “nog nie.” En wat dit beteken is dat ons weet dat die koninkryk sy volheid eers sal bereik  met die wederkoms, maar ook dat dit te danke aan Jesus se koms, kruisdood en opstanding, reeds deel is van ons werklikheid. Hoewel ons dit soms nie sien nie, en dikwels nie verstaan hoe die wêreld kan lyk soos dit lyk as ons sê dat dit reeds hier is nie; hoewel ons nog nie die halm of die aar of die volkoringaar kan sien nie, kom verseker Jesus ons in hierdie gelykenis dat die saad reeds ontkiem het en groei daar waar ons dit nog nie kan sien nie.

In die tweede plek is die koninkryk onbeheerbaar:
In beide die gelykenisse word ons gekonfronteer met die feit dat die koninkryk en die groei van die koninkryk totaal buite ons beheer is. Die saad word gesaai, maar daarna is dit buite die saaier se hande. Hy gaan slaap en staan op, dag na dag en die saad groei vanself. Anders as in die gelykenis van die saaier word daar hier niks gesê van enige positiewe of negatiewe elemente van buite, wat die groei van die saad beïnvloed nie. Die saad en dws die koninkryk groei, soos daar letterlik in die Grieks staan, outomaties.

Ons vind hierdie selfde gedagte, die idee van onbeheerbaarheid, ook in die gelykenis van die mosterdsaadjie.
Interessant, is dat ‘n mens baie verskillende soorte mosterd kry en dat die soort wat mees algemeen voorgekom het in daardie tyd – “wilde mosterd” – byna soos onkruid, baie moeilik is om te beheer en ‘n hele veld kan oorneem as dit eers wortel geskiet het. Hierdie tipe mosterd dring in daar waar dit nie hoort nie; waar mense dit wil uithou. Dit bring ook voëls na die land – voëls wat boere dikwels veel eerder van wil ontslae raak.

So is die koninkryk wat Jesus verkondig ook iets wat ons nie kan beheer nie. Ons kan dit nie maak groei nie, dit groei vanself. Dis ook nie soos ‘n boom wat ons plant waar ons hom wil hê nie, maar eerder soos die wilde mosterd wat onbeheersd groei, dikwels daar waar ons dit nie sou verwag nie.

In die prestasie gedrewe samelewing waarbinne ons leef wil ons altyd in beheer van sake wees en resultate sien. Jesus kom sê egter dat dit in die koninkryk nie so werk nie en dat ons moet aanvaar dat dinge, veral in die koninkryk, dikwels buite ons beheer is. Die feit dat ons nie in beheer is nie, behoort ons egter nie angstig te maak nie, maar vir ons hoop te gee.
Ons hoop lê juis in die feit dat dit nie van ons afhang nie, dat God besig is om te werk, te midde en dikwels selfs ten spyte van, ons planne en projekte.

Hierdie hoop beteken egter nie dat ons net moet terugsit en toekyk; dat ons nie deel is van, of moet deelneem aan, God se plan vir hierdie wêreld nie. Want ware hoop dryf ‘n mens tot aksie. As ons werklik glo dat die koninkryk van God onbeheersd besig is om te groei, dan kan ons nie anders as om deel te wil wees van daardie beweging nie.

Coenie Burger skryf in sy boek “Waar is Jesus nou?” dat ons – die kerk – die teken, voorsmaak en instrument van God se koninkryk behoort te wees.
As teken moet ons die beeld en getuienis van Jesus dra, moet ons lewe volgens Sy voorbeeld.
As voorsmaak moet mense iets van die komende ryk, dws die teenwoordigheid van God, by ons ervaar.
En as instrument gebruik Hy ons, mense wat probeer leef volgens sy wil, dan in sy koninkryk.

Dit gaan dus nie oor die dinge wat ons doen nie, maar hoe ons leef en wie ons is en wat God dan deur ons kan doen. Ons het geen beheer oor die groei van die koninkryk nie, maar ons het die wonderlike geleentheid om daarvan deel te wees.

