Jesaja 6:1-9 – 2015

31 Mei 2015 Pinelands (Koninkrykstyd – Drie-Eenheidsondag)
Prediker: Dr Tiana Bosman 

“In die sterfjaar van koning Ussia…”

Dit is rondom 740 vC en die volk staan aan die begin van ‘n baie moeilike tyd. Ussia was ‘n goeie koning gewees. Na die afvalligheid van die vorige konings en al die slegte dinge wat hulle gedoen het, het Ussia weer hoop gebring vir sy volk. Toe word hy siek. Daar het ‘n diepe moedeloosheid oor die mense gekom oor die toekoms. Want toe Ussia sterf was dit nag.

“Wat gaan nou van ons word?” Agas is die nuwe troonbestyger. En almal weet dat hy nie ‘n goeie leier is nie. Hy dra nie sy volk se belange op die hart nie. Hy smee alliansies met die verkeerde volke. Toe Agas koning geword het van Juda het dit die begin van die val van die suidelike ryk beteken.

In hierdie tyd van politieke onstabiliteit gaan Jesaja weer eendag na die tempel in Jerusalem.

Skriflesing: Jesaja 6: 1-9

Vs 3: Die hele aarde is vol van sy gewig

Boodskap

“In die sterfjaar van koning Ussia het ek die Here gesien.” Dis soos om vandag te sê: “In die sterfjaar van Mandela het ek vir God gesien.”

Hoe so? Mandela was ons laaste hoop. Nou sit ons met Zuma. Dit is klaar met ons! Luister net na die ondersoekkommissies se uitsprake. Lees gister se koerant. Kyk na die spotprente…

En iewers in verlede jaar die spotprent: Ons president voorspel mooiweer – “dis net sonskyn, sonskyn en nogmaals sonskyn!” – maar intussen is dreigende onweerswolke oor die hele land versprei. Donderweer waar daar (skynbaar) sonskyn is. Wolke van betogings, korrupsie, werkloosheid, swak ekonomie, swak dienste, die tuimelende rand, armoede… Maar ons profetiese president met sy R250 miljoen paleis verkondig sonskyn.

Wat gaan van ons word!?

Dieselfde gevoel van uitsigloosheid as wat daar onder die volk was na Ussia se dood. MAAR toe almal hulle hande in die lug gooi, toe sien Jesaja vir God raak in ‘n visioen. Hy het op ‘n baie hoë troon gesit en die soom van sy kleed het die tempel gevul. Serafs het bo Hom gestaan. Hierdie serafs was hemelse wesens wat vir Jesaja onder die indruk gebring het van die vurige, magtige, ontsagwekkende teenwoordigheid van God. Elkeen het ses vlerke gehad. Met twee het hulle hulle oë bedek sodat hulle nie direk na God hoef te kyk nie. Met twee het hulle hulle voete bedek – voete wat dikwels in die OT ‘n eufemisme was vir liggame – sodat hulle nie naak in die teenwoordigheid van God hoef te wees nie. En met die ander twee vlerke het hulle gevlieg. Intens bewus van die Een in wie se teenwoordigheid hulle verkeer, het hulle mekaar telkens toegeroep: “Heilig, heilig, heilig is die Here van die leërskare! Die hele aarde is van sy heerlikheid vol.” Hy is so groot, so anders dat nie eens die hemelse wesens na Hom kan kyk nie. Hulle bedek hulle gesigte en hulle verberg hulle naaktheid. Dit is hoe oorweldigend sy teenwoordigheid is. Die serafs roep so hard dat die deurkosyne begin skud en die tempel vol rook geword het.

Deur drie maal die heiligheid van God te herhaal, het gewys hoe ernstig die serafs in hulle uitspraak was. As mens ‘n saak in Hebreeus baie sterk wil beklemtoon, sê jy dit drie maal oor. Hulle sê hiermee dat God radikaal anders is as enigiemand of enigiets wat ons nog ooit gesien het. God is onvergelykbaar. Hy is nie deel van hierdie wêreld nie. En tóg openbaar Hy Homself in die wêreld aan ons. Dit is opvallend dat die serafs nog die een oomblik die 3-maal heiligheid van God besing, en met die volgende asemteug al getuig dat die hele aarde gevul is met die heerlikheid van hierdie God. Die heilige God, die Gans Andere, gooi sy hele gewig in die aarde. Dit is eintlik wat die Hebreeus hier probeer sê. Die woord wat ons vertaal met God se “heerlikheid” (OV) of “magtige teenwoordigheid” (NV) is afgelei van die woord wat “lewer” beteken – en jou lewer was jou swaar orgaan. As jy “met jou lewer in iets was” het jy jou hele gewig daarin gesit, jou alles daarvoor gegee.

