Romeine 5:1-5

16 Junie 2019

Drie-eenheid Sondag
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Drie-eenheid Sondag gee vir ons ’n geleentheid om ’n bietjie na te dink oor die betekenis en relevansie van die Christelike belydenis in ’n drie-enige God.

Anders as ander fees-dienste wat dramatiese gebeurtenisse onthou en vier (soos Jesus se geboorte, of sy opstanding, of die uitstorting van die Gees met tonge van vuur) klink dit ietwat minder opwindend om ’n gedagte, ’n abstrakte teologiese idee te vier.

Dit is inderdaad so dat ’n mens die Drie-eenheid van God op so ’n abstrakte, teoretiese manier kan benader dat dit jou baie deurmekaar gaan maak, of nog erger, dat dit jou aan die slaap sal maak. Dit is wat geneig is om te gebeur as ons ’n teologiese idee, as ’n teoretiese probleem benader wat opgelos moet word eerder as ’n geheimenis waaraan ons moet deelneem.

Die Drie-eenheid is ’n geheimenis en soos dit altyd is wanneer ons iets oor God probeer sê, kan ons alleenlik deur middel van beeldspraak oor God praat. Ons taal skiet altyd te kort en ons kan nooit vir God vasvang in ons begrippe en beelde nie. Ons spreke oor God is altyd metafories, altyd vergelykend.

Die filosoof Gabriel Marcel het baie sinvol onderskei tussen ’n probleem en ’n misterie of ’n geheimenis. ’n Probleem probeer ’n mens oplos en as jy byvoorbeeld die Drie-eenheid as ’n wiskundige probleem gaan benader gaan jy jou brein breek deur te probeer om te verduidelik hoe 1+1+1 = 1 i.p.v. 3.

Nee, ’n misterie is nie ’n probleem wat ’n mens moet probeer oplos nie – die doel van ’n misterie is eerder om ons in te nooi en soos jy aan die misterie deelneem, en iets daarvan begin verstaan, kom jy agter dat dit nie jy is wat sin maak van die misterie nie, maar die misterie wat sin maak van jou. Jy interpreteer nie die misterie nie, die misterie interpreteer vir jou.

Dit is waarom dit sin maak om vandag oor God se Drie-eenheid na te dink en om dit te vier; want ten diepste gaan dit oor wie ons is. Soos ’n mens God se aard en karakter beter verstaan so verstaan ons ook onsself beter.

So, wat verstaan Christene dan as hulle van God praat as Drie-enig, as Vader, Seun en Gees?

Wel, een stukkie raad wat my nogal gehelp het om hierdie geheimenis van die drie-in-die-een te verstaan is om nie by die Een te begin en te probeer om dit Drie te maak nie, maar eerder by die Drie te begin en te ontdek dat dit in die verhouding van die Drie is dat ons die diepste aard en karakter van die Een leer ken.

Met ander woorde, begin by die manier waarop God kies om ons te ontmoet – as Skeppende ouer, en as liefdevolle Broer en as Lewegewende Gees – en vra dan wat dit vir ons van die aard en karakter van God leer. Dit is inderdaad ook hoe die vroeë Christene by die idee van die Drie-eenheid uitgekom het.

Toe die Nuwe Testament geskryf was, het die kerk nog nie konsensus bereik oor die Drie-eenheid as sodanig nie – dit sou eeue duur voordat die kerk finaal konsensus oor die Drie-eenheid bereik het, en selfs toe het almal nie saamgestem nie. En tog, as ’n mens Paulus se briewe lees, soos die stukkie wat ons vanoggend gelees het uit sy brief aan die gelowiges in Rome, dan hoor ’n mens hoe Paulus, in sy poging om iets oor God te sê, praat van die Vader, en dan van Jesus Christus en dan van die Heilige Gees – hy praat van drie persone, maar altyd in verhouding met mekaar, en deurentyd kry mens die gevoel hy is besig om van Een werklikheid te praat.

In die gedeelte wat ons gelees het, sê hy dat dit deur Jesus Christus se getrouheid aan die Vader is wat ons vrede het met God en daarom met hoop uitsien na God se heerlikheid. En selfs in die hede, terwyl ons nog verdrukking beleef, is daardie hoop wat in ons leef nie tevergeefs nie, want ons sien nou reeds iets van God se heerlikheid. Deurdat die Heilige Gees wat deur God aan ons gegee is liefde in ons harte uitstort, het ons ’n bewys dat ons hoop waar en betroubaar is.

So, hoewel die Drie-eenheid tegnies nog nie as ’n teologiese begrip bestaan het nie, is daar ’n ‘trinitariese patroon’ in die manier waarop Paulus oor God praat. Ons kry toegang tot die Skepper se heerlikheid deur Jesus Christus en dit is vir ons geloofwaardig omdat die Heilige Gees God se liefde in ons harte uitstort. Die drie persone verwys heeltyd na mekaar, en die een kan nie sonder die ander een sin maak nie.

Een manier waarop die kerkvaders probeer het om hierdie gemeenskap tussen die Vader, Seun en Gees te verbeeld was deur die metafoor van ’n goddelike dans. Nes jou fokus op die een val, word jou blik herlei na die ander, en nes jou oë daar begin te rus, betree die derde persoon die dans – en so gaan dit eindeloos voort.

Hierdie metafoor aktiveer as’t ware ons verbeelding en help ons om God as dinamies eerder as staties te verstaan. God is aan die beweeg – van ewigheid tot ewigheid. Ons kan nie vir God vasvang nie; die beste waarvoor ons kan hoop is om – vir die tyd wat dit vir ons gegun word – saam te beweeg, saam te dans.

Een van die bekendste Christelike kunswerke, is hierdie ikoon van Andrey Rublev. Dit dateer uit die 15de eeu. Twee titels word daaraan gekoppel: “Die Drie-eenheid,” en “die Gasvryheid van Abraham.” Ons sien drie figure, elkeen met engel-vlerke, wat om ’n tafel sit.

Aan die een hand verbeeld dit die verhaal van Sara en Abraham wat gasvryheid betoon aan drie vreemde mans wat in die woestyn by hulle aankom. Natuurlik weet Abraham nie aanvanklik of hierdie mans vriendelik of vyandig teenoor hulle sal wees nie. Hulle neem egter die risiko en besluit om die drie mans met oorvloedige gasvryheid te ontvang, en so, sonder dat hulle dit besef, ontvang hulle drie engele as gaste – en daarmee saam, ook die goeie nuus dat Sara swanger is.

