Lukas 10:38-42

21 Julie 2019

Sesde Sondag na Pinkster
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

[Weens ‘n tegniese fout kan die klankopname van die preek nie hierdie week opgelaai word nie]

In vanoggend se teksgedeelte kom Jesus by ’n sekere dorpie aan en hy gaan tuis by ’n vrou met die naam Martha. Vandat Jesus daar aangekom het, sit Martha se suster, Maria, by Jesus se voete en luister na sy woorde. Intussen hou Martha haarself besig met al die praktiese take van gasvryheid: sy maak skoon, sy tref reëlings, sy maak kos, sy maak skoon.

Wie weet hoe lank dit vir Martha geneem het voordat haar geduld opgeraak het. Wie weet hoeveel potte sy baie hard moes toemaak, of hoeveel skottels sy hard in die wasbak moes ingooi, voordat sy uiteindelik uitkom na die voorkamer toe om vir Jesus te sê:

“Here, pla dit U nie dat my suster my alleen los om te bedien nie? Sê tog vir haar om my te help!”

Maar die Here antwoord haar: “Martha, Martha, jy kwel en ontstel jou oor so baie dinge, maar net een ding is noodsaaklik, en Maria het die regte keuse gemaak; dit sal nie van haar af weggeneem word nie.”

***

Ons almal ken die toneel. Almal het lekker klaar geëet, gesels nog lekker om die tafel, totdat iemand, nee, een van die vrouens aan tafel, opspring om die borde kombuis toe te neem – en skielik spring al die vrouens om die tafel ook op om te help. En die mans bly sit. En dalk is daar dan selfs een man wat sê: “ag my liefie, hoekom kwel en ontstel jy jou nou oor die skottelgoed? Ons sit en gesels mos nou lekker?”

Die moontlikheid dat hy dalk self kan help met die skottelgoed sodat sy vrou ’n bietjie langer kan deelneem aan die gesprek het nooit by hom opgekom nie. . .  ook nie die gedagte dat sy vrou die gesprek voor ete ook misgeloop het omdat sy besig was om die kos voor te berei nie.

’n Mens sou Jesus se sussende woorde aan Martha, in daardie lig kon sien. Vanuit ’n sekere hoek gelees, kan hierdie teksgedeelte, op ’n subtiele manier, bepaalde stereotipes in stand hou, oor vrouens wat nie net verwag word om sekere huishoudelike take as gasvrou te vervul, maar ook kwalik gehou word wanneer hulle hul ‘kwel en ontstel oor so baie dinge.’

***

Die eintlike betekenis van die teks sê egter net mooi die teenoorgestelde. Dit vertel vir ons die verhaal van ’n vrou wie geweier het om in ’n patriargale samelewing toe te laat dat ander mense – mans of vrouens – vir haar vertel wie sy is, waarvoor sy hier is en hoe sy moet optree.

Dit was nie ’n vrou se plek om by die Rabbi se voete te sit en soos sy dissipels deel te neem aan die geselskap van mans nie. Dit was ’n man se voorreg. Maar Maria het geweier om te aanvaar dat die kulturele norme van die dag haar diepste identiteit bepaal. Maria het daarop aangedring dat die Here vir haar die groot vrae beantwoord: wie is ek, Here? Waarom is ek hier? Vertel vir my van jou koninkryk? Sê vir my hoe U die goeie lewe sien?

Maar Martha het na die verkeerde persoon toe gegaan met haar klag. Indien sy vir haar vriende in die dorp gaan vertel het hoe Maria haar alleen gelaat het om al die bediening te doen, terwyl sy aan die mans se geselskap deelgeneem het, sou hulle stomgeslaan gewees het.

Maar Martha het nie na haar vriende toe gegaan met haar klag nie; sy het na die Here toe gegaan. En dalk was dit haar fout, dat sy gedink het dat sy die Here in haar lewe kon innooi en verwag dat dinge dieselfde sal bly. Sy wou vir Jesus in haar huis ontvang, sonder om beheer oor te gee, sonder om haar prioriteite anders te rangskik, sonder om haar geliefde agenda en skedule prys te gee.

Uh-Uh, sê Jesus, dit is nie hoe dissipelskap werk nie. Maria het die regte keuse gemaak. Dit kon nie vir haar ’n maklike keuse gewees het nie. Dit is ’n opstandige, ongewilde ding om te doen, maar sy het die risiko geneem. Moenie dit van haar af wegneem nie.

Maria het ingesien dat Jesus se teenwoordigheid ’n radikale ommekeer van haar gaan vra. Dit gaan vra dat sy haar rol in die samelewing opnuut moet oorweeg. Elke handeling, elke besluit, elke prioriteit, gaan in verhouding met hierdie nuwe verhouding, hierdie nuwe liefde heroorweeg moet word.

Want, Jesus is nie sommer enige gas nie. Hy is die gas wat eintlik die gasheer is. Hy skenk die brood wat ewige lewe gee, die lewende water, die wyn wat sy bloedsomloop van liefde in die wêreld is. Hy skenk dit vrylik vir enige iemand wat hulself beskikbaar stel om by sy voete te sit en na sy woorde te luister.

***

“Net een ding is noodsaaklik, en dit het Maria gekies toe sy by Jesus se voete gaan sit het en aandagtig na sy woorde geluister het.”

Henri Nouwen, die bekende Katolieke teoloog, is baie bekend vir sy talle boeke oor gebed en spiritualiteit. Hy het dikwels na hierdie woorde van Jesus verwys om te sê dat gebed die hart van die Christelike lewe is. Dit is die een noodsaaklike ding. Prayer is the only necessary thing. It is living with God here and now.

Sou ons daarmee die afleiding kon maak dat gebed en aanbidding belangriker is as die praktiese uitvoering van gasvryheid? Is die boodskap dat die kontemplatiewe lewe meer gewig dra as die aktiewe lewe?

Ek dink nie so nie. Of altans, ek dink dit is ’n fout om die vraag op so ’n dualistiese manier te vra. Dit is egter wat ons so graag doen. Ons breek graag die lewe op in kategorieë: Ons veronderstel maklik dat ’n mens se geloofslewe, of gebedslewe iets afgesonder is van die ‘gewone’ lewe. Ons sê maklik dat geloof iets privaat is, godsdiens het sy eie domein en moet liefs apart gehou moet word van die publieke lewe: die ‘regte’ wêreld van familie en finansies, van werk en politiek.

Niks kan egter vêrder van die waarheid wees nie.

Die storie van Martha en Maria is ’n goeie voorbeeld daarvan. Ons sien immers hier hoe Maria se keuse vir gebed, eintlik ’n politiese handeling was wat die kulturele norme en verwagtings van haar dag uitgedaag het. Dit hou direk verband met die groot vrae van die lewe: wat beteken dit om ’n mens te wees? wat beteken dit om ’n vrou te wees? wat is ’n vrou se rol in die samelewing, in die koninkryk van God? Om te bid mag soms die mees rewolusionêre ding wees om te doen.