Oor die woord “heilig” het ek al voorheen gepraat. Dit is nie, soos wat ons so dikwels dink, afgelei van die woord wat “afgesonder/eenkant” beteken nie, maar eerder van die woord wat “blink/skitter” beteken. Dat God heilig is sê dus juis nie dat Hy Hom eenkant, ver, daar bo hou nie, maar dat Hy, wel op ‘n gans anderse manier, teenwóórdig is, dat Hy ‘n verblindende lig uitstraal. God het juis nie afgesonder gebly nie, maar deur sy pad met die Israeliete en uiteindelik in sy Seun het Hy binne-in die sondige wêreld ingetree en die Lig in die duisternis geword.

Jesaja beleef hierdie andersoortige teenwoordigheid van God in die visioen in die tempel. En dit maak hom bewus van sy eie sondigheid en ook van die sondigheid van die volk waarvan hy deel is. “Weë my, ek is verlore! Want ek is ‘n man onrein van lippe en ek woon onder ‘n volk wat onrein van lippe is, want my oë het die Koning, die Here van die leërskare gesien!”

Jesaja is bang vir God. Hy besef dalk dat sy eie en die volk se vrese misplaas is. Hulle vrees die nuwe slegte koning Agas terwyl die Here die éíntlike Koning is, die Een wat nie net oor die volk heers nie maar oor die wêreld – “die hele aarde is van sy heerlikheid vol”. Is ons nie ook net so nie – ons is bang vir aardse politieke leiers wat ons en ons kinders se toekoms bepaal, terwyl ons fokus eintlik moet wees op die ewige God wat die toekoms van die ganse wêreld, en daarom ook ons en ons kinders se toekoms, in sy hande het…

Toe Jesaja met vrees reageer in die teenwoordigheid van God (Moses en Jakob en Elia was ook bang toe die Here aan hulle verskyn), toe het die Here die vrees besweer. Onrein mense mag nie in die tempel van die Here verskyn het nie. Jesaja het eers besef dat hy onrein is en hóé onrein hy is toe hy die Here sien. En een van die serafs voer ‘n reinigingsritueel uit. Hy neem ‘n gloeiende kool met ‘n tang van die altaar af, vlieg na Jesaja, raak sy mond aan met die kool en sê: “Kyk, dit het jou lippe aangeraak, en jou skuld is weg en jou sonde versoen.”

Ons het hier te make met ‘n visioen en met ‘n ritueel en met ‘n ervaring wat vir Jesaja so werklik was dat dit sy lewe van hier af vorentoe verander en bepaal het. Die fokus van die ritueel is op die feit dat God ons reinig en heilig verklaar wanneer Hy ons roep. Die doel van die gloeiende kool is om vir Jesaja figuurlik aan die brand te steek, om hom heilig te maak, anders as die wêreld, glinsterend soos God, sodat hy sy boodskapper kan wees.

En nadat hy gereinig en geheilig is, hoor Jesaja die Here vra: “Wie sal Ek stuur? En wie sal vir ons gaan?” En hy antwoord: “Hineni! Hier is ek! Stuur my!Hineni! is een van die sterkste woorde in Hebreeus wat eintlik nie sonder ‘n uitroepteken vertaal mag word nie – Hier is ek! (Letterlik “Kyk, ek!) Stuur my, Here! Interessant, Jesaja is een van die min profete wat met sy roeping onmiddellik gewillig reageer. Meeste van die ander het geprotesteer. Moses kla hy hakkel, Jeremia soebat dat hy te jonk is, Jona vlug. Jesaja antwoord dadelik: Hineni!

‘n Aangrypende teks. Vandag is daar steeds mense wat hunker na so ‘n teofanie (godsverskyning) – na ‘n ervaring van God se teenwoordigheid deur ‘n visioen of die verskyning van ‘n engel waar Hy tog maar net sy wil hard en duidelik aan ons bekend kan maak. Mense wil Hom graag in die oë kyk as Hy hulle roep. Ons vergeet soms hóé groot en anders, hóé heilig God is. Selfs nie eens die profete van ouds kon Hom in die oë kyk nie. Selfs nie eens die hemelse wesens kon Hom in die oë kyk nie.

God roep mense op verskillende maniere. Ook ons word geroep. Vanoggend het elkeen van weer ‘n geleentheid om vir die Here te antwoord: Hineni! Hier is ek, Here, stuur my, gereinig en geheilig  om sout en om lig vir die wêreld te wees. Soos wat U vir ons kom wys het om dit te wees. U wat Uself in Jesus van Nasaret aan ons kom bekendstel het.