Rublev gebruik daardie verhaal as die beeldryke materiaal waarmee hy dan in hierdie ikoon, die diepe geheimenis van God as Drie-enig, probeer uitbeeld. Hy nooi ons as’t ware uit om die drie-enige God se teenwoordigheid in die alledaagse te probeer raaksien, soos in die koms van ’n vreemdeling wat vra vir iets om te eet of ’n beker water om te drink.

Die gesigte van die drie besoekers is amper identies, maar die kleur van hulle gewaad verskil. Die Vader, aan die linkerkant, dra goud – dit verteenwoordig God se heerlike glans, prag en lig. Die Seun dra blou – dit is verteenwoordig die mens, omdat die mens sy bestaan voer tussen die blou van die hemelruim en die blou van die see. Die Gees dra groen – wat verwys na die verkwikkende krag van die Heilige Gees as die asem van God wat deur die ganse skepping werksaam is om nuwe lewe te bring.

Ons sien hier vir God as ’n gemeenskap van persone. God is ten diepste ’n verhouding van eenheid en vrede waarin elkeen van die ‘persone’ se eiesoortigheid of uniekheid nogtans behoue bly.

Die Vader kyk na die Seun, maar met sy hand verwys Hy na Gees. Die Seun Kyk na die Vader en wys ook heen na die Gees. Die Gees kyk na die Vader, en wys met die een hand na die Seun. Met die ander hand, maak die Gees egter die sirkel oop deur na ’n oop plek op die tafel te wys.

Die drie-persone bewonder en respekteer mekaar – maar hulle sirkel is nie geslote nie. Soos iemand dit stel, hierdie is nie ’n hoërskool clique nie. Die een wat voor die ikoon staan word ingenooi om ook sy of haar plek aan die tafel in te neem. Daar is ook plek vir my. Daar is ook plek vir ons. Kom sit hier by ons, sê God. Kom en neem deel aan ons geselskap, sluit aan by ons liefdevolle dans, kom en word deel van ons lewe.

Ons praat altyd oor God in beeldspraak, deur metafore. Ons word vanoggend uitgenooi om vir God te verbeeld, nie as ’n enkeling wat afgesonder agter ’n wolk weggesteek sit soos ’n kritiese toeskouer wat ’n vertoning beoordeel nie, maar as ’n betroubare, self-opofferende, verhouding van liefde.

Anders as die verhoudings waaraan ons al te gewoond is, waarin die een die ander domineer, of op subtiele maniere manipuleer, sien ons hier ’n verhouding van wedersydse respek en waardering. In plaas van jaloesie en hebsug wat my eie probeer beskerm sien ons hier ’n verhouding waarin oorvloedige gasvryheid die grondslag van gemeenskap is. In plaas van of ’n begeerte om die ander in my eie beeld te probeer skep, sien ons hier hoe verskeidenheid gevier en gekoester word.

As ons nou terugkeer na ons teksgedeelte dan hoor ons hoe Pauls vir gemeente in Romeine wil bemoedig. Dit is ’n gemeenskap wat van buite af verdrukking beleef, en terselfdertyd, van binne af, as gevolg van verdeeldheid, jaloesie en trots dreig om uitmekaar te skeur. Paulus bemoedig hulle deur hulle daaraan te herinner dat die drie-enige God op ’n geheimsinnige manier besig is om vir hulle deel te maak van ’n gemeenskap van wedersydse liefde en respek, waarin hulle mekaar verdra en ondersteun en versorg.

Paulus herinner hulle dat geeneen van hulle op grond van hulle eie goedheid ingesluit is nie, maar alleen deur genade, deur die oorvloedige gasvryheid van God die Vader wat in ons vyandigheid vir ons sê, hier is vir jou ’n plekkie.

Paulus herinner vir hulle dat God in Christus nie op ’n afstand staan en oordeel nie, maar saam met ons ly aan die verdrukking en die verdeeldheid; en dat ons daarom die lyding met hoop en volharding kan verduur.

Laastens, herinner Paulus hulle dat die waarborg van God se teenwoordigheid, die liefde is wat die Gees in hulle harte uitstort.

Uiteindelik, kom dit vir Paulus neer op liefde en gasvryheid. En as die beeld van God wat self bestaan as ’n gemeenskap van wedersydse liefde en respek en openheid, ons help om onsself vir so ’n gemeenskap te beywer – in die lewe van die kerk, van die politiek, van die werkwêreld, en in ons gesinslewe, dan dien dit sy doel.

Wat ek uiteindelik by Paulus hoor is nie veel anders as die beroemde Boeddhistiese leermeester, John Crook, wat vertel van ’n afspraak wat hy met sy eie leermeester gehad het nie. Nadat hy vir ’n halfuur of wat aangegaan het met allerhande spekulasies en ingewikkelde teorieë oor enlightenment ensovoorts, het sy leermeester vir ’n tyd lank in stilte gesit en toe uiteindelik gevra: “John, when were you last kind?” Mag ons as individue en as ’n gemeenskap groei in kindness, in liefdevolle gemeenskap, en so verras word om te ontdek dat die drie-enige God by ons tuisgekom het. Die tafel is gedek, ons plekkie is reg vir ons. Gaan ons die uitnodiging aanvaar?

Handelinge 2:1-21

9 Junie 2019

Pinkster
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Met Pinkster vier ons dat God aan ons, aan mense, aan die ganse skepping, Sy asem skenk. Ons vier vandag hoe die liefdevolle lewensadem van God wat ook vir Jesus in sy lewe bemagtig het ook aan ons geskenk word.

Ons het hierdie jaar saam met die evangelie volgens Lukas deur Jesus se lewe gereis; en julle sal onthou dat daardie verhaal by Jesus se doop in die Jordaan-rivier begin het. Soos Jesus uit die water opgekom het, het die Heilige Gees op hom neergedaal en op dieselfde oomblik hoor hy die Vader se stem wat sê: Jy is my geliefde kind. Ek vind groot vreugde in jou.

Daardie stem van onvoorwaardelike liefde en aanvaarding is die lewenskrag van Jesus; dit is die basis van alles wat hy verrig het en alles wat hy onderrig het.

En soos wat Lukas sy evangelie begin met God wat sy Gees aan Jesus skenk, so begin hy sy tweede volume, die boek van Handelinge, met God wat sy Gees oor Jesus se volgelinge uitstort. Ons gaan dit vanoggend lees.