***

Dit is ook interessant – en sekerlik nie toevallig nie – dat hierdie verhaal oor Martha en Maria net na die gelykenis van die Barmhartige Samaritaan en net voor die Onse Vader gebed voorkom. Dis amper asof Lukas deur sy plasing van hierdie verhaal, vir ons wil sê dat die aktiewe lewe (van etiek en politiek) en die kontemplatiewe lewe (van gebed en aanbidding) alles met mekaar te doen het.

Dit ook die boodskap wat ons in ander dele van die Bybel kry. Wanneer Paulus byvoorbeeld praat van die ‘geestelike lewe’ dan praat hy nie van ’n reeks ‘geestelike’ aktiwiteite wat ’n mens parallel met jou ander aktiwiteite beoefen nie. Nee, hy gee eerder vir ons ’n paar baie eenvoudige eienskappe van hoe ’n mens lyk wat in die Gees van Jesus leef:

“Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedheid, betroubaarheid, getrouheid, sagmoedigheid, selfbeheersing.”

En tog het ek al dikwels gehoor hoe daar na iemand verwys word as “baie gelowig” of  as “’n groot Christen”; en ek het agtergekom dat mense dan iets anders bedoel as wat Paulus daarmee sou verstaan het nie. Hulle bedoel dat die persoon hulle (private) geloofsoortuigings baie openlik met ander deel en probeer om hulle te oorreed dat hulle reg is. Of as daar gesê word iemand is “baie geestelik” bedoel hulle dalk dat die persoon met kristalle in hulle broeksak rondloop of yoga doen of ’n sekere baie streng dieet volg.

Nee, sê Paulus, spiritualiteit gaan oor: vreugde, vrede, geduld, betroubaarheid, selfbeheersing, vriendelikheid – kindness. Eenvoudige menslike goedheid.

***

Dit laat my dink aan ’n onderhoud wat ek onlangs gehoor het, met die bekende Amerikaanse digter, Mary Oliver. Sy is onlangs oorlede, en die onderhoud is aan die einde van haar lewe gevoer.

In ’n stadium, vra die onderhoudvoerder vir haar: “you’ve said somewhere that you’ve become more spiritual as you’ve grown older. What do you mean when you say that? What’s the content of that?”

Waarop Oliver reageer: “I’ve become kinder, more people-oriented, more willing to grow old.”

Dis dit nie waaroor dit uiteindelik gaan nie: “Becoming kinder, môre people-oriented, more willing to grow old.” Die geestelike lewe is ’n reis waardeur ons mens word, meer menslik word.

En dit laat my weer dink aan iets wat Johan Degenaar, die ou bekende filosoof van Stellenbosch, eenkeer vir sy eerste-jaar studente gesê het: “ons roeping was altyd gewees om van mense Christene te maak. Vandag is dit dalk eerder om van Christene mense te maak.”

Spiritualiteit gaan oor vermensliking, van ons as individue, maar ook van ons samelewing.

***

As die storie van Martha en Maria dan nie die gebedslewe teenoor die aktiewe, publieke lewe wil stel nie, waaroor gaan dit dan?

Ek wonder of dit nie dalk gaan oor heelheid nie. Dat Jesus ons gebroke, opgebreekte, verdeelde lewens wil heelmaak nie. Dat ’n lewe van gebed een is, waarin ons die skeidings en afskortings van ons lewens afbreuk, sodat ons vir Jesus sonder voorwaarde kan innooi – of eerder dat Jesus ons gasheer word en ons in sy wêreld tuiskom, onsself en ander vanuit sy perspektief sien en die lewe volgens sy reëls leer speel.

Let op dat Jesus nie vir Martha kwalik geneem het vir haar gasvryheid nie. Nee, hy sê vir haar, “jy kwel en ontstel jou oor so baie dinge.” Die Engelse vertaling sê: “you are worried and distracted by many things.” Die Griekse wortel van die eerste woord, wat in Afrikaans met kwel en in Engels met worried vertaal word, beteken letterlik verwurg of strangle. En die Griekse wortel van die tweede woord, wat in Afrikaans met ontstel en in Engels met distracted vertaal word, beteken letterlik om iets wat een moet wees in twee te skeur.

Jesus vind vir Martha in ’n toestand van verskeurdheid, besig om te verwurg te word deur die baie dinge wat haar aandag verdeel. In so ’n toestand kan sy nie die Here se teenwoordigheid geniet, of die gawes wat God vir haar wil gee ontvang nie. Anders as Maria wie se gebed eenvoudig is om na Jesus te luister, is Martha se gebed om Jesus se liefde te betwyfel (“Here, gee jy nie om nie?”); Sy is op haarself ingekeer (“My suster los my om alleen te bedien”); en dan maak sy haar probleem Jesus s’n (“sê vir haar om my te help!”)

Wanneer Jesus haar dan twee keer op haar naam roep is dit amper asof hy haar uitnooi om ook te kom sit, sodat sy ook in God se teenwoordigheid kan heel word. Jesus nooi haar om ook haar diepste wese in God te vind, eerder as in haar gespartel om almal en alles tevrede te stel, maar ten koste van haar menswees.

In ’n vinnige en gejaagde wêreld waarin ’n mens daagliks met honderde klein aansprake op jou aandag en tyd en geld moet onderhandel is die gevaar dat ons kan verlore kan raak in die doen sonder dat ons dit anker in die diep plek waaruit ons diepste wese gevoed word.

Die versoeking is dan groot om bloot te probeer om op alle terreine net nie ander mense teleur te stel nie: as ek net al die eposse in my inbox kan beantwoord, as ek net al die takies op my to-do list kan af-tick, as ek net die volgende mylpaal by die werk kan bereik, sal ek ten minste voel of ek nog ’n mate van beheer het, sal ek ten minste nie die teleurstelling en verwerping van my kollegas of familie hoef te beleef nie.

Maar as ons Maria se voorbeeld wil volg, is gebed nie om vir God ’n klomp goed te sê nie, maar dood eenvoudig om te luister. Gebed is nie nog ’n ding wat met al die ander dinge in my lewe moet kompeteer nie. Dit is die een noodsaaklike ding wat my lewe saamsnoer in ’n eenheid. Dit is ’n basiese ontvanklikheid, ’n openheid, ’n beskikbaarheid om stil te word, ’n bereidwilligheid om te wag en te luister na die Een waar uit alle dinge hulle lewenskrag ontvang

Dit is egter belangrik om in te sien dat Maria se gebed iets gekos het. Sy moes ’’n ’n. En dit was ’’n baie ongewilde keuse wat onmiddellik groot weerstand gekry het.

Wat is die keuses wat jy moet maak, sodat jy ook op ’’n gereelde basis, Jesus se uitnodiging kan aanvaar om by sy voete te sit en na hom te luister?

Hoe kan jy jou skedule en agenda en prioriteite op so ’’n manier inrig dat jy die ruimte skep waarin jy stil kan raak en vir God kan vra: “sê U vir my, wie is ek regtig? waarom is ek hier? hoe wil U my vermenslik? hoe wil u my aanwend vir die vermensliking van die samelewing?

***

The invitation to a life of prayer is the invitation to live in the midst of the world without being caught in the net of wounds and needs. The word ‘prayer’ stands for a radical interruption of the vicious chain of interlocking dependencies leading to violence and war and for an entering into a totally new dwelling place. It points to a new way of speaking, a new way of breathing, a new way of knowing, yes, a whole new way of living.