Die Woord, die Boodskap, het méns geword en onder ons kom woon. Hy het eenvoudiges geroep om sy dissipels te wees en Hy het siekes en verlamdes en versteurdes gesond kom maak. Saam met sondaars geëet. Hy het kom praat van ‘n nuwe koninkryk, ‘n nuwe regering, waar daar plek is vir mense wat arm is van gees, dws mense wat God nie ken of verstaan nie, mense wat treur oor verliese, mense wat nederig is en nederig leef, mense wat honger is, mense wat dors is daarna dat reg sal geskied, dat álle mense menswaardig hanteer sal word, mense wat genade het vir ander, en medelye het, vredemakers, hulle wat uitgekryt word omdat hulle doen en sê wat rég is. Dit is die koninkryk, die regering wat Jesus hier kom vestig het. Dit is Gód se koninkryk. Só het Jesus die Lig vir die wêreld geword. Heilig, dus. En die wêreldse duisternis kon die Lig nie uitdoof nie. Net toe die wêreld dink die Lig is geblus, toe brand Hy op sy helderste op Golgota – vir almal om te sien. Soos ‘n lamp op ‘n lampstaander. Soos ‘n stad op ‘n berg. Hy word die sout vir die aarde – dis sy bloed wat die wêreld, die kosmos kom skoonmaak, kom reinig van alle sonde. Jesaja moes deur ‘n ritueel met ‘n gloeiende kool op ‘n altaar gereinig word. Maar Jesus het intussen gekom, en het klaar vir ons sonde betaal. Daarom is ons rééds gereinig.

Daar is nog hoop. Ook vir ons in Suid-Afrika. Vandag. Mandela is dood, die regering is in chaos, die land in die moeilikheid, ‘n krisis met ons krag en ‘n president wat lieg en bedrieg om elke hoek en draai, en dan nog in die openbaar grappies ook maak oor sy skandale. Maar midde hierdie konsternasie is daar mense onder ons wat vir God raakgesien het. Is ons lankal al deur God gereinig, geheilig en geroep. En word ons deur God gestuur. Die God wat met sy volle gewig in die wêreld staan – die een wat so sy alles gee dat Hy Homself gegee het, ter wille van ‘n toekoms vir ons almal.

Om as profeet deur hierdie God geroep te wees, is nie maklik nie. Want hoor wat moes Jesaja vir die mense gaan sê: iets wat hulle in elk geval nie wil hoor of gaan verstaan of gaan glo nie…

Profete, al is julle gehoorsaam aan jul roeping gaan mense jou nie altyd wil hoor nie. Hulle gaan nie altyd verstaan nie. Jy gaan jouself nie eens aldag verstaan nie. Almal gaan jou nie glo as jy oor God praat nie. Dalk gaan meeste jou nie glo nie.

Dit is nie die punt nie. Die punt is om nie op te hou om sout en om lig vir die wêreld te wees nie. Jou werk is om vir die mense te kom vertel wat jy gesien het, vir Wie jy gesien het. In ‘n tyd waar dinge maar duister en droewig lyk in Suid-Afrika (en in die wêreld) het j‎y vir God raakgesien! Wanneer almal rondom jou hul hande in lug wil opgooi, sien jy vir God raak. Jy mag dit nie vir jouself hou nie. Jy moet daarvan vertel. Jy moet ook hierdie visie wat jy het op God gaan lééf. Só leef dat ander Hom ook begin sien. As jy kies om “Hineni!” te antwoord, dan is dít waarvoor jy geroep word.

Die profete van ouds, maar later ook Jesus, was deurentyd misverstaan (ook deur sy eie mense) en uitgekryt. Jesus was altyd onder kruisverhoor. Maar Hy het aangegaan, want dit is wat Hy gekom het om te doen. En toe dit met Hom die heel swaarste gegaan het, toe Hy die dieptepunt van verwerping en eensaamheid en wreedheid ervaar het – toe het dit eers tot die mense deurgedring dat Hy die Seun van God is, dat Hy die Lig vir die wêreld is. Tydens sy bediening en sy lewe het Hy bitter min dankies gekry. Maar dit is omdat Hy gekom het sodat God deur Hom verheerlik kan word. Mag God ook deur jou lewe, jou roeping, jou bediening verheerlik word.