Vir konteks: Jesus se laaste opdrag aan sy dissipels voor sy hemelvaart, was om in Jerusalem te wag sodat God daar die Heilige Gees vir hulle kan gee. Dink aan wat Jesus hier van hulle vra: Eerstens, is die dissipels Galileërs en nie van Jerusalem nie. Dit is vir hulle ’n vreemde stad. Meer nog, dit is die plek waar Jesus vermoor is en waar dit nie veilig is om ’n volgeling van Jesus te wees nie. Dit is ook die plek waar die dissipels vir Jesus verraai het, waar hulle hom verlaat en verloën net. Dit is die plek van mislukking, die plek van hulle ontrou aan Jesus. Daar, juis daar, op ons plek van mislukking en ontrou moet ons op God se bemagtiging wag.

Ek wonder wat beteken dit vir jou? Ek wonder wat sou dit vir jou beteken om in Jerusalem te bly wag – in jou plek van mislukking en ontrou? Waar is dit vir jou?

***

So vind ons dan aan die begin van vanoggend se gedeelte die dissipels in Jerusalem. Hulle is almal saam in ’n vertrek. Hulle wag. Heel moontlik is die deure uit vrees gesluit. Die volgende oomblik is daar ’n harde geluid soos ’n Kaapse stormwind wat nie net die huis vul waarin hulle was nie, maar ook die die hele buurt na hulle toe lok. Tonge soos vlamme verskyn en verdeel om op elkeen van hulle neer te daal.

Vuur en sterk stormwinde was natuurlik bekende Ou-Testamentiese tekens van God se ongetemde teenwoordigheid. En wat is die effek van God se teenwoordigheid in hierdie geval? Hulle is met die Heilige Gees is elkeen toegerus om ’n ander taal te praat.

Dit was die tyd van die Joodse Pinksterfees en daar was pelgrims vanuit eke windrigting vir hierdie fees in die stad. En soos mense uit nuuskierigheid nader kom om uit te vind wat die oorsaak van die groot lawaai is, kom hulle agter dat hierdie groep Galileërs die taal waarmee hulle elkeen grootgeword het.

Hoe kan dit wees? Wat is hier aan die gang?

***

Die mense het hoofsaaklik twee reaksies op hierdie vreemde gebeurtenis. Ons hoor hoe baie van die mense – positief verras en in verwondering oor wat hulle sien en hoor – vra: “Wat beteken dit tog?”

Maar ander mense sien hierdie verskynsel en maak dit af: “hulle is vol soetwyn!” sê hulle. Dit is “spirits” wat so maak, nie “the Spirit” nie.

Twee reaksies op die koms van God se Gees: Een ’n reaksie van meelewing en verwondering; die ander een, ’n amper siniese houding wat ’n werklike ontmoeting wil ontduik. Ook in onsself kan daar meerdere reaksies op die Gees se koms wees.

Ek het die week geluister na ’n gedig van DH Lawrence. Dit begin so:

“Not I, not I, but the wind that blows
through me!
A fine wind is blowing the new
direction of Time.
If only I let it bear me, carry me,
if only it carry me!
If only, most lovely of all, I yield
myself and am borrowed
by the fine, fine wind that takes its course through the chaos of the world”

Song of a Man Who Has Come Through, DH Lawrence

Mens hoor hier ’n diep verlange om deur die Gees vervul te word – nie Ek self nie maar die wind wat deur my waai! Maar dan, later, in dieselfde gedig:

“What is the Knocking?
What is the Knocking at the door in
the night?
It is somebody wants to do us harm.”

Selfs in die hart van een persoon, kan ons gemengde gevoelens koester oor die Gees se koms. Ons kan daarna verlang en terselfdertyd bang wees vir die onbekende. En ons kan ons vrees selfs verbloem in ’n uitwaartse siniese houding wat die Gees op ’n afstand probeer hou. Die uitnodiging wat die teks aan ons rig, is om lank genoeg in die plek van verwondering te vertoef, totdat ’n mens uiteindelik nie net sê: “wat beteken dit tog?” nie, maar uiteindelik ook, “wat moet ons doen?”

***

Maar Petrus nooi die spotters uit om ’n dieper waarheid raak te sien. Hierdie mense kan nie vol soetwyn wees nie; dus 09:00 in die oggend! Die groot Boeing het nog nie eers oorgevlieg nie!

En dan staan Petrus op en lewer die preek van sy lewe. Ons het vanoggend net die eerste gedeelte daarvan gelees, en in hierdie gedeelte haal Petrus die Hebreeuse profeet, Joël aan. En in hierdie profesie hoor ons hoe God deur sy Gees juis dié mense in die samelewing wat tipies nie ’n stem gehad het nie gaan gebruik om sy Woord te verkondig:

          ‘Ek sal my Gees op alle vlees uitstort –
          julle seuns en julle dogters sal profeteer
          en julle jongmense sal visioene sien,
en julle ou mense sal drome droom.
          Ja, ook oor my diensknegte en diensmaagde
          sal Ek in daardie dae my Gees uitstort en hulle sal
profeteer.’

In ’n patriargale, hiërargiese samelewing, wat streng deur godsdienstige reinheidswette georden was, belowe God om selfs die jong slawemeisie sy spreekbuis te maak. God se Gees kan nie mak gemaak word en beperk word tot enkele bevoorregte individue soos die koning of die priester nie.

Nee, sê Joël, die bestemming van God se Gees is ‘alle vlees’, alle mense. Dit laat mens dink aan Paulus se visie van Christus wat eendag die hele heelal, alles en almal gaan vul.

 Die vraag is natuurlik – veral vir die van ons wat reeds ’n stem het – of ons dan steeds sal sê: “Not I, not I, but the wind that blows through me!” of dalk eerder “What is the Knocking? What is the knocking at the door in the night? It is someone wants to do us harm.”

Wat julle hier sien, verduidelik Petrus vir sy gehoor, is die vervulling van Joël se profesie. Die eindtyd het aangebreek. Vir hulle wat hulle bevoorregte posisie in die samelewing wil beskerm, mag dit dalk voel soos ’n einde, maar eintlik is dit ’n nuwe begin.

Kyk net hoe het hierdie vreesbevange Galileërs, aanvanklik toegesluit in ’n vertrek, net soos hulle begin dink het dis die einde van die pad vir hulle, skielik ’n stem kry en met groot waagmoed getuies word van die evangelie.

***

Die eerste ding wat ons dus met die koms van die Gees opmerk is dat die Gees mense aan die beweeg sit om in al hoe wyer sirkels hulle mag en vriendskap met ander te deel. Dit is ’n beweging van groeiende verbondenheid met al God se skepsels; en daarom dring die Gees ons om bestaande magsverhoudings wat sulke verbondenheid en intimiteit tussen mense verhoed, uit te daag en te omskep.