En dan is die koninkryk, in die derde plek, ‘n tuiste vir almal:
Soos in Esegiël 17, lees ons in Markus ook, dat die voëls in die skaduwee van die takke sal kom nes maak. Die Ou Testamentiese beeld van die voëls verwys na al die nasies wat deel sal word van God se koninkryk en met die gebruik van daardie beeld sê Jesus dat daardie koninkryk almal insluit. Ook dié voëls waarvan die boere soms ontslae wil raak en wat hulle voel hoort nie op die landerye nie. Dankie tog dat ons, die mens, nie kan kies of beheer wie deel het en deel word van die koninkryk van God nie.

En as ons dan werklik die teken, voorsmaak en instrument van daardie koninkryk wil wees, dan moet ons die takke wees wat skadu bied waarin die voëls kan kom nes maak, selfs die wat ons dalk voel hoort nie daar nie.

Wanneer woorde nie genoeg is om die koninkryk aan ons te verduidelik nie; wanneer ons die woorde hoor en die beelde sien, maar nie die volle omvang daarvan kan verstaan nie, is dit dalk nodig vir ons om dit self te ervaar. En ek vermoed dis juis wanneer ons in die skadukolle van die takke begin inbeweeg – daar waar ons sop gee vir mense wat honger is; daar waar ons kinders help wat nie veel van ‘n kans in die lewe het nie, om skoolgereed te raak of om skool toe te kan gaan; daar waar ons ‘n vriend of vriendin ondersteun in ‘n tyd van swaarkry of waar ons iemand help wat ons dalk voel dit nie verdien nie – ek vermoed dat ons juis daar iets sal kan begryp van dit wat Jesus probeer verduidelik wanneer Hy praat oor die koninkryk van God.

Mag die Here aan julle skadu gee
En van julle takke maak wat skadu bied vir ander

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Bianca Botha word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Markus 3:20-35

10 Junie 2012 – Koninkrykstyd
Prediker: Dr Tiana Bosman

Bulletin-10-06-12 | Liturgie-10-06-12

Kliek hier om Markus 3:20-35 te lees

Hierdie is oor die algemeen ‘n moeilike gedeelte in die evangelie om te lees. Dit praat van Satan, die uitdryf van duiwels, die vasbind van die sterk man en die lastering teen die Heilige Gees – alles dinge wat ons ongemaklik laat rondskuif en maak dat ons liewer die teks vermy as om dit aan te spreek. Dit terwyl wat hier afspeel een van die mees opspraakwekkende gebeurtenisse was in Jesus se ganse bediening. Naas die godsdientige uitsprake het die teks ‘n sterk politiese ondertoon en word ook die heersende sosiale orde heeltemal omvergewerp. Jesus daag al wat ‘n sisteem was uit, keer die samelewing op sy kop en die leiers in die godsdienskringe (die wat ook nou saamgewerk het met die regering) is besig om komplotte te smee om Hom om die lewe te bring.

Dit alles begin by Mark 1:15 wanneer Jesus reg aan die begin van sy bediening die rewolusionêre uitspraak maak: “Die tyd het aangebreek en die koninkryk van God het naby gekom. Bekeer julle en glo die evangelie.” Ons sou dit sy intreerede tot die bediening kon noem. Hy het pas die versoekinge van die duiwel in die woestyn weerstaan en daardeur gewys dat daar nou ‘n Persoon in die wêreld is wat sterker is as Satan, ‘n nuwe orde het aangebreek, die koninkryk het naby gekom.