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Esegiël 37:1-14 – 2015

24 Mei 2015 Pinksterfees Pinelands
Prediker: Dr Tiana Bosman 

Hoe gemaak as ons in ons lewe in ‘n doodloopstraat beland? So vasgeloop dat daar geen opsies meer is nie, geen uitkoms nie. Selfs van omdraai is daar nie meer sprake nie, want dit is te laat. Ons het al ons kanse verspeel, of wat ookal die geval is. Wie van julle het al by ‘n punt in jul lewe gekom waar jy gevoel het: Ek kon net sowel dood gewees het. Of: Was ek maar eerder dood. In die Bybel lees ons verhale van mense wat by daardie punt in hulle lewe gekom het. Kyk maar net na die smeekgebede in die Psalmboek – mens wonder soms watter gebeure alles daar agter lê. Paulus wat ‘n man was vir woorde sê dit treffend wanneer hy uitroep: “Ek, ellendige mens! Wie sal my van hierdie doodsbestaan verlos!?” (Rom 7:24-25). Lewendig dood. Lewende lyk…

Esegiël was ‘n profeet voor en tydens die Babiloniese ballingskap van Juda. Aan die een kant het hy die woord van die Here aan die ballinge gebring (die wat reeds weggevoer is), maar dan het hy ook met sy medevolksgenote gepraat wat in Juda en Jerusalem agtergebly het. Die gedeelte wat ons vandag lees kan na die verwoesting van Jerusalem geplaas word. Esegiel is reeds met die eerste ballinge na Babilon weggevoer, maar hy het nog gehoop dat Juda staande sou bly – die staat waar die tempel en die Dawidshuis in Jerusalem was. Solank die twee bakens bly staan het, was daar nog hoop vir die volk. Na 586 vC was daar egter niks meer oor nie, alles is vernietig, die volk was dood selfs is almal nie in ballingskap weggevoer nie. Die wat agtergebly het het ‘n sukkelbestaan gevoer in ‘n vernietigde land onder die heerskappy van vreemde regeerders. Esegiël se profetiese roeping het op niks uitgeloop – na talle waarskuwings en oproepe tot inkeer wou hy nog waarsku, maar toe is dit te laat. Die krag van die Here het op hom gekom, daar waar hy in Babilon as gevangene leef, en in ‘n visioen het die Here hom teruggeneem na sy verwoeste land om die nuus aan hom te breek…

Eie vertaling van Esegiël 37: 1-14

  1. Die hand (>krag) van die Here was op my, en Hy het my uitgebring deur die Gees van die Here, en Hy het my laat rus in die middel van die vallei en dit was vol bene.
  2. Hy het my laat loop op hulle, al in die rondte (rondom en rondom), en KYK! daar was verskriklik baie (bene) voor my in die vallei, en KYK! hulle was baie droog!
  3. Hy het gesê vir my: “Menseseun, kan hierdie bene lewe?” Ek het gesê: “Here Here, U weet.”
  4. Toe sê Hy vir my: “Profeteer oor hierdie bene en sê vir hulle: ‘Droë bene, hoor die woord van die Here.’
  5. So sê die Here Here vir hierdie bene: ‘KYK! Ek is op die punt om asem in julle in te bring en julle sal lewe!
  6. Ek sal vir julle senings en vleis aansit en julle oortrek met vel; Ek sal asem in julle sit en julle sal lewe. Dan sal julle weet dat Ek die Here is.’
  7. Ek het toe geprofeteer soos wat ek beveel is, en daar was ‘n geluid terwyl ek geprofeteer het, en HOOR NET DAAR! ‘n gedruis! Hulle het bymekaargekom, elke been teen sy been!
  8. Ek het dit sien gebeur en KYK! Oor hulle kom senings en vleis en hulle word met vel oorgetrek! Maar daar was geen asem in hulle nie.
  9. Hy sê toe vir my: ‘Profeteer tot die asem, profeteer, Menseseun, en sê vir die asem: ‘So sê die Here Here: Kom vanuit die vier windstreke, O asem, en blaas in hierdie lyke in sodat hulle kan lewe.’
  10. Ek het toe geprofeteer soos wat ek beveel is, en die asem het in hulle ingekom en hulle het gelewe en hulle het opgestaan op hulle voete, ‘n baie baie groot weermag.
  11. Hy sê toe vir my: “Menseseun, hierdie bene, hulle is die hele huis van Israel. Hoor net wat sê hulle!, hulle sê: ‘Ons bene is droog, ons hoop het gesterf, ons is afgesny.’
  12. Daarom, profeteer en sê vir hulle: “ So sê die Here Here: ‘KYK! (Hou My dop/Watch My) EK is op die punt om julle grafte oop te maak, en Ek sal julle uit julle grafte uitbring, my volk. Ek sal julle terugbring na die land (אַדְמַ֥ת lett grond van) Israel toe.
  13. Dan sal julle weet dat Ek die Here is, wanneer Ek julle grafte oopmaak en wanneer Ek julle uitbring uit julle grafte uit, my volk.
  14. Ek sal MY Asem (hier word “gewone” asem nou die herskeppende Gees van God) in julle sit en julle sal lewe. Julle sal tot rus kom op julle grond (bedoelende ‘in julle land’, maar die emosie van die grond lê hierin) en julle sal weet dat Ek die Here is. Ek sal die woord spreek en dit sal gebeur. Dít is wat die Here sê.