Mense wat nie ’n stem het nie, moet ’n stem ontvang; en terselfdertyd moet ons wat dalk altyd ’n sê gehad het, leer dat daar gawes is wat God kies om net deur ander mense vir ons te gee – en dalk in besonder die mense wat ek gedink het te jonk, of te oud, of te arm, of te onopgevoed, of te eenvoudig is.

’n Tweede ding wat ’n mens opval oor die koms van die Gees in hierdie verhaal hou verband met hoe die Gees die dissipels in staat stel om die Woord van God in vreemde tale aan mense te kommunikeer.

Wat veral uitstaan van hierdie wonderwerk is dat dit nie ’n wonder van ‘hoor’ is nie, maar ’n wonder van ‘spreek’. Die Gees gee nie vir die mense van verskillende volke die vermoë om die Galileërs se unieke dialek te verstaan nie. Nee, dit gee vir die Galileërs die vermoë om vreemde tale te spreek.

Ek weet sommige mense vind dit makliker as ander, maar my ervaring met die aanleer van ’n nuwe taal het my oortuig dat jy daarvoor niks minder as die Heilige Gees nodig het nie. Ndiafunda ukuthetha isiXhosa; ek probeer al vir ’n geruime tyd isiXhosa aanleer, maar dit is al stotterend en stamelend.

Dikwels wanneer ek ’n geleentheid het om met ’n Xhosa-sprekende persoon, in hulle moedertaal te praat, voel ek so hulpeloos en so skaam oor hoe stadig ek vorder dat ek maar eerder oorslaan Engels toe.

Want as ek ’n vreemde taal praat is ek nie meer in beheer nie. Die woorde voel soos koue albasters in my mond, en skielik is my woordeskat veel kleiner as die ander persoon s’n. Skielik is ek afhanklik van die ander persoon se goedgesindheid en geduld om my foute uit te wys en om my reg te help.

Dalk is dit die punt. Dalk is dit wat die Gees vir ons deur hierdie wonderwerk wil leer… dat ek God se goeie nuus die beste hoor en kommunikeer wanneer ek in die posisie van die nederige, afhanklike en stamelende leerling is. Om die Gees te ontvang kan ek nie aan my mag en beheer vasklou nie, maar moet my hande oop wees om te ontvang. En om die Gees te volg, vra dat ek selfs die risiko sal loop dat mense dink ek is vol soetwyn.

Om die taal van ’n ander persoon te praat, is ’n liefdesdaad. Dit is om iemand in hulle uniekheid en eiesoortigheid raak te sien en te erken; dit is om vir iemand te sê, ek ag jou genoeg om jou posisie – jou grammatika, jou woordeskat, jou unieke dialek – as my vertrekpunt te neem, eerder as myne. En daarom is die Gees wat die dissipels vreemde tale laat praat, uiteindelik, ten diepste, die Gees van liefde.

***

So, dink ek, is die werking van die Gees: dat dit ons al hoe meer instel op die behoeftes van ander, en ons toerus om lief te hê in situasies wat aanvanklik vir ons vreemd, of uitdagend, of bedreigend mag voel. In sulke situasies is die Gees die groot vertaler.

Eers het die Gees die liefde van die Skepper vertaal en die asemrowende heelal het tot stand gekom. Later het die Gees, in die lewe van Jesus, die liefde van God vertaal in die vorm van ’n brose menslike lewe. Vanoggend is ons daaraan herinner dat die groot Vertaler steeds aan die werk is om die evangelie in die unieke dialek van elkeen van ons lewens te vertaal. Mag die Gees ons elkeen bemagtig om te sê:

“Not I, not I, but the wind that blows
through me!
A fine wind is blowing the new
direction of Time.
If only I let it bear me, carry me,
if only it carry me!
If only, most lovely of all, I yield
myself and am borrowed
by the fine, fine wind that takes its course through the chaos of the world.”

Johannes 14

26 Mei 2019

6de Sondag van Pase
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Vanoggend se skriflesing kom uit ’n gedeelte van die Johannes-evangelie wat bekendstaan as Jesus se afskeidsrede. Dit is ’n lang gesprek tussen Jesus en sy dissipels waarin hy van hulle afskeid neem en hulle voorberei vir ’n tyd wanneer hy van hulle sal moet weggaan.

Hierdie afskeidsrede strek van hfst. 13-17 en ons moet ons verbeel dat Jesus hierdie gesprek om die tafel met sy dissipels voer terwyl hulle ’n laaste maaltyd met mekaar deel.

Die maaltyd begin met Jesus wat sy dissipels se voete was en dan vir hulle ’n nuwe opdrag gee: “Julle moet mekaar liefhê. Net soos Ek julle liefgehad het, moet julle ook mekaar liefhê. Dit is hoe almal sal weet dat julle my dissipels is – as julle liefde teenoor mekaar het.”

Altyd as ek hierdie gedeelte lees, is dit of ek iets van die dissipels se skeidingsangs ook in my eie lyf aanvoel. Ons almal het al so ’n laaste maaltyd deurgemaak, waarin jy nie eintlik ’n eetlus het nie, want jy weet hoe dit gaan eindig: met ’n hartseer koebaai.

Jesus voel ook die dissipels se skeidingsangs aan en daarom hoor ons twee keer in hierdie gedeelte hoe Jesus vir sy dissipels probeer gerusstel: “Moenie dat julle harte ontsteld en bang wees nie,” sê Jesus, “Vertrou in God, vertrou ook in my.”

Soos ’n ouer wat moet weggaan, troos hy sy kinders en berei hy hulle voor om hierdie oorgang met vertroue te betree, eerder as met angs en vrees.

***

Ek het eenkeer ’n baie wyse man hoor praat oor hierdie woorde wat ’n mens so dikwels in die Bybel teëkom: “Moenie bang wees nie; be not afraid.” Mens hoor dit gewoonlik wanneer die goddelike met die menslike kennis maak; dan is die boodskap wat die hemelse wesens altyd aan die aardbewoners oordra: “Moenie bang wees nie; be not afraid.”

Die wyse man, Palker Palmer is sy naam, het gesê dat hy altyd veroordeel gevoel het wanneer hy hierdie verbod op vrees gehoor het, want, sê hy: “Ek het vrees in my. Ek het nog altyd gehad en ek dink ek sal nog altyd. Ek is 70 jaar oud en op hierdie ouderdom is daar sekere dinge wat jy van jouself weet. Ek gaan nie my vrees ontgroei nie.”