Onmiddellik na die uitspraak voeg Jesus daad by woord om te wys wat die nuwe tyd in die geskiedenis behels, hoe lyk die aanbreek van die koninkryk, waartoe moet mense hulle bekeer en wat is die evangelie wat hulle moet glo. Nadat Hy sy eerste dissipels geroep het, begin sy nie-geweldadige aksieveldtog teen die Joodse sosiale orde in Kapernaum – ‘n veldtog wat ‘n klimaks bereik en ook eindig by ons gedeelte van vandag.
Die hooflyn van Jesus se veldtog lyk soos volg: Van die eerste oomblik af dat Hy by die sinagoge in Kapernaum instap is dit duidelik dat sy koninkrykstaak onversoenbaar is met die plaaslike gesagsfigure en die sosiale orde wat hulle daar stel. Jesus begin om mense te leer soos een wat gesag het en nie soos die skrifgeleerdes nie. Dit is van meet af aan duidelik dat Jesus nie aan die kant van die skrifgeleerdes staan nie. ‘n Bose gees ruik lont en begin om op Hom te skree. Jesus spreek die bose gees aan, en stuur hom uit die man uit, en Hy begin met sy bediening om mense te genees.

Sy fokus is die armes en die verstotenes. Hy maak hulle gesond en herstel of verleen so aan hulle ‘n sosiale status wat hulle nie gehad het nie. Hulle word deur Hom raakgesien en kry weer ‘n geregmatige plek in die samelewing. Hy aanvaar die gasvryheid van die mense wat uitgestoot word en Hy gaan by hulle aan huis. Alhoewel Hy weet dat die leiersfigure in die samelewing en die kerk Hom al meer vyandiggesind sal raak, kritiseer Hy die sosiale orde wat bepaal wie ‘n plek in die samelewing en die kerk mag hê, en wie nie. Jesus oortree selfs die wet deur iemand op die Sabbatdag te genees. Hy sou die genesing net so maklik op die Sabbat agter ‘n toe deur kon doen en so kritiek vryspring, maar doelbewus genees Hy waar almal kan sien – en daag Hy weereens die sosiale strukture en wette van sy tyd uit.

Na ‘n baie besige tyd van mense genees, bose geeste uitdryf en koppe stamp met die gereg, onttrek Jesus (in hfst 4) en gaan na die see – om daar te reflekteer en te praat oor sy bediening in die vorm van gelykenisse. Maar voordat Hy see toe gaan, speel ‘n baie belangrike gebeurtenis af. Jesus het pas sy twaalf dissipels “amptelik” aangestel – ons sou kon sê dat Hy met die aanstelling sy weerstandsbeweging op die been gebring het. ‘n Rewolusie is aan die broei – Hy het tog aan die begin al gewaarsku – die tyd het aangebreek en die koninkryk van God het naby gekom. Jesus gaan hierna na die veiligheid van die huis toe om te rus en te eet, maar die mense is lastig en daar is nie geleentheid vir eet nie. Erger egter as die oorslaan van ‘n maaltyd is dat Jesus vind dat Hy nie meer by die huis welkom is nie. Hy gaan om asem te skep, maar Hy moet die gevolge van sy veldtog in die gesig staar. ‘n Nuwe konflik het ontstaan – Jesus se eie familie is daarvan oortuig dat Hy te ver gegaan het, hulle gaan om Hom te gaan haal (lett “gryp, arresteer”) , en hulle dring daarop aan dat Hy sy sending moet staak. “Hy het van sy kop af geraak,” het hulle onder mekaar gesê.

Maar hulle waarskuwing en gesoebat is te laat, want die regering het reeds skrifgeleerdes vanuit die hoofkwartiere in Jerusalem gestuur om ondersoek in te stel en klagtes te lê. “Hy is van Beëlsebul besete!,” het hulle gesê (Beëlsebul was ‘n ander naam vir Satan). “Dit is met die hulp van die aanvoerder van die duiwels dat hy duiwels uitdrywe.” Die skrifgeleerdes is daarop uit om Jesus se werk verdag te maak. Hulle sien Hy wen veld onder die “gewone (/gewonde) mense” en hulle wil alles in hulle vermoë doen om sy aansien onder die “skares” te smoor.