Vallei vol bene: ‘n Vallei dui op ‘n vlakte tussen berge, die soort gelykte waar veldslae plaasgevind het. Dis juis op hierdie slagvelde waar onbegraafde lyke gevind sou word.

Hier bly egter net doodsbeendere agter – teken dat die gestorwenes nie begrawe is nie, maar deur voëls en diere opgevreet is. ‘n Verskriklike lot vir die mense vd OT, want dit was vir hulle ‘n teken dat hulle onder die vloek van God gesterf het. Wat dit nie makliker maak nie is dat profete soos Esegiël en Jeremia juis die volk hierteen gewaarsku het – die volk het die verbond met God verbreek en verdien daarom hul straf om te sterf onder die vloek van God. Daarom kan hulle ook nou geen hulp van God verwag nie.

Vs 2 Esegiël was nie net ‘n profeet nie maar ook ‘n priester. As priester mag hy glad nie kontak gehad het met enige vorm van doodsheid nie – kontak met lyke en met doodsbeendere was vir hom verbode. Maar hier het hy geen beheer oor die situasie nie. Die Here self neem hom en sit hom neer midde die verskriklike onrein omstandighede van doodsbeendere en Hy laat hom daar rondstap. Die bekende orde van heilig teenoor onheilig en rein teenoor onrein het dus heeltemal in duie gestort – so dat God self nie meer omgee om die twee met mekaar te vermeng nie.

God spreek vir Esegiël aan as “Mensekind”. Dit is tipies aan die boek Esegiël. Beklemtoon die profeet se menslikheid en sy onbeduidendheid, waarvan hy self deeglik bewus was. Hy is diep bewus van die groot afstand tussen God en mens.

Die ongelooflike (onmoontlike!) visioen van dooie bene wat aangetrek word en ingeblaas word met nuwe lewe. Niks te make met die opstanding van dooies en die ewige lewe na hierdie lewe nie (hierdie gedagte bestaan nog nie in die OT wêreldbeeld nie). Dit herinner eerder aan die skeppingsverhaal van Genesis 2 waar die Here God eers die menselike liggaam gevorm het en dit daarna met lewensasem gevul het. Die God wat eens die mens geskep het, is in staat daartoe om die mens wat vernietig is weer te herskep (in hierdie lewe).

Reusagtige leër – Hier is geen geveg of oorlog ter sprake. Dis nie ‘n groep mense wat gereed is vir ‘n volgende veldslag en die keer gaan hulle wen nie. Die leër dui hier eerder op die lewenskrag wat God aan die nuwe mense sal gee.

Vs 11-14: God verduidelik die visioen aan Esegiël. Alhoewel die beeld aan hom bekend sal wees, gaan hierdie visioen nie oor die slagoffers in ‘n oorlog nie, maar die doodsbeendere is die ballinge, die oorgeblewenes nadat die volk alles verloor het, wat leweloos geword het omdat daar vir hulle niks meer oor is nie. Hulle koning en hulle leiers is weg, hulle mense is daarmee heen, hulle huise en landerye is verwoes, hulle tempel lê in puin, Babilon het hulle graf geword, en hulle godsdiens het hulle nie gehelp nie. Dis juis hulle (manier van) godsdiens en hulle God wat hulle in hierdie krisis laat beland het. En dis nie asof hulle nie gewaarsku is nie… Dis nie asof hulle kan sê: Maar ons het nie geweet nie… Waar sal hulle hulp vandaan kom, as hulle hulle nie meer tot hulle God kan wend nie? Om van hierdie verlorenes weer ‘n volk te maak, sou niks minder as ‘n daad van herskepping wees nie.

Hulle toestand was so verskriklik dat dit om meer gaan as die opwekking van “dooie” lyke. Lyke is wel sonder lewe, maar hulle is darem nog herkenbaar. Selfs geraamtes kan op ‘n manier nog geïdentifiseer word. Wat ons hier het is veel erger. Dis bloot die verstrooide reste of bene van mense wat in ‘n hoop bo-op mekaar lê. Verby morsdood. Niks van oor nie. Geen teken van herkenning nie. Wat ons hier het is nie net dood nie. Dit is die teenoorgestelde van skepping. Dit is “ontskepping” (Lawrie). Juis daarom is herskepping nodig (soos met die skepping van Gen 2).