“Maar,” gaan hy toe verder, “toe luister ek weer na daardie woorde en ek besef toe dat dit nie sê dat ek nooit vrees in my mag hê nie. Dit sê eerder dat ek nie my vrees hoef te wees nie. ‘Moenie bang wees nie; be not afraid.’

As ek my binne-wêreld, my innerlike landskap leer ken, dan moet ek inderdaad erken dat daar ’n stukkie grond in daardie wêreld is wat ’n mens ‘vrees’ sou noem. Ek kan kies om daar te staan, as ek wil, maar daar is ook ander plekke om te staan. Daar is ook ’n plek van hoop, daar is ook ’n plek van medelye, daar is ook ’n plek van verwondering, van dankbaarheid.

As jy eers die geografie van jou binnewêreld leer ken, kan jy kies waar jy wil staan soos wat jy ’n weg probeer vind deur die lewe se senutergende oorgange, soos wat jy na ander mense toe beweeg of van hulle afskeid neem, soos wat jy na die nuusberigte luister, soos wat dinge in jou lewe gebeur, of soos wat jy groot besluite moet neem.

Dit is nie altyd maklik nie, maar die moontlikheid bestaan om na ’n plek toe te beweeg wat meer lewe-gewende resultate gaan hê, vir jou en vir ander, eerder as ’n plek wat die lewe vir jou en vir ander gaan bedreig.

***

Ek wonder of dit nie is wat Jesus in hierdie afskeidsmaaltyd aan sy dissipels wou oordra nie? Dat hy hulle wou bewus maak van die oneindige ruimte in hulle harte waarin daar ’n veelvoud van plekke is om te staan.

“Moenie dat julle harte ontsteld en bang wees nie; soek die plek van vertroue op – daar is God, daar is ek ook.”

En dan gebruik Jesus hierdie belangrike beeld van sy Vader se huis om aan te dui dat hy self vir ons daardie beweegruimte skep: “As ek weggaan is dit om vir julle ’n plek voor te berei. In die huis van my Vader is daar baie woonplekke, is daar meerdere plekke om te staan, is daar beweegruimte vir die Gees.” As hy weggaan is dit nie om ons te verlaat nie, maar om vir ons ruimte te skep, ’n plek voor te berei, sodat ons ook op die plek van vertroue en vrede kan staan, eerder as op die plek van ontsteltenis en vrees.

***

Maar wat bedoel Jesus presies as hy hier praat van die ‘huis van my Vader’?

Dit is ’n sinspeling op ‘die huis van die Here’. Dit was hoe mense in Jesus se tyd verwys het na die tempel. Deur die Johannes-evangelie heen, verwys Jesus egter na die tempel as die ‘huis van my Vader’ – hy is die enigste persoon wat dit doen en dit sê iets van Jesus se intieme band met God.

Maar hoekom praat Jesus hier skielik oor die tempel?

Om dit te verstaan moet ons nog ’n tree terugneem om iets van die breë storielyn van die Bybel raak te sien, waarin die tempel ’n sentrale simboliese plek inneem.

As ons die Bybel van Genesis tot Openbaring lees, sien ons hoe God ’n diep verlange het om van die aarde sy woonplek te maak. Die Bybel begin met God wat vir die mens ’n lieflike tuin gee om in te woon, en dan graag in die skemer in hulle woonplek rond te loop; en dit eindig met die beeld van ’n hemelse stad wat neerdaal op die nuwe hemel en die nuwe aarde, waar God sy woning finaal onder mense kom maak.

Tussen hierdie begin in die tuin en die einde in die stad, bevind die Hebreërs hulleself egter sonder ’n tuiste in slawerny. Ook daar, as wandelende Hebreërs in die godverlate woestyn, kom slaan God sy tent by hulle op. So wandel God saam met hulle totdat hulle uiteindelik in Kanaän gevestig is. Dan eers word die tempel gebou is as ’n permanente plek waar die ark or tabernakel van God kan tuiskom. Voortaan sou die tempel in Jerusalem die heilige plek wees waar God en mens mekaar kan ontmoet.

Johannes begin sy evangelie met hierdie beeldspraak. In Jesus, sê hy, het die Woord van God – letterlik vertaal – sy tent onder ons kom opslaan. In die Woord wat vlees word, het God sy woning onder ons kom maak. En dan, na hierdie inleiding, gaan die eerste helfte van Johannes se evangelie oor hoe Jesus se liggaam die tempel vervang as dié ontmoetingsruimte tussen God en mens, tussen hemel en aarde.

Daarom plaas Johannes die tempelreiniging (wat in die ander evangelies eers aan die einde van die verhaal vertel word) reeds in die tweede hoofstuk. Terwyl Jesus die mense wat geld wissel en vee verkoop uit die tempel uitjaag, sê hy: “Hou op om die huis van my Vader ’n huis te maak waar handel gedryf word!”

Wanneer die Jode vir Jesus vra wie hy dink hy is om so op te tree, sê hy: “Breek hierdie tempel af en binne drie dae sal Ek dit opbou.” Hoe kan dit wees? “Ses-en-veertig jaar lank is aan hierdie tempel gebou, en u sal dit binne drie dae opbou?” En dan sê Johannes vir ons die lesers: “Maar hy het van die tempel van sy liggaam gepraat.”

En so gaan dit aan. Dink aan die ontmoeting tussen Jesus en die Samaritaanse vrou. Sy sê vir Jesus dat Samaritane en Jode nie saam gesien mag word nie want Jode aanbid vir God op die berg in Jerusalem, en Samaritane hier by hulle eie berg. En dan sê Jesus vir haar, “daar kom ’n tyd, en dit is nou, waarop ware aanbidders vir die Vader in Gees en in Waarheid sal aanbid – en nie op hierdie of op daai berg nie.”

Esegiël het voorspel dat daar ’n tempel sal wees waaruit strome van lewende water sal vloei, en nou word Jesus die een wat elkeen wat dors het se dors les; gratis.

Voor in die tempel was altyd ’n offer van heilige brode, maar nadat Jesus die 6000 honger mense voed, word hy die brood wat lewe gee.

Die tempel was altyd veronderstel om die lig vir die wêreld te wees; nou is Jesus die lig van die lewe.

Jesus se liggaam is nou die ‘huis van die Here’, of soos hy dit stel, ‘die huis van my Vader’. Hy is nou die ontmoetingsruimte tussen God en mens.