Daar lê ‘n groot stuk ironie agter hierdie aantuigings. Diegene wat mens sou dink vir Jesus sou ondersteun, naamlik sy eie bloedfamilie en die leiers in die kerk, is juis die mense wat Hom teenstaan. In daardie tyd het die leiers in die kerk gewoonlik ook in die regering se kabinet gedien – dis mense wat groot verskille kon maak, maar hulle grootste gerigtheid was om die status quo te beskerm. Vir hulle het die samelewing van die dag gewerk, en goed gewerk. In die samelewing is daar mense met mag en mense sonder mag, daar is wette wat bepaal wie waar hoort, wie waar woon, wie in die kerk mag ingaan en wie buite moet bly, wie kwalifiseer vir mediese behandeling en wie nie, wie aangeraak mag word en wie nie, wie mal is en wie siek is. Alles en almal het hulle plek, en solank mense hulle plek ken is daar nie probleme nie. En baie belangrik – die met mag, die skrifgeleerdes, is teen alle koste nie bereid om hulle mag af te staan aan iemand wat moontlik groter is as hulle nie. Hulle is nie eens bereid om hulle magsposisie met so ‘n persoon te deel nie. Hulle sal Hom eerder uitkryt as ‘n gesant van die duiwel as om te toe te kyk hoedat Hy die samelewing verander deur aan die magteloses en die siekes ‘n plek te gee.

Jesus antwood die skrifgeleerdes op hulle toesnouings met voorbeelde: “Hoe kan die Satan die Satan uitdrywe? As ‘n koninkryk onderling verdeeld is, kan daardie koninkryk nie bly staan nie; en as ‘n huisgesin onderling verdeeld is, sal daardie huisgesin nie kan bly staan nie. As die Satan teen homself in opstand kom en verdeeld is, kan hy nie bly staan nie, maar is dit sy einde.” Wat Jesus dus hier sê is: Satan kan nie teen homself in opstand kom nie. Dit is onmoontlik. Hulle beskuldigings is absurd. Jesus het juis gekom om die “opstand” teen die magte te lei en om die bose se heerskappy tot ‘n einde te bring.

En dan kom Jesus met ‘n gelykenis wat so skokkend is dat dit nie net die politieke spanning vererger nie, dit veroorsaak ook ‘n breuk met sy familie en sy vriende. Hy vergelyk Homself met ‘n dief wat sukkel om by die huis van die “sterk man” in te breek, hierdie sterk man wat Hy wil vasbind en wie se gevangenes Hy wil bevry. En Hy gaan sover as om te sê dat die Heilige Gees sy helper is, sy medepligtige. Ons sou kon sê dat, binne Markus se verstaan, die huis waarvan Jesus praat die wêreld tot op hede was, en die sterk man is Satan. Die wêreld was sy domein en hy het dit “besit” en “beheer”. Maar Jesus het gekom, Hy het reeds met die versoekings in die woestyn gewys dat Hy die stérker man is, en dat Hy daarom in staat is om die sterk man vas te bind en sy gevangenes te bevry. ‘n Nuwe era het immers aangebreek, ‘n nuwe heerskappy, die koninkryk van God het gekom.

Om hierdie ommekeer, hierdie bevrydingswerk van die Here doelbewus te misken, om te sien hoedat Hy lewens verander, die duiwel en al sy magte besweer en oorwin, om te sien hoedat Hy mense genees en vry maak om heel mense te wees wat ‘n plek het in die samelewing waar hulle behoort en waar hulle waarde het, om hierdie werk van die Here te misken en toe te skryf aan die bewegings van Satan eerder as aan die vernuwing van die Gees – dit is om te laster teen die Heilige Gees. En hiervoor sal die skrifgeleerdes eendag verantwoording moet doen.

Nog is dit nie die einde van die verhaal nie. Die spanning onder Jesus se familielede by die huis bou op. Sy uitsprake ontstel hulle net meer en meer. Hulle wil nie eens in die huis ingaan nie. Van buite af stuur hulle ‘n boodskap om Hom te roep. Hulle probeer nogmaals om Hom stil te maak. Dis immers malligheid vir ‘n gemerkte man om voort te gaan om die hoogste gesagspersone uit te daag. Hy speel met sy eie lewe en hulle wil Hom beskerm.