It is not easy to express the radical change that prayer represents, since for many the word ‘prayer’ is associated with piety, talking to God, thinking about God, morning and evening exercises, Sunday services, grace before meals, sentences from the Bible, and many other things. All of these have something to do with prayer, but when I speak about prayer . . . I speak first of all about moving away from the dwelling place of those who hate peace into the house of God. . . Prayer is the centre of the Christian life. It is the only necessary thing (Luke 10:42). It is living with God here and now.

Henri Nouwen, Prayer and Peacemaking

Lukas 10:25-37

14 Julie 2019

Vyfde Sondag na Pinkster
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Ons kom vanoggend weer voor een van Jesus se gelykenisse te staan – in hierdie geval Lukas 10:25-37.

Die gelykenisse is stories waarin ’n mens jouself kan verloor; net om jouself op ’n onverwagse manier weer terug te vind.

Dit is eenvoudige verhale van alledaagse mense en dinge, maar altyd met ’n onverwagse wending, ’n kinkel in die storielyn wat ’n mens aan die dink sit. En ek hoop dat ons na vandag se erediens – tydens tee – verder hieroor gaan gesels, want dit is die aard van gelykenisse – hulle spook by jou.

Die probleem is natuurlik dat ons hierdie stories al so veel keer gehoor het, dat ons nie meer die onverwagse wending kan raaksien en waardeer nie. Ons het Jesus se gelykenisse mak gemaak – sodat ons meer geneig is om die gelykenisse in te span om ons bestaande leefstyl en waardes te weerspieël as wat ons toelaat dat hulle ons bevraagteken en uitdaag.

Daarom moet ons probeer om die verhale eers weer in hulle oorspronklike konteks te hoor, sodat hulle op ’n nuwe en vars manier tot ons kan spreek. Dit is eenvoudig wat ek in vanoggend se preek gaan probeer doen – om ’n ou bekende gelykenis op so ’n manier te vertel dat ons iets kan verstaan van wat Jesus se oorspronklike gehoor moontlik sou beleef het.

***

Jesus vertel hierdie gelykenis nadat ’n sekere wetskenner opstaan om vir Jesus te toets:

“Wat moet ek doen om die ewige lewe te beërf?”

En dalk is dit per se nie so ’n slegte vraag nie. Dit kan met erns gevra word – en dan is dit ’n teken van iemand wat die lewe ernstig opneem. Hier is iemand wat verlang na die ewige lewe, na die lewe soos wat God dit gee in al sy diepte en volheid.

Maar nee, word ons ingelig, dit was nie sy bedoeling nie. Hy wou vir Jesus toets. Is dit nie hoe hierdie vraag en ander soortgelyke vrae dikwels in ons dag gevra word nie?

Hoe kan seker wees dat ek die ewige lewe erf? Wat moet ek doen om seker te maak dat ek, buiten die lewe wat God hier en nou vir my skenk, ook die ewige lewe kan erf? Aan watter geloof moet ek behoort? Watter dinge moet ek glo? Tot wie moet ek bid? Watter rituele moet ek voltooi, sodat ek eendag hemel toe kan gaan? Die aarde is nie vir my genoeg nie – ek wil die hemel ook hê!

Maar Jesus is al deur die duiwel getoets, toe hy veertig dae in die woestyn deurgebring het. Hy weet dat jy nie ’n goeie vraag wat met slegte bedoelings gevra is, direk moet beantwoord nie.

“Jy is mos ’n kenner van die Wet van Moses, sê jy vir my, wat staan daarin geskryf? Wat lees jy daar?”

“Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag en met jou hele verstand, en jou naaste soos jouself.”

***

Die man was inderdaad ’n kenner van die wet. Jesus kon dit self nie beter gestel het nie: “Jy het reg geantwoord,” sê Jesus vir hom. “Doen dit en jy sal lewe!”

“Doen dit en jy sal lewe.” As jy weet wat die Here van jou vra, waarvoor staan ons dan hier en praatjies maak. Gaan, en wees lief vir God met jou hele wese, met jou tyd en jou geld en jou loopbaan en jou energie en jou gawes . . . Gaan, en wees lief vir jou naaste; doen aan hom en haar wat jy graag sal wil hê, hulle vir jou moet doen. Die koninkryk van God is byderhand – betree dit en lewe!

Let op dat Jesus nie ’n onderskeid maak tussen die lewe en die ewige lewe nie. Hy maak ook nie ’n onderskeid tussen geloof en dade nie, tussen genade en werke nie. Om vir God lief te hê en jou naaste soos jouself – dit is die ewige lewe.

***

Die Wetskenner het sy antwoord gekry – ’n antwoord wat hy reeds gehad het – maar wat is nou lekkerder as om praatjies te maak met Jesus.

“En wie is my naaste?” So probeer die wetskenner om die koms van die ewige lewe nog ’n bietjie langer uit te stel. Weereens is die bedoeling agter die vraag, nie helemaal suiwer nie. Hy wou homself regverdig, so sê die teks vir ons.

“Wie is my naaste?”

Is dit nie maar ’n mooi manier om te vra, “wie is nie my naaste nie?” Vir wie hoef ek nie lief te wees nie? Dit is eintlik waaroor dit gaan. If I am to love my neighbour as myself, where can I draw the line? I am a neighbour, yes, but where is the edge of my neighbourhood?

Soos ek gesê het, Jesus is reeds deur die duiwel getoets, so hy vertel ’n storie – om daardeur hopelik vir die wetskenner ’n ander rol te laat speel as ‘die een wat vir Jesus toets’.

***

“’n Man het van Jerusalem afgegaan na Jerigo en is deur rowers oorval. Hulle het sy klere uitgetrek, hom geslaan en toe weggegaan en hom halfdood agtergelaat.”

’n Man. Was hy ’n goeie man of ’n slegte man? ’n Ryk man of ’n arm man? ’n Gelowige man of ’n heiden? Jesus se niks oor die identiteit van hierdie man nie. Dit kon enige iemand gewees het. Dit kon ’n Jood of ’n Griek, ’n vry persoon of ’n slaaf gewees het. Dit kon die Wetskenner, of enige iemand anders in die gehoor gewees het. Dit kon ek of jy gewees het.

Al wat saak maak, is die naakte nood waarin hy homself bevind. Kaal gestroop en al sy besittings beroof, was hy half-dood agtergelaat. Hy lewe, maar vir hoe lank nog?

Ah! maar daar is goeie nuus. ’n Priester, het toevallig met daardie pad langs afgegaan . . . maar, helaas, toe hy hom sien, die sterwende man, vir my en jou in ons diepe nood, het hy aan die ander kant verbygegaan.

Steeds is daar hoop . . . want net so het ook ’n Leviet by die plek aangekom . . .

Maar toe hy hom sien, die sterweling, ek of jy, in ons oomblik van nood, het ook hy aan die ander kant verbygegaan.