***

Uiteindelik, nadat hierdie idee goed gevestig is, vra Jesus nou van sy dissipels om ’n volgende kopskuif te maak: “ek gaan weg, om vir julle ’n plek voor te berei. In die huis van my Vader is daar baie woonplekke, baie wonings. Kom binne. Betree hierdie ruimte wat Ek vir julle voorberei.”

Omdat julle my ken, omdat julle my kinders is, my broers en susters, my vriende, het julle deel aan my Vader se huis. Julle is deel van my Vader se huishouding. Julle weet hoe om daar te kom. Julle weet hoe om daar te woon.

Ek is die weg en die waarheid en die lewe. Volg die weg wat ek voor julle uitgeloop het. Vertrou die waarheid waarin ek julle onderrig het. Neem die lewenstyl aan wat ek vir julle voorgehou het.

Ek laat julle nie alleen agter nie. Die Heilige Gees, wat van my ’n ontmoetingsruimte tussen God en mens gemaak het, die stuur ek om in julle te woon. Die Gees sal julle aan my woorde herinner en julle in my wee onderrig.

En moet dan nie verras wees as my Vader sy woonplek onder julle kom maak nie. So sal julle, soos ek, die plek word waar hemel en aarde mekaar omhels. Julle word nou die plek waar God gebeur.

Daarom sê Jesus is sy weggaan na die Vader nie iets om oor te treur nie, maar iets om oor bly te wees. Maar hoe kan dit wees? As iemand wat nie van koebaai’s hou nie, sukkel ek steeds om dit te verstaan. Kon Jesus nie maar gebly het nie?

Een manier om daaroor te dink, wat vir my help, is om Jesus se weggaan nie te verstaan as ’n permanente weggaan, asof Jesus die dissipels verlaat nie. Mens sien ook hoe Jesus iets daarvan wil oordra: Ek gaan en ek kom; Ek laat julle nie as weeskinders agter nie; net ’n kort tydjie dan is ek weer by julle; Ek is in my Vader en julle in My, en ek in julle.

Met uit hierdie aanhalings kry ’n mens die indruk dat die afstand tussen hemel en aarde minder as ’n dun membraan is, en dat dit besig is om oopgeskeur te word. Jesus se weggaan is niks meer as a treetjie terug nie; net genoeg om ’n bietjie afstand te skep. Dis asof Jesus vir ons sê: Ek sien jy staan op die plek van ontsteltenis en vrees. Hier is ander plekke om te staan. Kom staan ’n bietjie hier waar ek staan, waar ek, deur my liefde en my dood en my opstanding, vir jou ’n plek voorberei het.

Soos ’n regisseur wat vir sy akteurs finale opdragte gee (julle moet mekaar liefhê), en selfs op die verhoog kom staan om voor te doen wat hy van hulle vra (kyk hoe was ek julle voete), skuif Jesus eenvoudig agter die gordyn van die verhoog in.

Dit is nou ons beurt om die plek te word waar God gebeur; om lewe te gee aan die skrywer se toneelstuk, om die karakters te word waarvan ons tot dusvêr nog net gedroom het.

Ons is nie meer passiewe toeskouers nie. En hierdie lewe is nie ’n kleedrepetisie vir eendag nie. Die spotlights skyn nou op ons. Deur ons opvoering van die liefde moet ons vir mekaar Christus word. So word ons nou die liggaam van Christus, deel van sy Vader se huis, die ontmoetingsruimte tussen God en mens.

Daar is baie wonings in hierdie huis. Daar is nie een enkele manier om hierdie vertoning van God se liefde op te voer nie. Ons word nie gevra om dit sonder variasie soos ’n slaaf na te volg nie. Ons moet elkeen binne die ruimte van ons eie binne-en-buitewêreld ontdek wat dit beteken om hierdie rol te speel.

Mens sien ook iets daarvan by musiek vertonings. Soos toe ek gisteraand by ons Herfskonsert na die musikante geluister het wat hier opgevoer het, soos Veranza, ons orrelis, byvoorbeeld, wat so ’n pragtige stuk op die klavier gespeel het. Was, was vir my een van die hoogtepunte van die aand.

Hier was iemand wat helemaal haarself was, vry en onafhanklik, en tog, vir daardie paar minute, was haar hele wese, haar lewe, haar vryheid, haar talent, haar alles aan iets misterieus en onsigbaar oorgegee: naamlik Franz Liszt se Un Sospiro.

Vir die tyd van haar opvoering, het die visie en die verbeelding van ’n ander persoon, die komponis, deur haar gevloei en haar hele wese gevul – sonder dat sy vir een oomblik minder Veranza was. Inteendeel, dit was Veranza op haar beste.

Ek wonder of dit nie is wat Jesus vanoggend van ons vra nie, dat ons sonder reserwe onsself beskikbaar sal stel vir die werking van die Heilige Gees, om ook ons totale wese te vul, en uiting te gee aan God se verlange om in hierdie wêreld tuis te kom.

Daar is beweegruimte, daar is ruimte vir improvisering, maar die belangrike punt is dat ons nie meer in die gehoor sit waarvandaan ons kyk hoe Christus liefhê en sterf en opgewek word nie.

“Op daardie dag sal julle weet,” sê Jesus (en daardie dag het vir elkeen van ons aangebreek): “Ek is in my Vader en julle in My, en ek in julle.”

Mag ons elkeen in hierdie dae, in hom en soos hy, liefhê en sterf en tot nuwe lewe opgewek word.

Amen.

Handelinge 11:1-18

19 Mei 2019

5de Sondag van Pase
Terugvoer na Wes-Kaap Sinode 2019
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Dit is heel toevallig dat vanoggend se teksgedeelte gaan oor ’n tiepe sinodesitting van die eerste Christene in Jerusalem.

Die teks het my geweldig baie gehelp om te verstaan wat die afgelope week by die sinode gebeur het, asook hoekom dit belangrik was om daaraan deel te neem. Daarom wil ek aan die hand van hierdie teksgedeelte verslag doen oor ’n aantal hoogtepunte van die sinode.

In hierdie teksgedeelte aan die begin van Handelinge 11, bevind Petrus hom in Jerusalem, voor medegelowiges wat baie ontsteld is oor van die gerigte wat hulle gehoor het; dat Petrus aan huis was by ’n heiden en dat hy boonop vir hom en sy hele familie gedoop het al het Kornelius groot dele van die wet nie nagekom nie.

Soos wat so dikwels by sinodesittings en kerkvergaderings gebeur, maar ook rondom etenstafels en braaivleisvure, het die medegelowiges hier ’n plek bereik waar hulle van mekaar verskil.