Die woord ruah (asem, wind, gees) kom 10 keer in hierdie 14 verse voor. In die eerste voorkoms (vs 1) gaan dit om die Gees of krag van die Here wat oor Esegiël gekom het en hom in die visioen inbring. Daarna gaan dit om lewensasem wat dooie mense nodig het om weer te kan lewe en God se hele ontplooiing van die visioen en die herskepping van nuwe lewe en inblaas van asem. En dan aan die einde, in vers 14, voeg God ‘n baie persoonlike dimensie tot die ruah wat tot dusver net “asem” was. Hier bereik die visioen ‘n klimaks wanneer Hy sê “Ek sal MY asem in julle sit en julle sal lewe.” “My asem” wat dan weer baie sterker die betekenis dra van God se krag self. Meer as net algemene lewe, maar ‘n lewe wat toegewy is aan God, gerig deur ‘n harts- en lewensverandering wat deur ‘n persoonlike kennis van en verbintenis tot God tot stand kom. Israel sal nie bloot as “liggaam” herskep word nie, nie bloot as ‘n volk wat weer identiteit kry nie. Hulle sal ook innerlik herskep word. Eseg 36: 26-27: “Ek sal julle ‘n nuwe hart en ‘n nuwe gees gee, Ek sal die kliphart uit julle liggaam uithaal en julle ‘n hart van vleis gee. Ek sal my Gees in julle gee en Ek sal maak dat julle volgens my voorskrifte leef en my bepalings gehoorsaam en nakom…”

In NT taal sou ons hier kon praat van wedergeboorte. Maar dan nie in die sin van kom tot inkeer en draai weg van julle afvallige en sondige lewenstyl nie. Droë bene kan nie omdraai nie. Daar is geen meer lewe oor sodat bene wilskrag kan uitoefen of besluite kan neem en keuses kan maak nie. Hierdie herskepping kom alleen maar van God af, wanneer alle hoop verlore is. Kan dorre bene weer leef? Menslik gesproke is dit onmoontlik. Maar by God is dit moontlik. “Kyk (hinee) net wat gaan Ek doen!… Ek… Ék (herhaaldelike klem van die voornaamwoord)… Ek sal dit doen en dan sal julle weet dat Ek die Here is.” (x2) Julle sal WEET (yada – weet, ken, erken, bely, dien en vertrou).” En dan die baie sterk einde met die finaliteit in die belofte: “Ek sal die woord spreek en dit sal gebeur. Dít is wat die Here sê. Finish en klaar!”

“Wie sal my uit hierdie doodsbestaan verlos?,” vra Paulus. “Aan God die dank! Hy doen dit deur Jesus Christus ons Here.” Jesus wat self letterlik deur die vallei van die dood gegaan het, daar tussen die bene gelos is en deel van geword het vir 3 dae, en op die derde dag opgewek is uit die dood, uitgebring is uit die graf, en later opgevaar het na die hemel en sit aan die regterhand van God. Weet julle hoe geweldig groot sy krag is wat Hy uitoefen in ons wat glo? Dit is dieselfde krag wat Hy in Christus uitgeoefen het toe Hy Hom uit die dood opgewek het en Hom laat sit het aan sy regterhand. Dieselfde krag, in óns… (Ef 1: 19-20).

Na die oorwinning van Christus ontvang ons die Gees van God op ‘n nuwe manier. Nou gaan dit nie meer net oor die Gees (ruah) as die krag van God wat ons tot nuwe lewe wek nie, maar ons word gevul met sy Heilige Gees (pneuma) wat eers uitgestort word na Jesus se hemelvaart. Ons word gevul met ‘n groter krag nog as die krag van die OT. Ons dink dalk alles is verby. Alles ís dalk verby. En dan is daar steeds nog hoop by God. Herskepping is áltyd moontlik.

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Handelinge 1:1-14 – 2015

17 Mei 2015 Pinelands (Pase 7, Sondag na Hemelvaart)
Prediker: Dr Tiana Bosman 

Naas Kersfees en Paasfees en Pinksterfees is Hemelvaart ook een van die groot feeste van die kerk. Maar dis die een waarvan ons dikwels vergeet, die eerste christelike vakansiedag wat afgeskaf is, die erediens wat ons dikwels nie bywoon nie. Dit terwyl Pinkster, die uitstorting van die Gees, nooit sou plaasgevind het as daar nie ‘n hemelvaart was nie. Dit terwyl hemelvaart die fees van die oorwinning van Christus vier! Hy het nie net gesterf en daarna weer uit die dood uit opgestaan nie. Sy offer is deur God aanvaar! Daarom verhoog God Hom, en kroon Hy Hom as Here en Heerser oor die hele aarde, oorwinnaar oor alle magte, waardig om, by wyse van beeldspraak, aan die regterhand van God te sit en van daar af oor die ganse kosmos te regeer. Totdat Hy eendag weer terugkeer om die finale koms van die koninkryk van God aan te kondig. Want, troos die engele die apostels, “Hy sal net so terugkom soos wat julle Hom na die hemel sien weggaan het”.