***

Baie het al gewonder: Hoekom? Hoekom het die priester en die Leviet verbygeloop het sonder om vir my of vir jou te help. Dit was tog duidelik dat ons hulp nodig gehad het. En die wet is tog duidelik, jy moet jou naaste liefhê soos jouself. En ’n priester en ’n Leviet, soos enige ander goeie Jood, soos enige mens, sou dit tog geweet het.

Die beste antwoord wat ek al gehoor het kom uit ’n preek van Martin Luther King Jr.:

“I’m going to tell you what my imagination tells me. It’s possible these men were afraid . . . And so, the first question that the priest and the Levite asked was, ‘If I stop to help this man, what will happen to me?’ . . .”

Dit is waarskynlik dieselfde rede waarom ek sou verbygeloop het; waarom ek verbyloop. Omdat ek bang is, en dan vra, indien ek stop om hierdie man te help, wat sal van my word? Wat sal van my word as ek by daardie saak of by daardie persoon betrokke raak? Wat sal van my word as ek my werkgewer aanspreek oor die onreg wat ons as ’n instelling pleeg? Wat sal van my word, as ek die ellende raaksien en nie my gesig daarvan wegdraai en maak asof ek dit nie gesien het nie?

***

Maar kom ons keer terug na die storie?

’n Goeie storieverteller weet dat dinge altyd in 3’s kom. Voltooi my sin: Tom, Dick and . . . Harry. Die Wallabies, die All Blacks en die . . . Springbokke.

Op dieselfde manier, as jy in Jesus se tyd vir ’n Joodse gehoor gesê het: “daar was ’n Priester, en toe ’n Leviet . . .” dan sou die gehoor geweet het wat kom volgende: om die drietal vol te maak moes jy byvoeg: ’n Israeliet!

Want kyk, die priesters was almal afstammelinge van Aaron, die priester. En die Leviete was al die afstammelinge van Jacob se derde seun, Levi. Hulle was ook ’n tiepe priester-klas, maar op ’n laer kerf. En, as jy nie ’n priester of ’n Leviet was nie, maar jy was ’n gebore Jood, dan was jy ’n Israeliet.

Op hierdie punt in Jesus se verhaal, was almal in die gehoor besig om hulle asem op te hou. Hulle het geweet daar is nog hoop vir die sterweling langs die pad. Want daar moet nog een persoon verbykom; ’n Israeliet. En al het die priester en die Leviet nie een die Wet nagekom deur te stop en die man te help nie, sal die Israeliet dit sekerlik doen.

En net daar kom die onverwagse wending, die kinkel in die storielyn. Want kyk, “’n Samaritaan wat op reis was, het op hom afgekom; en toe hy hom sien, het hy hom innig jammer gekry.”

***

Op hierdie punt is dit belangrik om te verstaan dat Jode en Samaritane baie min van mekaar gedink het. Samaritane en Jode het verskil oor wie die ware volk van God is, oor wie se tempel die ware tempel het, oor wie se weergawe van die Torah die ware Jakob was. Daar het ’n diepe vyandigheid en wantroue tussen Jode en Samaritane geheers. ’n Hedendaagse ekwivalent sou kon wees die vyandigheid tussen ’n Joodse Israeli met Sionistiese oortuigings en ’n Palestynse Moslem wat Hamas ondersteun.

En Jesus was self ’n slagoffer van daardie vyandigheid. Dit was tipies die geval dat Galileërs, soos Jesus, wat op reis was na Jerusalem, vir ’n gedeelte van die reis deur Samaria moes gaan. Dit het gebeur dat sulke reisigers deur die inwoners van Samaria aangeval is; en dit het ook gebeur dat Jode teruggeslaan het, deur van die Samaritaanse dorpies af te brand.

En net in die vorige hoofstuk lees ons dat Jesus, op reis deur Samaria, in al die Samaritaanse dorpe gasvryheid geweier, is “omdat hy op pad Jerusalem toe was.” Jesus en sy dissipels moes vermoedelik buite slaap waar hulle heel moontlik deur rowers oorval kon word en dalk selfs halfdood langs die pad agtergelaat kon word. Twee van Jesus se dissipels was so woedend oor daardie voorval dat hulle vir Jesus gevra het of hy nie dalk wil bid dat God vuur uit die hemel laat neerdaal om daardie dorpies te verwoes nie.

Nou kan jy indink hoe verras Jesus se gehoor moes gewees het, toe die derde persoon wat verbykom, nie ’n Israeliet was nie, maar ’n Samaritaan. “En toe die Samaritaan die half-dooie man sien, het hy hom innig jammer gekry.”

Of soos Martin Luther King Jr. dit stel:

“But then the Samaritan came by, and he reversed the question: ‘If I do not stop to help this man, what will happen to him?” Indien ek nie stop om hierdie man te help nie, wat sal van hom word?

Vir Martin Luther King was dit nie ’n teoretiese vraag nie. Dit was nie om praatjies te maak met Jesus sodat ’n mens die koms van God se koninkryk ’n tydjie langer kon uitstel nie. Dit was ’n baie konkrete, etiese en politiese vraag, waardeer hy die koms van God se koninkryk op aarde wou aanjaag – want hy het toe verder gevra: “If I do not stop to help the sanitation workers, what will happen to them?”

Van daar het King afgegaan Memphis toe, om die einste werkers to help, en dit was daar dat hy vermoor is.

En soos King, was die Samaritaan se barmhartigheid ook meer as ’n warm gloed van meegevoel: hy het nie soos die priester en die Leviet ’n wye draai geloop nie; “hy het na hom gegaan, sy wonde verbind en olyfolie en wyn daaroor gegiet. Toe help hy hom op sy rydier, neem hom na ’n herberg en versorg hom daar. Die volgende oggend haal hy twee denarii uit, gee dit vir die herbergier en sê, ‘Versorg hom, en wat jy ook al bestee sal ek jou betaal as ek terugkom.’”

Sy optrede is konkreet. Dit veronderstel ’n persoonlike verbintenis. Hy maak beloftes. Hy moet weer daar verbygaan. Die Samaritaan plaas sy vertroue in die herbergier en vra dat die hom ook sal vertrou.

Op hierdie punt, stel Jesus die vraag aan die Wetkenner: Wie van hierdie drie, dink jy, was ’n naaste vir die man wat deur die rowers oorval is?”

Die antwoord is duidelik. Maar die Wetkenner kan homself steeds nie kry om sê: die Samaritaan, die Samaritaan was vir hom ’n naaste nie. “Die een wat ontferming aan hom betoon het,” sê hy eerder.

***

Weereens is die woordkeuse baie interessant. Ontferming, barmhartigheid, mercy – dit is ’n woord wat Lukas baie gebruik het in sy evangelie, maar altyd as ’n uitdrukking van God se karakter. God word geken aan God se barmhartigheid – God word geken aan haar ontferming, genade, mercy.

God – en hierdie Samaritaan. God ontferm hom oor ons deur die ontferming van ons medemens. Wanneer God aan mense barmhartigheid wil betoon, doen God dit deur mense. Indien nodig, deur ons vyande. Selfs ons bitterste vyandigheid en konflik, selfs die mees verkalkte haat en wantroue van mense kan nie perke plaas op God se ontferming en genade en barmhartigheid nie.