As Gereformeerde Christene glo ons dat die opgestane Here ons lei deur sy Woord en sy Gees. Maar wat maak ons as ek die Bybel lees en jy die Bybel lees, maar ons kom by verskillende gevolgtrekkings uit? Wat maak ons as ek deur die Gees gelei word en jy deur die Gees gelei word, maar ons word in verskillende rigtings gelei?

Wat Petrus gedoen het was teen die wet. Nou wil die sinode by Petrus hoor hoe Kornelius vir Christus in gehoorsaamheid kan navolg sonder dat hy die wet van God nakom en terwyl hy nog onrein dinge met sy liggaam doen, soos om onrein kos te eet?

Petrus kan nie dit regverdig op grond van die Bybel nie. Hy kan sê dat Kornelius die Heilige Gees ontvang het, maar die gelowiges in Jerusalem het ook die Gees ontvang. So vir wie lei die Gees waarlik?

Al wat oor bly om te doen, is dat Petrus sy eie verhaal te vertel van wat met hom en Kornelius gebeur het. “Daarop het Petrus dit soos volg stap vir stap vir hulle begin uitlê,” sê die teks. Dit is merkwaardig dat die skrywer van Handelinge gekies het om Petrus se toespraak so volledig weer te gee, nadat die hele hoofstuk 10 aan die ontmoeting tussen Petrus en Kornelius gewy is. Dit sê iets van hoe belangrik hierdie getuienis van Petrus vir die vroeë kerk was.

Let op hoe Petrus in die eerste persoon praat. Hy gebruik ‘ek’ taal, eerder as om van ons en hulle te praat. Hy praat vanuit sy persoonlike ervaring, eerder as abstrak en in die algemeen. Sy getuienis lei min of meer so:

Broers en susters, my naam is Petrus. Ek is ’n volgeling van Jesus, iemand vir wie Jesus uit die dood uit opgestaan het. Na sy kruisdood aan ’n Romeinse kruis, het ek probeer vlug, terug na my vissersboot, maar Jesus het my kom soek om my met God te versoen. Hy het my geroep om in die krag van die Gees, wat oor ons almal uitgestort is, Sy versoenende werk voort te sit.

Die Gees het my egter laat agterkom dat ek ’n rassis is. Ek het Christus se onvoorwaardelike liefde ontvang, maar in die uitleef daarvan het ek tot die insig gekom dat ek sekere mense moeiliker liefhet as ander.

Soos julle, liewe gelowiges, het ek grootgeword in ’n wêreld van apartheid; apartheid tussen Jode en Grieke. In Christus is daardie apartheid oorwin, want in Christus is daar nie meer Jood of Griek, man of vrou, slaaf of vrymens nie.

En tog, en tog leef ek nog met ’n wêreldbeskouing waarin ek meer waarde het as ander wat nie soos ek is nie, wat nie soos ek lyk en bid en optree nie. Ek bely dat Christus die Here is, maar in my hart en optrede glo ek nog, soms op subtiele maniere, dat ander mense eers soos ek moet word, voordat hulle God se guns verdien. Ek hou steeds my self voor as die maatstaf waaraan ander gemeet word, eerder as die liefde van God.

Op ’n onverwagse manier, deur ’n verrassende persoon, het die Here my egter tot ’n nuwe insig gebring. Sy naam is Kornelius. Hy is nie ’n Jood nie – inteendeel, hy is ’n Romeinse offisier oor 100 soldate – en daar is baie Joodse wette waaraan hy nie voldoen nie.

Deur my vriendskap met hom het ek geleer dat hy ’n godsdienstige en godvresende man is, iemand wat vir die armes sorg en gereeld tot God bid. Hy is vir my ’n voorbeeld van ’n getroue dienaar van God. Wanneer hy bid, luister hy, verstaan hy en doen hy wat die Here van hom vra.

Ek, wie die wet navolg en in Christus glo, bid maar word honger; ek hoor God se stem, maar ek weier om gehoorsaam te wees; drie keer moes God vir my sê dat “wat God rein gemaak het, ek nie as onrein mag beskou nie” en steeds het ek getwyfel.

Dit was eers toe God deur Sy Gees vir my voor Kornelius laat staan het, en hy my as ’n gas in sy huis verwelkom het, dat ek besef het: ek is ’n mens soos hy. Ek dog dat ek vir Kornelius moes evangeliseer, maar God was deur Kornelius aan die werk om die evangelie aan my te bedien! Eers het ek gedink dat hy bekeer moet word, maar deur die Here se genade is ek van my rassisme verlos.

Nadat ek Kornelius se storie gehoor het, en hy myne, oor hoe die Here ons tot hierdie punt gelei het, het ek vir Kornelius en sy huisgesin gesê, “Julle weet dat dit vir ’n Joodse man verbode is om met iemand van ’n ander volk te assosieer of hom te besoek. God het egter aan my getoon dat geen mens as besoedel of onrein mag beskou nie . . .

Ek besef nou werklik dat God niemand volgens sy of haar uiterlike beoordeel nie, maar dat die mens wat ontsag vir Hom het en doen wat reg is, uit watter nasie hy of sy ook mag wees, vir God aanvaarbaar is. Dít is die boodskap wat Hy vir Israel gestuur het toe Hy die evangelie van vrede wat deur Jesus Christus gekom het, verkondig het: Hy is die Here van alle mense.”

En terwyl ek die evangelie so verkondig het, het ’n tweede uitstorting van die Gees plaasgevind – hierdie keer is die Gees ‘selfs op die Heidene’ uitgestort. Julle vra, hoe kon ek dit doen? Maar nou vra ek vir julle, medegelowiges: “as God dan aan hulle dieselfde geskenk gegee het as aan ons wat in die Here Jesus Christus glo, wie was ek dan dat ek God kon verhinder?”

Die sinodegangers in Jerusalem was stomgeslaan. Op grond van Petrus se getuienis het hulle vir God verheerlik en, soos Petrus, ook tot bekering gekom. Die sinode die volgende besluit geneem. Ek lees uit Handelinge 11:18: “So het God dan ook aa die heidene die bekering tot die lewe geskenk.”

***

Dit was die afgelope week my belewenis by die sinode. Iets nuuts en verfrissend het deurgebreek in die manier waarop ons met mekaar omgegaan het.

In plaas van debatte waarin ons mekaar met argumente probeer uitoorlê het, deur te sê: “Die Bybel sê …” of die “Die Heilige Gees het my gelei …”, het ons vir mekaar die ruimte gegun waarin ons met waagmoed en broosheid ons eie verhale eerlik kon vertel.