Hulle wil natuurlik ook hulle eie familiereputasie beskerm, en dit is waarskynlik die grootste motivering vir hulle pogings om Jesus stil en uit die openbare oog te kry. ‘n persoon se sosiale identiteit was integraal verbind aan die familie aan wie jy behoort het. Jesus het sy familie in die skande gesteek en ‘n klad op hulle naam gebring. Die vervreemding tussen hulle kom egter nie net van die familie se kant af nie. Dit is wedersyds. Jesus weier om sy familie te sien. “Wie is my moeder en my broers?,” vra Hy, verwysende na sy bloedfamilie wat, ironies genoeg, besluit om BUITE te bly staan. Toe kyk Hy rondom Hom na die mense wat in die kring om Hom sit, diegene wat BINNE is,en Hy sê: “Hier is my moeder en my broers! Elkeen wat die wil van God doen, is my broer en my suster en my moeder.”

As Jesus se familie nie sy roeping kan aanvaar nie, dan kan Hy nie meer hulle familiebande erken nie. Dan gooi Hy weereens die gevestigde sosiale strukture omver – die heersende struktuur van die Palentynse gemeenskap, en Hy skep vir Hom ‘n nuwe familie – die gemeenskap van dissipelskap. Van nou af is die mense wat sy roeping aanvaar, wat sy visie van ‘n nuwe bedeling deel, wat met Hom saamloop en meewerk, van nou af is hierdie mense sy nuwe familie.

Waar sou jy jouself plaas in die verhaal? Ons almal wat vandag hier is, is kerkmense. Dit lyk vir my asof dit nie altyd iets is om op te roem nie.

Watter tipe kerkmens is jy?

Is jy ‘n kerkmens wat aan die skrifgeleerdes se lippe hang en ten alle koste jouself blindstaar teen wette en voorskrifte wat verskillende mense se plekke en waarde in die samelewing en die kerk bepaal?
Of is jy ‘n kerkmens wat oop is vir vernuwing – veral as daardie vernuwing gerig is daarop om mense te genees of hulle posisies te herstel en hulle in te sluit en deel te maak van ‘n gemeenskap?

Is jy ‘n kerkmens omdat jy binne die kerk se sisteem gebore is?
Of is jy een van die mense wat deur die Here aangeraak is, genees is, bevry is van die bose magte in jou eie lewe?

Het jy al die krag van die koninkryk aan jou lyf en in jou hart gevoel?

Is jy ‘n kerkmens wat soms wens dat jy die Here kon wegsleep daar waar Hy kies om te wees en te werk, ‘n kerkmens wat soms wens dat die Here sy plek beter geken het, ‘n kerkmens wat jouself dalk soms skaam vir die Here – vir dit wat Hy doen en vir dit wat Hy van jou vra?
Of is jy ‘n kerkmens wat kies om by Hom te wees, saam met Hom te stap, jou kop hoog te hou en sy naam op jou lippe te hou, maak nie saam waar jy kom of tussen wie jy verkeer nie?

Is jy ‘n kerkmens wat bereid is om te erken dat die Here werk, dat Hy besig is, dikwels op maniere wat ons nie verstaan nie, maar met die vaste oortuiging dat Hy die sterker man is, die een wat die sterk man, die duiwel en sy magte, vasbind, sodat Hy sy huis – die wêreld, en die mense kan bevry.
Wil jy deel wees van die radikale, rewolusionêre beweging van die Here, of nie? Wil jy vrygemaak maak word of nie?

Om nie die werk van die Here in die wêreld en in ander se lewens en in ons eie lewens te erken as die werk van die Here nie, is sonde. Dit is om onsself blind te hou vir die bevryding en die genesing en die herstel van verhoudinge wat voor ons eie oë plaasvind. Om sulke werk toe te skryf aan die duiwel – dit is lastering teen die Gees. Mag ons dit eerder altyd raaksien, en die Here daarvoor dank, en die Gees daarvoor eer. Mag ons deel wees van die beweging van die koninkryk van God – al sê mense dalk ons is mal, of van die duiwel besete. Hulle het dit van Jesus ook gesê.

