Psalm 16 – 2014

27 April 2014 2de Pase
Prediker: Dr Tiana Bosman

ScreenHunter_01 May. 01 14.42

Notas:
Vs 3. Heiliges – moontlik die afgode.
Vs 8. Soldate het hul skild in die linkerhand gedra, so hul regterkant was onbeskermd.
Vs 10. God se krag lê in sy regterhand.

Vs 7. Niere – setel vir gewete
Vs 9. Hart – setel van denke en emosies
Vs 9. Lewer – jou lewer is jou swaar orgaan, jou eer lê in jou lewer.

Boodskap
Hierdie psalm is geskryf deur ‘n persoon wat in lewensgevaar verkeer het. Sy lewe word tans bedreig of is in die nabye verlede bedreig en hy skryf nog met daardie ervaring vars in sy geheue. Wat die spesifieke aard van die gevaar was wat die digter se lewe bedreig het, dit weet ons nie. Miskien was sy lewe bedreig deur vyande. Dalk het hy al sy besittings verloor en geen heenkome meer gehad nie. Dit kan moontlik ‘n siekte wees waaraan hy gely het of steeds ly. Alhoewel sy organe (niere, hart en lewer) waarna hy verwys, metafories verstaan kan word, getuig hy in vers 9 daarvan dat sy liggaam (sy vlees) weens die Here se beskerming in veiligheid woon. Dit kan beteken dat die Here hom gesond gemaak het, of dat die Here sy siekte in toom hou sodat hy nie voortydig sal sterf nie. Maar dit kan ook beteken dat sy liggaam weer veilig is omdat hy kos het om te eet, of omdat die vyande hom nie vermoor het nie. Wat die gevaar ookal was – dit was lewensbedreigend.

Soms is die psalm in die vorm van ‘n persoonlike gebed tot die Here, maar dan word dit weer afgewissel deur ‘n stuk belydenis. Twee temas staan voorop:
1. God se beskerming wat verbind word met die digter se gevoel van veiligheid (vs 1, 7-10), en
2. Die vreugde wat die digter ervaar oor die goeie wat die Here vir hom gee (2-6, 11).
Hierdie vreugde teenoor die smart wat hy vroeër in sy lewe leer ken het toe hy hom besig gehou het met afgodediens (3-4). Hy onderbreek as’t ware sy vertelling oor die vreugdes by die Here, deur eers gou te vertel van die hartseer gevolge toe hy nog afgode gedien het.

NOTAS
Beskerming:
Vs 7 – Die Here gee vir my raad en my niere dissiplineer my snags (my gewete spreek/spoor my aan) – parallelle reels
Vs 8 – Ek hou die Here altyd voor oë, ek rig (plaas/sit) my oë op Hom = doelbewuste daad, Ek besluit om die Here voor oë te hou (en nie meer die afgode of ander “sekerhede” nie)

DUS: Die Here se beskerming lê nie buite die digter se samewerking en betrokkenheid om nie. Snags lê hy en rondrol, gepla deur sy gewete, op soek na die regte ding om te doen. En hy sorg dat sy oë altyd op die Here gerig is, mens sou kon sê – hy sorg dat hy die Here altyd voor hom sien, dat Hy dus die Here volg.
Hy het, figuurlik gesproke, soos die soldate van destyds ‘n skild vir beskerming in sy linkerhand. Hy kan dus homself aan sy linkerkant beskerm. Maar sy regterkant is uitgelewer, en daarom bely hy dat die Here daardie kant beskerm. Die Here is sy skild aan sy regterkant. Hy het egter steeds ‘n linkerkant waar hy self beheer het oor sy eie veiligheid. Hy gee nie alles net aan die Here oor nie. Beide hy en die Here “werk saam” aan sy veiligheid.

Vs 9: Daarom is my hart bly en juig my lewer. Die hart wat die setel is vir denke en emosies en die lewer is die setel vir jou eer. “Ek is bly, my binneste juig want my eer is herstel. Ja, my liggaam woon in veiligheid,
want U sal my lewe nie aan die doderyk oorlewer nie;
U sal nie toelaat dat u getroue volgeling die graf sien nie.”

Die digter is of was in ‘n onmiddellike krisis, maar hy voel homself veilig omdat hy weet dat die Here hom beskerm. Hierdie beskerming gebeur egter nie buite die samewerking van die digter om nie. Hy moet in die Here se teenwoordigheid bly – skuil by die Here, weg van die afgode van vroeër af, luister na jou niere, jou gewete in die nag, hou die Here altyd voor oë, sien om na jou linkerkant wanneer die Here aan die kant “veg” waar jy nie kan nie. Wees dan bly en dankbaar, juig omdat jou liggaam in veiligheid woon, omdat die Here jou beskerm. Jy sal daarom nie voortydig sterf nie.

Vreugde:
Vs 2 – “U is my Heer, buiten U is daar vir my niks goeds nie.” > Lett “Buite U om is daar vir my niks goeds nie, alles wat goed is, lê binne die sfeer van u teenwoordigheid”.