En soos ons dit begin doen het, soos ons mekaar in die oë gekyk het en ons eie verhale eg en kwesbaar met mekaar gedeel het, het ons die verrassende ontdekking gedoen dat die opgestane, lewende Christus in ons midde is.

Die 650 sinodegangers van regoor die Wes en Noord-Kaap het om ronde tafels gesit en rondom hierdie tafels is ons telkens uitgenooi om met mekaar in gesprek te gaan. Die uitgangspunt van ons gesprekke was ons eenheid in Christus. Op die eerste dag het ons onsself verbind het tot ’n stel waardes wat ons gesprekke moes rig:

“Ingenooi deur God en daarom een in die Gees en gelyk langs Christus, wil ons sensitief en respekvol wees teenoor:

Verskillende teologiese vaardighede

Verskillende geslagte

Verskillende seksuele oriëntasies

Verskillende ouderdomme


Ons wil dit wys in:

Hoe ons praat

Hoe ons na mekaar kyk

Hoe ons aan mekaar raak

Hoe ons luister

Hiertoe verbind ons ons.”

***

Op die Dinsdag het ek en ’n kollega, Jaco Botha, ook ’n geleentheid gehad om die Sinode toe te spreek as ’n verteenwoordiger van die Taakspan Ras en Versoening. Jaco is die predikant van ’n besonderse gemeente in Bredasdorp. Bredasdorp is een van twee gevalle in die land waar ’n NG Kerk en ’n Verenigende Gereformeerde Kerk een gemeente geword het. Nadat die NG Kerk jare terug geskeur is deur rassisme, is hulle gemeente se storie ’n getuienis van hoe die Gees steeds aan die werk is om – soos in vanoggend se teksgedeelte – ons rassisme te oorwin en die liggaam van Christus te verenig.

Deur my en Jaco se bydra het ons probeer om in dieselfde gees as Petrus, ons broosheid op die tafel te plaas. Eerder as om polities-korrek te probeer wees, het ons erken dat ons as Afrikaner mans grootgeword het in ’n rassistiese kultuur en onsself nog dikwels in ruimtes bevind waar ons swart en bruin broers en susters nie welkom voel nie.

Na ons getuienis, het Gielie Loubser en Theunis Botha bely dat daar leemtes toegelaat is by die samestelling van die lys waardes waarmee die vergadering begin is. Die volgende regstelling is toe gemaak.

{Verskillende kulture

Verskillende rasse

Verskillende klasse

Verskillende liggaamlike vermoëns

Verskillende geestestoestande}

***

Een van die sessies wat my die meeste getref het, het gegaan oor menswaardigheid. Tydens hierdie sessie het Michelle Boonzaaier, die eerste swart vrou wat tot die moderamen verkies is, vir ons geleer oor hoe magsverhoudings en magstrukture kan veroorsaak dat ons – soms onwetend – mekaar se waardigheid misken.

Sy het ’n Bewuswordingsoefening met ons gedoen deur te vra: hoeveel mag dink jy het jy in hierdie ruimte? Op ’n skaal van 1-5, skryf dit anoniem op ’n strokie papier neer. Laat die tafelleier die syfers dan langs mekaar neerlê, sodat jy daarvan bewus kan raak dat ons om ons tafel nie gelyk is nie, dat sommige van ons groter risiko’s dra as ander, of dalk minder in staat voel om hulle posisie te handhaaf.

Michelle het vir my geleer dat die veiligheid van ’n ruimte bepaal word deur hoe broos die sterkste persoon in die vertrek bereid is om te wees.

***

’n Tweede belangrike sessie, was die aangeleentheid oor selfde-geslag verbintenisse. Juis daar, waar meningsverskille die sterkste was, het hierdie gees van waagmoedige en brose getuienisse die duidelikste deurgeskemer.

Nadat daar vir jare net oor gay mense debatteer is, het hierdie sinodesitting dit reggekry om met gay gelowiges in gesprek te tree en na hulle verhale te luister. Die gesprek is ingelei deur ’n oop paneelbespreking waaraan twee gay dominees en een dominee wat ’n ouer van ’n gay seun is, hulle stories kon vertel.

Die ruimte was veilig genoeg dat ’n Pa van twee seuns voor 650 mense kon sit en vertel van die dag toe sy seun, sommer so rondom die braaivleisvuur, “uit die kas” gekom het. “My gay kind is liewer (as sy broer) vir die kerk,” het die NG dominee vertel. “Hy wil daar trou, en sal eendag sy kinders daar wil laat doop.”

’n Gay proponent kon vanaf dieselfde verhoog af vertel hy van jongs af geleer het daar is sekere dele van hom is wat hy moet toehou en ander wat hy mag wys. “Die geskenk wat die kerk vir my gee, is om my volle menswees te vier,” het hy gesê.

Hierdie is maar enkele indrukke van wat vir my een van die roerendste dinge was wat ek ooit beleef het. Nadat die sinode die persone se getuienisse gehoor het, is ons uitgenooi om aan die tafels met mekaar in gesprek te tree. Die merkwaardige is, dat die waagmoed van die verhoog af oorgevloei het na die tafels toe. Mense het spontaan hulle eie stories begin deel. Selfs waar mense met mekaar verskil het, was my belewenis dat ons mekaar met groter respek hanteer het.

Uiteindelik het die sinode besluit dat gemeentes die gesprek oor selfde-geslag verbintenisse op ’n soortgelyke wyse “met integriteit, openheid, broosheid en respek” moet voortsit in ruimtes wat inklusief en divers bly, nie oor ander praat nie, maar eerlik en broos vanuit die eie posisie en dat daar werklik erns gemaak word met die Woord van God.

Kerkrade is aangemoedig om om by die aanwysing van persone in die ampte, lidmate se:

“doop, belydenis, roeping, spiritualiteit en getuienis van leer en lewe, en integriteit van verhoudings in ag te neem, ongeag ras, geslag, klas of seksuele oriëntasie en -identiteit.”

Die sentrale punt wat ek deur hierdie enkele stories wil deel is dat wanneer ons mekaar in die oë kyk en ons eie verhale eerlik en broos met mekaar deel, ons die verrassende ontdekking doen dat die opgestane, lewende Christus in ons midde is.

Toe ons ophou om ‘die Bybel’ of ‘die Gees’ te gebruik om ons reeds bestaande oortuigings te staaf, het ons ewe skielik weer die werking van die lewende Woord en die kragtige Gees beleef, wat ons vasbind aan mekaar, nuwe moontlikhede bring en ons laat lewe en floreer.