So, wanneer Jesus vir die Wetskenner en vir ons hier wegstuur met die roeping: “Gaan doen jy ook so,” hoor ek ten minste drie goed:

1.

Moenie jou besig hou met praatjies met Jesus as ’n wyse om die ewige lewe ’n bietjie langer uit te stel nie. Moenie, soos die Wetskenner, godsdiens gebruik om jouself te regverdig nie, om jou hande skoon te hou nie. Gaan wees lief vir God en jou naaste en jy sal lewe!

2.

Wanneer ek en jy die half-dooie man langs die pad sien; wanneer ons ellende en lyding en onreg en vyandigheid en geweld teëkom in die wêreld, herinner MLK vir ons, gaan ons bang voel, en die versoeking gaan wees om te vra, as ek stop om te help en betrokke te raak, wat sal van my word. Kom ons help mekaar, om die ander vraag lewendig te hou: “as ek nie stop om te help nie, wat sal van hom/haar word?”

3.

Laastens, sou julle opgelet het, dat Jesus die storie op so ’n manier vertel het – en ek het probeer om dit na te doen – dat ons onsself nie te vinnig in die plek van die Samaritaan sal plaas nie. Met ander woorde, dat ons onsself nie te vinnig in die posisie van die morele held te plaas nie.

Jesus se gehoor sou in die eerste plek met die sterweling langs die pad geïdentifiseer het. Die punt is dan dat ek my vyand nodig het om my te red. Is dit nie die evangelie nie? Soos Paulus in sy brief aan die Romeine sê: Terwyl ons nog vyande van God was, het Christus sy lewe vir ons afgelê sodat ons mag lewe.

Deur die eeue heen, het samelewings gewoond geraak aan ’n ander manier om gemeenskap te vorm en konflik te oorkom. Deur saam te staan teen ’n gemene vyand. Wanneer ons konflik beleef, kan ons ons verskille oorstyg, so lank as wat ons ’n gemeenskaplike vyand kan vind. ’n Sondebok. Vir duisende jare was hierdie taktiek baie effektief. So kon families en dorpe, volke en nasies, saamtrek en ontdek: eendrag is krag.

Maar in ’n globaliserende wêreld, is ons gemeenskaplike vyande besig om op te raak. Wat aan die ander kant van die wêreld op ’n globale vlak gebeur, het ’n direkte impak op wat in my buurt, plaaslik gebeur. ’n Burgeroorlog in Sirië veroorsaak ’n humanitêre krisis wat skokgolwe reg deur Europa en Amerika veroorsaak. Mosambiek met een van die laagste koolstofvoetspore ter wêreld, word verwoes deur twee ongekende siklone wat die VN sê sonder twyfel die gevolg van aardverhitting is.

Ons begin al hoe meer ontdek wat Jesus probeer sê het, toe hy geleer het dat ons ons vyand moet liefhê. Die vyand is ook jou buurman. Jy en jou vyand sit in dieselfde roeibootjie en die bootie het ’n gat. Die water stroom in en die boot is besig om te sink.

Wat moet ek doen om te lewe? Skielik is ek afhanklik van die barmhartigheid van ’n Samaritaan, van my vyand… en my vyand is afhanklik van my ontferming. Dalk, as ons vir mekaar, ’n naaste word, kan ons saam begin om water uit die bootjie te skep. Uiteindelik, kry ons dit dalk reg om die gatjie toe te stop en so te oorleef.

En oorleef ons die krisis, betree ons ’n nuwe orde waarin daar nie meer vyande is nie. Dan betree ons die ewige lewe, die nuwe hemel en die nuwe aarde.

Bly ons vasgevang in ons ou vorme van dink en optree, klou ons vas aan ons vooroordele en verdeeldheid, aan ou wonde wat ons koester, sink ons saam.

Is dit nie ons wat daar lê, kaalgestroop en halfdood in die sloot, nie. Ons lewe, maar vir hoe lank nog?

Johannes 18:33-38

25 November 2018 – Fees van Christus die Koning
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Wat is waarheid?

Glo ons nog in waarheid?

Al hoe meer mense praat van ons tyd as ’n ‘post-truth’ era – ’n era waarin die waarheid nie meer vatplek het by mense nie, waarin feite sonder gevolge ontken kan word, waarin mense sukkel om betroubare nuusbronne te vind (mens weet nie altyd meer wanneer is dit news en wanneer is dit fake-news nie). Soos ons amper elke week in die nuus sien, kan korrupte politiese en besigheids-leiers met moord wegkom deur eenvoudig stories te spin of gewoon blatante leuens te vertel.

Ons samelewing is in ’n krisis. Dit is nie meer vanselfsprekend dat mense in die waarheid vertrou nie. Ons weet nie wie om te glo nie. Ons luister met groot wantroue na mekaar. Die getuienis van slagoffers en armes val op dowe ore, terwyl die invloedrykes se verhale wyd en Suid verkondig word.

Ook waar die publieke en persoonlike mekaar kruis: bedrieg ons selfs onsself, weerhou ons ongeleë of pynvolle waarhede van onsself. Ons is verwar, selfs oor ons eie diepste waarheid. Ons twyfel, selfs in ons eie diepste oortuigings.

En tog leef ons in ’n tyd waarin dit al hoe belangriker raak dat daar mense is wat bereid is om die waarheid te praat – mense wat die moed het om voor mag en teen mag onheil te ontmasker, mense wat die persoonlike en politiese risiko’s loop om leuens te ontbloot, mense wat soek na die waarheid, al beteken dit dat hulle hul eie skuld moet erken; mense wat in diens staan van die waarheid, wat van die waarheid te getuig – al is dit ook ’n kostelike getuienis.

***

In die gedeelte waarby ons vanoggend stilstaan, waarin Jesus deur die Romeinse en Joodse leiers verhoor word, word hierdie temas op ’n dramatiese manier beklemtoon.

Wat beteken dit om in die aangesig van groot mag en persoonlike bedreiging nogtans getuies van die waarheid te wees?

Op hierdie Sondag waarop ons die koningskap van Jesus vier, sien ons hoe twee koninkryke met mekaar bots: Die koningskap van die Romeinse Ryk, verteenwoordig deur die Goewerneur Pontius Pilatus; en die koningskap van die God van Israel, verteenwoordig deur Jesus van Nasaret.

Volgens, Raymond Brown, ’n kenner van die Johannes-evangelie, speel hierdie verhoor van Jesus voor Pontius Pilatus (waaraan die evangelieskrywer ’n groot gedeelte afstaan) eintlik in sewe kleiner tonele af. Die sewe tonele word aan mekaar verbind deur Pilatus wat herhaaldelik in en uit die Paleis beweeg: na buite, na die Jode; en dan weer in die paleis in, na Jesus.

In die eerste toneel is hy buite, by die Joodse leiers: vra hy vir hulle watter klag hulle teen Jesus bring.

Dan is hy weer binne, dit is die toneel waarby ons vanoggend stilstaan, waarin hy vir Jesus vra of hy die Koning van die Jode is, en uiteindelik: “wat is waarheid?”

In die derde toneel, wat op ons gedeelte volg, is hy weer buite: om vir die Jode te vra wie hy vir hulle moet vrylaat, Jesus of Barabbas?