Vs 5-6 – Die Here is sy erfdeel, die Here is sy beker. Die beker is gewoonlik ‘n beeld van toorn (hulle sal die beker van toorn drink) of van oorvloedige seëninge, soos hier. Dis asof die digter wil sê: Here, U is my erfdeel, U is my beker vol seëninge. Alles wat ek het kom van U af. U bepaal my lot. Lett: My lot is in u greep.
Met die lot is daar gewoonlik klippies gegooi en hoe die klippies val, sou bepaal wat jy ontvang of nie. Maar met die digter werk dit nie so nie. Hy hoef nie klippies te gooi nie, want hy weet sy lot is in die Here se greep – en daarom is dit eintlik geen lot meer nie, maar gunstige geskenke uit die hand van God. “Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke plekke geval, ja, my erfenis is vir my mooi.”
Die digter spreek sy dankbaarheid uit teenoor die Here vir alles wat hy van Hom af ontvang het. Hy is tevrede met wat hy gekry het.

(Onthou tog die digter skryf hier uit ‘n ervaring van ernstige gedreiging tans of wat pas verby is – hy leef nie in ‘n illusie nie, hy ontvlug nie vanuit die werklikheid nie. Hy weet baie goed dat die lewe moeilik kan wees en dat bittere gevare oor sy pad kom, maar ten spyte daarvan is hy tevrede en dankbaar met wat hy uit die hand van die Here ontvang. En bly hy die goeie raaksien wat die Here vir hom gee.)

Vs 11 – U wys my die pad van die lewe: om te lewe is om oorvloedige vreugde te ervaar in die wete dat ek in u teenwoordigheid leef, en vir al die lieflikhede wat in u regterhand is. Om van God se regterhand te praat, was om te verwys na sy krag. Dit is die hand waarmee Hy die skepping in stand hou, dit is die hand waarmee Hy die vyande afweer, dit is die hand waarbinne Hy ons beskerm. Dit is ook die hand wat nie ophou om te doen wat dit doen of om te gee wat dit gee nie – hierdie regterhand van God beskerm my, dra my, seën my vir áltyd.

Die digter het in die hede geleef. Vir hom was daar geen lewe buiten hierdie lewe nie. Binne sy (OT) verstaan was daar nie iets soos ‘n lewe na die dood nie. En die gang van die lewe is dat mens iewers sterf. Dit sou hy tog weet. Die onvermydelike van die dood. Geen mens kan dit vryspring nie. Iewers kom die dag… Tóg, met hierdie realistiese wete in sy agterkop, kan hy hierdie vertrouenspsalm skryf, terwyl hy nog leef, ómdat hy nog leef.

Al het hy in doodsgevaar verkeer, het die Here hom beskerm en daaruit gebring, want dit was nog nie tyd vir hom om te sterf nie. Om die dood te vrees is menslik, dis deel van wie ons is, maar hierdie digter kon sy vrees tem, want hy vertrou op God – die Een wat hom beskerm, en die Een wat vir hom sorg. Om die lewe ten volle te kan leef vir solank as wat ons dit het om te leef, is dit nodig dat ons moet leef in oorgawe aan en vertroue op die Here. Dit is amper
om te leef asof ons nie gaan sterf nie.

Die digter het geweet dat hy iewers sal sterf. Maar dit was nog nie nou nie. Daar lê nog ‘n stuk lewe voor hom uitgestrek. Hoe lank, weet ons nie. Hoe lank, het hy ook nie geweet nie. Maar sy vertroue in die Here was genoeg dat hy daarvan kon praat asof dit vir altyd sal wees. Sy beker loop oor want die Here het hom híérdie keer weer beskerm en deurgedra. En vir nou is dit genoeg…

As ‘n persoon wat in die OT tyd geleef het, en geen begip of eens verwagting gehad het van ‘n lewe na die dood nie – as so ‘n persoon só ‘n aangrypende gedig kon skryf; as iemand vanuit sy nietigheid en verganklikheid en eindigheid (want iewers, glo hy, gaan hy heeltemal stop/ophou), as so iemand so ‘n vertrouensgedig kon skryf – gevul met vreugde en dankbaarheid en die gevoel van geborgenheid, vir wat hy ontvang en vir die dae wat by sy lewe gevoeg word, hoeveel te meer het ons dan nie rede om ook te leef vanuit die wete dat die Here vir ons sorg, dat Hy ons beskerm en vir ons goed is nie. Ons wat lewe na verlede Sondag…

Jesus sou nie hierdie gedig kon bid of bely nie. Met Hom het die teenoorgestelde gebeur as dit waarvan die digter in Psalm 16 getuig – Jesus word juis nie veilig gehou nie, nie beskerm nie, sterf voortydig, sak af in Sheol. Maar die dood kon Hom nie gevange hou nie – Hy deurbreek die dood. Hy wis die finaliteit uit en maak daarvan ‘n deurgang. Hy beliggaam ‘n nuwe, dieper betekenis van Psalm 16 – ‘n betekenis wat die digter nie eens oor sou kon droom nie.
Ons veiligheid en beskerming is nie meer net voorlopig totdat die onvermydelike dood aanbreek nie. Ons leef nie nou meer net met ‘n voorlopige sekerheid en vertroue nie, maar met ‘n vaste waarborg.

Ons kan nou ten volle leef, vreesloos, met oorgawe. Ons mag maar die goeie wat ons van God af ontvang, geniet. Ons weet ons is veilig, nou, en inderdaad vir áltyd.

Hierdie goeie, hierdie genietinge, verskil van mens tot mens, situasie tot situasie. Christus het dit moontlik gemaak dat ons die goeie ook midde die slegte kan geniet…
Weet ons dit? Doen ons dit?

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.