Hemelvaart is ‘n groot gebeurtenis, out of this world. Maar die apostels staar Jesus nog so in verwondering agterna, dan gooi die engele dadelik ‘n emmer yswater oor hulle uit: “Galileërs, wat kyk julle so? Kom terug aarde toe.” Baie soos met die vorige verheerliking op die berg, waar Petrus hutte wou bou as monumente, maar Jesus raak hulle aan en skud hulle so bietjie: “Staan op en moenie bang wees nie,” en dan stap hulle weer teen die berg af, Jesus se lyding tegemoet. Maar hier in Handelinge 1 gaan Jesus na sy Vader toe om nie gou weer in liggaam terug te kom nie, want hierdie keer is sy werk volbring, Hy het die lydensweg kom stap, kom sterf, en kom oorwin. Sy taak is voltooi. Maar die apostels? Dis nog nie tyd vir hulle om so deur die hemel meegevoer te word dat hulle nie hul oë weer op die aarde kan rig nie. Hulle het nog werk om te doen. Hulle moet weer berg-af gaan en in Jeruslem gaan wag – want daar sal hulle krag ontvang wanneer die Gees van God oor hulle kom, hulle sal krag kry om die evangelie te verkondig. “Julle sal My getuies wees…”

Die apostels dink die finale oorwinning is behaal en dat die tyd nou uiteindelik aangebreek het vir Jesus om die koninkryk van Israel weer op te rig. Toe Hy gekruisig is, het hulle alle vertroue in Hom verloor, maar kyk nou net!, Hy lewe weer, Hy het die onmoontlike gedoen, Hy het die dood oorwin, niemand kan Hom onderkry nie, nou gaan Hy op die troon van Israel sit! Romeine, pasop!

“Nee,” sê Jesus vir hulle, “julle verstaan verkeerd. Net die Vader ken die tye. Maar dis nie nou al nie. My tyd as mens op aarde is nou verby, maar julle het nog ‘n paar goed om te doen. Julle moet My getuies wees. Julle moet gaan vertel van my kruisiging, en dat Ek opgestaan het, dat julle my weer telkemale gesien het. En julle moet vertel van My hemelvaart, dat Ek leef en dat ek nou saam met my Vader regeer! Julle moet hierdie dinge oral gaan vertel. Alles wat julle gesien het, moet julle gaan vertel. Daarom julle moet teruggaan na Jerusalem. Gaan wag daar. Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom. Want uit julle eie kan julle dit nie doen nie. Sonder die Gees is julle wegkruipers. Maar met die Gees sal julle my verkondigers, my getuies word…”

Daar is ‘n reusesprong tussen die gebeurtenis van die hemelvaart self en die reality check wat die dissipels dan kry dat hulle moet teruggaan na Jerusalem en wag totdat hulle toegerus word vir hul taak. Tog is dit nie negatief nie. Iets nuuts word onder hulle gebore. Die dissipels, wat vroeër nog gestry het oor wie die belangrikste in die koninkryk sal wees (Luk 22:24), is nou “eensgesind” bymekaar (v 14). Ook Jesus se broers – wat vroeër ’n afstand gehandhaaf het – is nou deel van die groep. Waar die dissipels in Getsemane geslaap het eerder as om te bid, volhard hulle nou in die gebed. Hulle is nie ooggetuies wat onaangeraak vertel wat

hulle gesien het nie. Hulle het iets met Jesus deurgemaak wat hulle verander het. Hulle het dinge van Hom gesien en beleef, wat maak dat hulle nie meer dieselfde oor Hom kan dink nie. Hulle het gesien hoedat Hy op sy eie sterf (want hulle was te bang om naby te staan), maar daarna het hulle Hom ‘n hele paar keer weer gesien – wanneer Hy in lewende lywe aan hulle verskyn het! En Hy was nie kwaad vir hulle nie. Hy het hulle nie verwerp nie, Hy het teruggekom en sy pad met hulle voortgesit. Ten spyte van alles. En nou het Hy in ‘n wolk omring weggegaan. Wie sou nou daarvan kom droom?! Hoe vertel mens dit oor? Wie gaan hulle glo. Dis te wonderlik om te glo as jy dit nie self gesien het nie. Maar hulle hét dit gesien. Hulle is daardeur verander.