In die vierde en sentrale toneel is hy weer binne by Jesus: dan laat Pilatus toe dat die soldate vir Jesus, die Koning van die Jode, slaan en spot.

In die vyfde, neem Pilatus vir Jesus saam met hom na buite; sê hy vir die skare: aanskou die mens! Ek kan geen skuld in hom vind nie.

Daarna is hulle weer na binne. Pilatus vra vir Jesus of hy besef dat hý, wie Pilatus is, die volmag het om vir Jesus te kruisig.

Uiteindelik, in die sewende toneel, nadat die Jode sê dat hulle geen koning het behalwe die keiser nie, gaan Pilatus weer na buite. Hy was sy hande in onskuld, gaan sit op sy regterstoel, en handig vir Jesus oor om gekruisig te word.

***

Hierdie boeiende, dramatiese uitbeelding van Jesus se verhoor is propvol simboliek en ironie; amper elke handeling deur die karakters, elke sin wat hulle sê dra meerdere betekenisse.

Pilatus se aanvanklike vraag aan Jesus – ‘is jy die koning van die Jode?’ – kan byvoorbeeld ook as ’n stelling vertaal word; amper asof Pilatus inloop en sê: ‘so, jy is die koning van die Jode.’ Die oorspronklike Griekse teks laat albei moontlikhede toe. Dit lyk asof Jesus hom ook so hoor, want toe Pilatus later vir Jesus vra, “is jy dan tog ’n koning?” antwoord Jesus: “u sê dat ek ’n koning is.”

Wanneer Jesus sê dat sy koningskap nie van hierdie wêreld is nie, gee hy as teken hiervoor die feit dat sy dienaars nie geveg het om te keer dat hy oorgelewer word nie. Die Grieks woord huperetai, wat met dienaar of volgeling vertaal kan word, is dieselfde woord wat op ander plekke in die evangelie vir die tempelpolisie gebruik word.

Op hierdie ironiese wyse illustreer Jesus dat sy koningskap anders is as die van Pilatus, anders as hoe die wêreld mag en gesag beskou. Jesus se koninkryk en heerskappy is op diens gerig en nie op die handhawing van sekuriteit met behulp van mag en geweld nie.

Dit help ons om ook raak te sien wat Jesus bedoel het toe hy sê dat sy koningskap nie van ‘hierdie wêreld’ is nie. Hy verwys nie hier na ’n ander plek, asof sy koninkryk iewers in ’n ander, geestelike realm gesetel is wat niks met hierdie wêreld met sy politieke realiteite te make het nie.

Nee, daardeur bedoel Jesus eerder dat sy koningskap ’n ander modus operandi het as wat ’n mens van die wêreld se koninkryke kan verwag. Koninkryke van hierdie wêreld veg; fisiese en militêre mag; strategiese optrede, manipulasie en intimidering – dit is die orde van die dag.

Jesus se koningskap kom egter uit ’n ander oord – dit is die koningsheerskappy van  die God van Israel; ’n heerskappy wat sy oorwinnings op ander maniere wen.

Deur Jesus se verkondiging en bediening sien ons hoe ’n ander tiepe krag in hierdie wêreld inbreuk – die lewegewende krag van liefde en trou – selfs vir jou vyande, van wedersydse diensbaarheid en sorg vir die weerloses, van genade en barmhartigheid eerder as veroordeling en onderdrukking.

Daarom, wanneer Pilatus vir Jesus vra: “nou wat het jy gedoen om hier te beland?” is Jesus se antwoord dat hy eenvoudig oor hiérdie waarheid getuienis gelewer het.

“Hiervoor is Ek gebore en hiervoor het Ek na die wêreld gekom: om oor die waarheid te getuig. Elkeen wie se bestaan in die waarheid gegrond is, luister na my stem.”

Sy antwoord herinner aan Johannes 10 waarin Jesus homself beskryf as die goeie herder, die een wat bereid is om sy lewe af te lê vir sy kudde. Onthou dat “die herder” ook in Israel ’n verwysing is na “die koning.”

Anders as Pilatus, beskou Jesus nie sy koningskap as ’n lisensie om vanuit ’n posisie van mag oor ander ’n oordeel te lewer nie. Vroeër het Jesus vir sy dissipels gesê: “Ek het as lig in die wêreld gekom, sodat dié wat in My glo nie in die duisternis sou bly nie… Ek het nie gekom om die wêreld te veroordeel nie, maar om die wêreld te red.”

Dít is nie mag en invloed wat die waarheid verseker nie. Waarheid is nie eenvoudig gelyk aan wat mense in posisies van mag as waar bepaal nie. Waarheid is nie eenvoudig wat ook al die meerderheid binne ’n bepaalde oomblik dink nie. Waarheid is nie wat die massas daarbuite graag wil hoor nie.

Jesus ontkoppel as’t ware “die waarheid” van aardse vorme van mag en invloed, en heg dit dan weer aan die heerskappy van Goddelike liefde en trou. Waarheid word getoets aan of dit die duisternis verdryf, of dit lewe gee in dodelike omstandighede, of dit red in omstandighede van nood.

Wanneer Pilatus dus, aan die einde van hierdie toneel vir Jesus vra: “wat is waarheid” reageer Jesus nie met woorde nie. Jesus tree met hom in ’n intellektuele debat nie. Hy probeer nie met hom onderhandel nie.

Dis asof Jesus sê: “Hier is ek, die goeie herder wat sy lewe aflê sodat ander mag lewe. Hier is ek, die koning wat dien. Hier is ek, die betroubare getuie. Hier is my liggaam, hier is my boodskap en my lewe – dit is my getuienis.” Dit is ’n beliggaamde waarheid. Die waarheid is die Woord van God wat vlees geword het.

***

Ek sluit af.

In hierdie ontmoeting tussen Jesus en Pilatus sien ons tegelyk die tragedie van die mens én die hoop van die mens. Ons sien onsself, in die diepte van ons sonde en ellende, as in die hoogte van wat deur God se genade vir ons moontlik is.

In Pilatus, sien ons die tragedie van die mensdom – wat ook die tragedie van ons eie tyd is: In Pilatus sien ons hoe ’n onskuldige lewe deur politieke misbruik vernietig word; ons sien hoe ’n regsisteem wat mense moet beskerm in diens staan van die grootste onreg; ons sien hoe ’n verteenwoordiger van die klassieke wêreld, al haar kennis en kulturele prestasies inspan om die waarheid wat voor hom staan te verwerp, ons sien hoe die publieke opinie gebruik word om die waarheid te bedek en aandadig word aan ’n verskriklike moord.

In ’n sekere sin is Pilatus ’n simbool van ons almal.

Soos Ann Wroe skryf: “The Pilate of the gospel… is all men facing, considering and ultimately rejecting truth. That is why people cling to Pilate… like an audience at show, they love to watch him teeter, and struggle, almost save himself, and fall. In some sense they feel they are watching themselves.”

Want dit is nie net die mense in hoë plekke wat ’n verantwoordelikheid het om die waarheid te praat nie – dit is ons almal, wat in talle daaglikse, onopsigtelike oomblikke uitgedaag word om in woord en daad getuies te wees van die waarheid.