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Jesaja 6:1-8

3 Junie 2012 – Triniteitsondag
Prediker: Dr Tiana Bosman

Liturgie-03-06-12 | Bulletin-03-06-12

Kliek hier om Jesaja 6:1-8 te lees

Agtergrond
Dit is ongeveer 740 vC en koning Ussia is dood. Dit merk die begin van ‘n baie moeilike tyd in die volk se lewe. Ussia was ‘n goeie koning gewees. Toe hy siek geword het, het sy seun Jotam by Ussia oorgeneem om sy heerskappy voort te sit, maar Jotam is kort daarna oorlede. Met Ussia se dood sou Agas, Jotam se seun en Ussia se kleinseun, die nuwe troonbestryger wees. Anders as sy oupa het Agas nie sy volk se belange op die hart gedra nie en alliansies met verkeerde volke gesmee. Toe Agas koning geword het van Juda het dit die begin van die val van die suidelike ryk beteken. In hierdie tyd van politieke onstabiliteit het Jesaja weer eendag na die tempel in Jerusalem gegaan, en daar het hy ‘n visioen gesien. Hy berig soos volg daaroor…

Skriflesing: Jesaja 6: 1-8

Boodskap
Die Here het op ‘n baie hoë troon gesit en die soom van sy kleed het die tempel gevul. By Hom was daar serafs om Hom te dien. Die serafs was hemelse wesens wat vir Jesaja onder die indruk gebring het van die vurige, magtige, ontsagwekkende teenwoordigheid van God. Elkeen het ses vlerke gehad. Met twee het hulle hulle oë bedek sodat hulle nie direk na God hoef te kyk nie. Met twee het hulle hulle voete bedek – voete wat dikwels in die OT ‘n eufemisme was vir liggame – sodat hulle nie naak in die teenwoordigheid van God hoef te wees nie. En met die ander twee vlerke het hulle gevlieg. Intens bewus van die Een in wie se teenwoordigheid hulle verkeer, het hulle mekaar telkens toegeroep: “Heilig, heilig, heilig is die Here die Almagtige! Die hele aarde is vol van sy magtige teenwoordigheid.” Hy is so groot, so anders dat nie eens die hemelse wesens na Hom kan kyk nie. Hulle bedek hulle gesigte en hulle verberg hulle naaktheid. Sy teenwoordigheid is só oorweldigend. Die serafs roep so hard dat die deurkosyne begin skud en die tempel vol rook geword het.
Deur drie maal die heiligheid van God te herhaal, het gewys hoe ernstig die serafs in hulle uitspraak was. As mens ‘n saak in Hebreeus baie sterk wil beklemtoon, sê jy dit drie maal oor. Hulle sê hiermee dat God radikaal anders is as enigiemand of enigiets wat ons nog ooit gesien het. God is onvergelykbaar groot. Hy is nie deel van hierdie wêreld nie. En tóg openbaar Hy Homself in die wêreld aan ons. Dit is opvallend dat die serafs nog die een oomblik die 3-maal heiligheid van God besing, en met die volgende asemteug al getuig dat die hele aarde gevul is met die teenwoordigheid van hierdie God. Die heilige God, die Gans Andere, gooi sy hele gewig in die aarde. Dit is eintlik wat die Hebreeus hier probeer sê. Die woord wat ons vertaal met God se “magtige teenwoordigheid” is afgelei van die woord wat “lewer” beteken – en jou lewer was jou swaar orgaan. As jy “met jou lewer in iets was” het jy jou hele gewig daarin gesit, jou alles daarvoor gegee.