Daarom moet hulle gaan vertel. Al is die verhaal so ongelooflik. Eintlik juis daarom moet hulle dit gaan deel. Want net ‘n ongelooflike gebeurtenis (of reeks van gebeurtenisse) kon die wêreld red. En húlle was ooggetuies daarvan! “Luister mense, God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak. (Ons het dit met one eie oë gesien!)” (Hand 2:36).

Oor getuie wees (martus, marturos) het ons al gepraat. “Getuie” wat beteken het “verteller/verkondiger,” maar implisiet daaraan verbonde, oor die betekenis van “martelaar”. “My werk is volbring, maar julle neem dit nou vorentoe. Julle sal my getuies wees, en soos Ek sal julle ook die prys daarvoor betaal. Ja, nie dieselfde prys as Ek nie, maar pryse en opofferings nietemin. Want wie My wil volg, moet sy kruis opneem en kom.”

En die oorvertel van die wonder gaan glad nie altyd ’n wonderlike ervaring wees nie.

Die dissipels moet teruggaan na Jerusalem teen vir die mense sê: “Hierdie Jesus wat julle gekruisig het, hierdie probleem wat julle gedink het julle uit die pad gekry het, Hy leef! Ons het Hom gesien!” En as die mense sê: “Waar is Hy nou?” moet jy sê: “Wel, Hy is eintlik weg, in ‘n wolk verdwyn, Hy regeer nou aan God se regterhand.” In jou hart weet jy al wat die slim mense van Jerusalem sal sê: “Komaan! ’n Die timmerman uit Galilea, ’n lastige, kastige messias wat ons deur die Romeine laat kruisig het – en julle sê Hy sit aan God se regterhand? Get a life!” En daar staan jy. Jy kan maar net vertel wat jy gesien het – en jy hét dit gesien; jy kan dit nooit vergeet nie. Maar jy kan ook niemand dwing om jou te glo nie. As hulle jou mal noem en jou opsluit, as hulle besluit jy is ’n gevaar vir die samelewing en hulle wil jou ook doodmaak, kan jy niks daaraan doen nie. Jy moet maar vertel wat jy beleef het. Want Jesus het gesê: “Julle sal my getuies wees.”

Wat dit nog moeiliker maak, is wáár Jesus sê hulle getuies sal wees. In die eerste plek in Jerusalem, en dis al erg genoeg. Die stad wat Jesus gekruisig het, sal kwalik sy dissipels met ope arms ontvang as dié kom vertel dat Jesus nou regeer. Samaria is ook nie om van opgewonde te raak nie; dis nie die soort plek waar ’n ordentlike Jood wil wees nie. En die uiteindes van die aarde? Hoeveel mense is nou daarvoor lus? Wat wag dalk daar op jou?

Getuiewees is nie die soort werk waarin jy kan kies vir wie en hoe jy dit doen nie. Jy kan nie met die verhaal in jou eie groepie, waar dit vir jou gemaklik en lekker is, bly sit nie. Jesus wil sy storie wyd en ver laat loop – en die apostels moet die vertelwerk doen! En hulle het dit gedoen. Tsv die teenkanting

Nie in hulle eie krag nie, maar omdat Jesus belowe het: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom …” Dis hoekom hulle nie hemel toe moet kyk asof Jesus se weggaan ’n verrukking is waaraan hulle moet probeer vasklou nie. Hulle moet terug, die alledaagse wêreld in, want dít is waar hulle die storie moet vertel en dit is ook waar die Gees vir hulle wag. Hy maak van hulle getuies. Met die hoofboodskap: “Jesus regeer.

En hoe wys ons na die regerende Jesus wanneer ons oor Hom getuig? Toe ek in 1996 in Angola was het ek die Christo Rei beeld gesien op die koppie buite die stad Lubango. “Christo Rei” beteken “Christus regeer” in Portugees. Dit is ‘n 30 meter hoë marmerbeeld van Christus wat met sy hande uitgestrek staan op die koppie, asof hy die stad en sy mense seën, gebou tussen 1945 en 1950. ‘n Aangrypende beeld. Maar van naderby bekyk sien mens die gate waar koeëls in die beeld vasgeskiet het tydens die oorlogtyd.

Ja Christus regeer, maar nie as Een wat weggevaar het en daarom onbetrokke is by die wêreld en ongeraak deur die pyn en ellende nie. Hy regeer eerder as die Een wat opgevaar het in sy menslike vorm sodat Hy juis steeds by ons kan wees, maar op ander manier, as die een wat reeds oorwin het. Al het Hy oorwin, is Hy met ons, los Hy ons nie, dra Hy die letsels van ons swaarkry, word Hy steeds daagliks daardeur geraak. So regeer Christus en dít is hoe ons van sy hemelvaart getuig.

xtusangola

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.