In so veel gevalle is Pilatus se tragedie dan ook ons tragedie. Ons vind redes om nie die waarheid te praat nie, om nie met ons lewens van die waarheid te getuig nie. Soms is dit uit selfbelang; soms is dit weens lojaliteit; soms is dit uit vrees.

Soos Dirkie Smit skryf in een van sy rubrieke:

“ons vind maniere om ons hande in onskuld te was. Ons weet (glo) nie wat om te doen nie. Werk (glo) eerder van binne af. Beoefen (glo) lojale verset – met baie lojaal en weinig verset. In stede van bely (truth to power) wonder ons hande wringend, soos Pilatus, “wat is waarheid?” Asof ons omgee.”

Dit is die tragiese wat ons in hierdie toneel sien.

***

Daar is egter ook hierin ’n boodskap van hoop. Soos ook in ons dag, waarin die magtiges so dikwels skotvry daarvan afkom, lyk dit asof Pilatus seëvier.

Johannes wil egter met hierdie vertelling vir ons sê dat daar iets anders hier aan die gebeur is. Op ’n misterieuse manier is die God van Israel selfs hier aan die werk. Selfs hier waar die mensdom se sonde en ellende ’n dieptepunt bereik, bly God aan die waarheid getrou. Op die punt waarop Pilatus dink dat hy vir Jesus veroordeel, veroordeel hy eintlik homself. Wanneer hy dink dat die volmag by hom lê – om lewe te gee en te neem – is daar ’n hoër gesag wat sal bepaal hoe die verhaal gaan eindig, ’n dieper waarheid wat die laaste woord sal hê.

Jesus is die waarheid en die waarheid het opgestaan. Die lig het in die duisternis geskyn en die donker kon dit nie uitdoof nie. Die waarheid leef, en ons wat in sy waarheid gegrond is, kan sy stem herken, hoor dit ook vandag, tussen al die lawaai.

Ja, ons leef in ’n wêreld waarin daar karakters soos hierdie Pilatus is – en soms hoef ons net in die spieël te kyk om dit te besef – maar op hierdie Sondag word ons daaraan herinner dat dit nie die diepste waarheid oor ons is nie, dat dit nie die laaste woord oor ons is nie.

Dit is nie Pilatus wat die laaste woord het nie, maar die God van Jesus Christus, wat hom uit die dood opgewek het. Christus is teenwoordig, selfs in die dieptes van ons sonde en ellende en ontrou. Jesus se koningskap is werksaam onder ons – al haal dit nie die nuus nie.

Dit is werskaam deur vir ons die moed te gee om die waarheid te praat, om onheil te ontmasker, al kos dit ook lyding; deur ons as ’n gemeenskap te vorm wat in die kragveld van God se Gees, die lewe van Jesus herdenk – en in woord en daad daaroor getuig… ’n Gemeenskap wat weet dat Jesus koning is en daarom saam met hom kan staan by hulle wat aan die hande van magsmisbruik en korrupsie ly.

Dit is werksaam in die getuienis van mense soos John Odendaal, wie tot op sy sterfbed toe nog oor die waarheid van versoening en genesing getuig het, wie selfs na sy dood dit steeds regkry om brûe te bou en mense oor grense heen aan mekaar te verbind.

Creative Commons Licence

Kopiereg: Hierdie werk deur Helgard Pretorius word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Rut 3:1-5; 4:13-22

18 November 2018
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

So kom die tyd wat ons met Rut en Naomi en Boas spandeer het tot ’n einde. Maar dis natuurlik nie die einde nie – dis ’n nuwe begin.

Wat in ’n stadium na ’n onoorkombare krisis vir Naomi gelyk het word deur Rut se getrouheid en Boas se goedgunstigheid ’n nuwe begin.

Dis ’n nuwe begin vir Rut wat deur haar huwelik met Boas haarself in Israel kan vestig. Dis ’n nuwe begin vir Naomi wie deur die geboorte van haar kleinseun Obed óók’n losser ontvang – iemand wat haar familiegrond kan erf en in haar oudag vir haar kan sorg.

Die manier waarop die verhaal tot ’n einde kom, wil egter vir ons sê dat die geboorte van hierdie kindjie, Obed, nie net vir Naomi en Ruten Boas ’n nuwe begin is nie – dit is ook ’n nuwe begin vir Israel.

“Obed was die voorvader van Dawid.” So eindig die verhaal. En dan, net om seker te maak dat mens dit nie gemis het nie, asof die verteller wil seker maak dat ons snap wat hy of sy vir ons wil sê, word hierdie einde opgevolg deur die geslagsregister van Peres tot by Dawid. “…Boas was die vader van Obed, Obed van Isai, en Isai was die vader van Dawid.”

Hoekom hierdie dubbele verwysing, aan die einde van die verhaal na koning Dawid?

***

Die rede het waarskynlik te make met die volgende. Kenners glo dat die boek Rut, hoewel die storie self in die tyd van die Rigters afspeel, heelwat later geskryf is: in die tydperk kort nadat die Israeliete vanuit ballingskap in Babilonië na Israel kon terugkeer.

In 587 v.C. is Jerusalem deur die Babiloniërs verwoes en die Israeliete se elite na Babilon weggevoer. Omtrent 50 jaar later, nadat die die Perse weer vir die Babiloniërs verslaan het, is ’n edik uitgereik (Sires) wat die Israeliete toegelaat het om terug te keer na die beloofde land; om weer te begin om Jerusalem se stadsmure te bou. Hulle is ’n mandaat gegee om die tempel weer op te rig en, bowenal, om die wet van God weer in die land in te stel.

Hierdie tyd van herbou was die tyd van Esra en Nehemia, priesters wat die volk se geloofslewe weer op die regte spoor wou stel, politiese leiers wat weer die wet van God sentraal wou stel.

Hoe kan ons suiwer wees voor God? Hoe kan ons getrou bly aan die HERE en aan God se wil? Met die terugkeer uit Ballingskap was dit ’n knellende vraag. Israel moet suiwer bly om te oorleef; maar hoe?

Een van die sake wat vir Esra en Nehemia baie gryshare gegee het, was die feit dat daar in die tyd wat hulle in ballingskap was, ondertrouery plaasgevind het tussen die Israeliete wat in die land agtergebly het en, onder andere, die Moabiete.

Esra het gevoel dat troue liefde aan God bo alle ander verbintenisse gestel moes word – dit was immers Israel se ontrou wat hulle in ballingskap laat beland het. In Esra 10:2-3 lees ons dus:

“Ons het ons gelofte aan God gebreek deur met heidense vroue te trou, maar ten spyte hiervan is daar hoopvir Israel: Laat ons dus ’n verbond met ons God sluit om al hierdie vrouens en hulle kinders te verwerp.”

So is daar besluit – nie net dat alle ondertrouery met heidense vroue verbied word nie – maar óók dat alle bestaande gemengde huwelike summier beëindig moet word.

As ons die verhaal van Rut in die lig van hierdie konteks van die skei en verwaarlosing van vroue en kinders lees, word dit protes-literatuur wat ernstige kritiek lewer teen ’n verskriklike onreg wat teen mense van Moabitiese afkoms – en hulle families, hulle kinders – gepleeg was.