Onthou ons het ‘n paar maande terug ook oor heiligheid gepraat. Dat dit nie afgelei is van die woord wat “afgesonder/eenkant” beteken nie, maar eerder van die woord wat “blink/skitter” beteken. Dat God heilig is sê dus juis nie dat Hy Hom eenkant, ver, daar bo hou nie, maar dat Hy, wel op ‘n gans anderse manier, teenwóórdig is, dat Hy ‘n verblindende lig uitstraal. God het juis nie afgesonder gebly nie, maar deur sy pad met die Israeliete en uiteindelik in sy Seun het Hy binne-in die sondige wêreld ingetree en die Lig in die duisternis geword. Jesaja beleef hierdie andersoortige teenwoordigheid van God in die visioen in die tempel.
Wat as ons vanoggend so ‘n visioen sou beleef? Sê nou maar hemelse wesens verskyn en besing so hard die heiligheid en die teenwoordigheid van God dat die deurkosyne begin rammel en die kerk vol rook word? Sou ons onsself ook probeer bedek? Ons gesig probeer beskerm? Van ons nietigheid en ons sondigheid bewus raak? ‘n Mens kan tog nie onaangeraak bly wanneer jy die Here God so beleef nie! Ek kan my nogals indink dat ons reaksie dieselfde as Jesaja s’n sou wees: “Dit is klaar met my! Ek is verlore! (lett: Ek gaan uitgedelg/destroy word). Elke woord oor my lippe is onrein, en ek woon onder ‘n volk van wie elke woord onrein is. En nou het ek die Koning gesien, die Here die Almgtige.” Jesaja raak bewus van sy eie sondigheid, hy raak bewus van die sonde van sy volk en die haglike omstandighede waarin hulle verkeer, en hy besef dat sy (en hulle) vrese misplaas is. Hulle vrees die nuwe slegte koning Agas terwyl die Here die éíntlike Koning is, die Een wat nie net oor die volk heers nie maar oor die wêreld. (Is ons nie ook net so nie – ons is bang vir aardse leiers wat ons en ons kinders se toekoms bepaal, terwyl ons fokus eintlik moet wees op die ewige Koning wat die toekoms van die ganse wêreld, en daarom ook ons en ons kinders se toekoms, in sy hande het.)

Toe Jesaja, eintlik heel gepas, met vrees reageer in die teenwoordigheid van God (Moses en Jakob en Elia was ook bang toe die Here aan hulle verskyn), toe het die Here die vrees besweer. Onrein mense mag nie in die tempel van die Here verskyn het nie. Jesaja het eers besef dat hy onrein is en hóé onrein hy is toe hy die Here sien. En een van die serafs voer ‘n reinigingsritueel uit. Hy neem ‘n gloeiende kool met ‘n tang van die altaar af, vlieg na Jesaja, raak sy mond aan met die kool en sê: “Noudat die gloeiende kool jou lippe aangeraak het, is jou oortredinge vergewe, jou sonde versoen.” Ons sou nou kon weghardloop met die gedagte dat Jesaja fisiese pyn ervaar het en letterlik met ‘n kool skoon gebrand is deur God. Dit is egter nie geval nie. Ons het hier te make met ‘n visioen en met ‘n ritueel en met ‘n ervaring wat vir Jesaja so werklik was dat dit sy lewe van hier af vorentoe verander en bepaal het. Die fokus van die ritueel is nie op pyn nie, maar of die feit dat God ons reinig en heilig wanneer Hy ons roep. Die doel van die gloeiende kool is om vir Jesaja, figuurlik, aan die brand te steek, om hom heilig te maak, anders as die wêreld, glinsterend soos God, sodat hy sy boodskapper kan wees.

En nadat hy gereinig en geheilig is, hoor Jesaja die Here vra: “Wie kan Ek stuur? Wie sal ons boodskapper wees?” En hy het geantwoord: “Hineni! Hier is ek! Stuur my!” Hineni! Een van die sterkste woorde in Hebreeus wat nooit sonder ‘n uitroepteken vertaal mag word nie – Hier is ek! Stuur my, Here! Interessant, Jesaja is een van die min profete wat met sy roeping onmiddellik gewillig reageer. Meeste van die ander het geprotesteer. Moses kla hy hakkel, Jeremia soebat dat hy te jonk is, Jona vlug. Jesaja antwoord dadelik: Hineni!

‘n Aangrypende teks. Baie geleerdes noem hierdie deel die belangrikste hoofstuk in die hele Jesajaboek. Ten spyte van die vrees wat so ‘n ervaring kan veroorsaak hunker baie van ons ook na ‘n teofanie – na ‘n ervaring van God se teenwoordigheid deur ‘n visioen of ‘n fisiese verskyning waarin Hy tog maar net sy wil hard en duidelik aan ons bekend kan maak. Ons wil Hom graag in die oë kyk as Hy ons roep. Ons vergeet soms hóé groot en anders, hóé heilig Hy is. Selfs nie eens die profete van ouds kon Hom in die oë kyk nie. Selfs nie eens die hemelse wesens kon Hom in die oë kyk nie. En Hy roep mense op verskillende maniere. Aan sommige verskyn Hy in ‘n brandende bos (Moses), of in ‘n droom met ‘n leer (Jakob), of in ‘n visioen (bv Jesaja), of Hy roep in die middel van die nag (Samuel), of Hy stuur heel menslik iemand anders om jou roeping aan jou oor te dra (Saul en Dawid). Aan Elia wat uitgebrand en depressief selfmoordgedagtes gekoester het in ‘n grot in die middel van die woestyn – die een wat nou eintlik sou kon doen met ‘n bo-natuurlike visioen – aan hom verskyn die Here in … die stilte. Nie in wind, of in ‘n aardbewing, of in vuur nie, maar in die wildstilte hoor Elia die Here met hom praat en word sy roeping hernu. Word hy weer gestuur.

Ook ons word geroep. Dit was nou Pinkster. Johannes het ook ‘n visioen gesien. Van die verheerlikte Here in die tempel wat tussen die sewe staanlampe rondbeweeg met die sewe sterre in sy regterhand. Die gemeentes is die lampe, die leraars is die sterre en verteenwoordig die gemeentelede. Dit is nie sonder rede dat daar na ons verwys word as lampe en sterre wat moet skyn nie. Die gloeiende kool in Jesaja 6 was nie die laaste keer dat God vuur gebruik het om sy geroepenes te reinig en te heilig nie. In Handelinge 1: 8 sê die Here: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees…” En in Handelinge 2, kort na sy hemelvaart, was daar skielik ‘n geluid uit die hemel soos van ‘n geweldige stormwind, en dit het die hele vertrek gevul waar die gelowiges gesit het. En hulle het iets soos vuur gesien wat in tonge verdeel en op elkeen van hulle gekom het. Almal is met die Heilige Gees vervul.

Elkeen van ons, gelowiges vandag, is ook met die vuur van die Heilige Gees vervul – of ons nou daarvan gedroom het of net gehoor het, of ons deur die Gees oorrompel is of net in die stilte deur hom oortuig is. Ons leef in Pinkstertyd – die tyd waarin die heerskappy van God nog nie finaal is nie, maar tog seker is. Dit lyk asof slegte aardse regeerders of maghebbers die hef in die hand het en ons toekoms bepaal. Ons land se toekoms mag dalk onseker lyk, soos in Jesaja se tyd. En baie slegte dinge kan ons dalk oorkom, soos in Jesaja se tyd. Maar ons weet dat die Here reeds oorwin het, opgevaar het, en dat Hý regeer. Ons leef in die tyd van sy Gees, die Opstandingsgees, wat ons reinig en heilig en roep en lei en leer. Ons leef in ‘n tyd waar die wêreld moet hoor wie die eintlike Koning, die Regeerder is. ‘n Wêreld wat heel moontlik nie van die boodskap sal hou nie, maar wat in elk geval nie sonder dit kan leef nie. Op sy eie manier vra die Here aan elkeen van ons geesvervuldes en geheiligdes: “Wie kan ek stuur? Wie sal my boodskapper wees?” Wat is jou antwoord? Hoe kán dit anders wees as: “Hineni!”

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.