Deur te beklemtoon dat koning Dawid die nasaat van ’n gemengde huwelik tussen ’n Israeliet en ’n Moabiet is, word ’n ernstige waarskuwing gerig aan almal wat durf om sulke huwelike op te breek en te verban: Is ons nie só dalk juis besig om onsself uit God se reddingsplan uit te sluit nie? As God eenkeer deur die getrouheid van Rut, die Moabiet, sy reddende wil vir Israel tot vervulling kon bring, wat sê dat God dit nie dalk weer wil doen nie?

Op hierdie punt is dit vir ons wat onsself Christene noem dalk belangrik om te onthou dat Matteus sy evangelie nie eindig nie, maar begin met ’n geslagsregister en dat hy moeite doen om aan te toon dat Jesus ook ’n nasaat is van Rut, die Moabiet.

Wat as heiligheid niks te doen het met etnisiteit en ras nie, maar met God se verbondstrou aan mense – alle mense? Wat as die heiligheid van ’n mens nie afhang van hulle bloedlyn nie, maar van hulle beskikbaarheid om God se troue liefde na te boots?

Wat as die hoogste vorm van daardie troue liefde juis liefde is vir die vreemdeling – hulle wat nie die vermoë het om ons liefde aan ons terug te besorg nie? En wat as die uitstaande voorbeeld en die instrument van God se verbondstrou juis só ’n vreemdeling is – ’n vlugteling? of ’n politiese krimineel wat buite die stadsmure gelos word om aan ’n kruis te hang?

In ons tyd, wanneer daar wêreldwyd, maar ook in ons eie land, al hoe meer ’n wending is tot die beskerming van my eie – mý mense, mý taal, mý volk – ten koste van ‘die ander’, is dít ’n belangrike boodskap om te hoor en sonder ophou te verkondig.

***

In die korte is dit die eenvoudige boodskap van Rut.

En tog… iets bly by my spook.

Hoe kan dit wees dat so veel van die mense wat vandag figuurlike en letterlike mure bou om vlugtelinge en ander ongewenstes te verstoot, beweer dat hulle in hierdie tradisie van Rut en Jesus staan?

Hoe kon Esra en Nehemia beweer dat hulle in ’n tradisiestaan wat sorg vir die weduwee, die weeskind en die vreemdeling – terwyl hulle toegelaat het dat talle vrouens en kinders uit hulle gesinne en ondersteuningsnetwerke verstoot was?

Vanwaar hierdie dubbelsinnigheid? Vanwaar hierdie haat vir die vreemdeling, vir hulle wat ‘anders’ is?

***

Iemand wat oor die jare diep hieroor nagedink het, is die Franse filosoof en sielkundige Julia Kristeva. Deur haar navorsing, maar ook jare se kliniese ervaring het sy ’n boek geskryf met die titel Strangers to Ourselves.

Kristeva maak die argument dat die hierdie dryf om die vreemde en die vreemdeling te vrees en te haat diep in ons psige gesetel is.

Xenofobie is volgens haar niks meer is as ’n onbewuste meganisme waardeer ons die vreemde binne-in onsself eksternaliseer, projekteer op ’n vreemdeling ‘daar buite’?

So probeer ons, sê Kristeva, ontken dat ons eintlik van onsself vervreemd voel. Deur die vreemdeling te verstoot dink ons dat ons ontslae geraak het van die ervaring van vervreemding binne ons – van die vrees en die angs en die verwarring en die wanhoop wat in ons binneste opstoot – maar eintlik bluf ons onsself.

Die vervreemding, die vrees en die angs, word nie verdryf nie – uiteindelik bly ons vreemdelinge vir onsself en die vreemdeling bly verstoot.

Ek was hierdie week bydie winkels. Terwyl ek op die roltrap gestaan het, draai ’n man (waarskynlik afgetree) skielik om na my toe en bars uit: “This world is nuts. It’s insane.You know, I am so glad that I am not your age. This world is becoming crazy.”

Ek glimlag en sê: “But I am glad to be my age.”

“This place is going to hell!” sê hy toe. “The world is going to hell! I am so glad that I am notyour age.”

Ons voel vervreemd van onsself, ons voel soos vreemdelingein ons eie land, ons is bang, oorweldig deur angs, gevul met wanhoop. En dan, inplaas daarvan dat ons ons vervreemding erken, projekteer ons dit op dieander.

Eintlik wou die man op die roltrap sê: “I feel like I’m going crazy. I am in hell. I am confused, afraid and in despair… I fear formyself, but most of all I fear for my grandchildren, they are about your age.”

Maar dit is te moeilik om te erken; veel makliker om dit te eksternaliseer: This place is going to hell; I am so glad that I am not you!”

Ons is self verwond, maar kan dit nie erken nie. So gebeur dit dat die ongeneesde wonde in onsself maak dat ons ander verwond. Ek het ’ndik vel, maar stel jou voor ek was ’n jongmens – soos vele in ons land – watself verward en angstig voel – wat self voor die afgrond van wanhoop staan enwonder of die lewe die moeite werd is – hoe kan daardie verwonde uitbarstingnie verwond het nie?

Dalk was dit ook Esra en Nehemia se belewenis nadat hulle getraumatiseer, na jare in ballingskap teruggekeer het Jerusalem toe… Dalk het hulle ook daar aangekom; soos vreemdelinge in hulle eie land gevoel. Dalk help dit om hulle wrede optrede teenoor die vrouens en kinders van Moabitieseherkoms te verklaar?

Na die ontmoeting op die roltrap het ek gedink dat ek die ouman en sy vrou eintlik moes uitnooi vir ’n koppie koffie – ’n geleentheid gee om werklik te sê wat hulle voel. Al wat ek in die oomblik kon doen, was om teglimlag en sê: “we have to live in hope.”

Maar hoe beweeg ’n mens van vrees en angs na hoop?

***

Hiervoor is daar nie ’n eenvoudige antwoord nie, maar ek dink die storie van Rut waarmee ons die afgelope paar weke gewandel het help ons deur vir ons een of twee rigtingwysers te gee. Ek noem drie sulke merkers wat ons by die koffie en tee verder kan bespreek.

  1. Uitruil van stories

Die skrywer van Rut se teengif teen xenofobie was om die storie van een Moabiet met empatie te vertel.

Dalk kan dit ook in ons land ’n teengif wees teen die al hoe gevaarliker polarisasie wat ons sien – om eenvoudig na mekaar se stories oor die skeidslyne heen te luister en die vrymoedigheid te neem om ons stories met ander te deel.

Dit is moeilik om van iemand anders ’n sondebok vir ons eie vrees te maak as ons hulle storie gehoor het, wanneer hulle nie net ’n draer van ons vrees is nie, maar mense met ’n verhaal.

2. Daarvoor moet ons egter eers tot verhaal kan kom oor die vreemde in onsself. Leer om die vreemde in onsself te omhels.

Hier is Naomi, met haar klaaglied in hoofstuk een vir ons ’n voorbeeld.

Vertel jou storie so onbevange en eerlik as moontlik. Erken jou vrees, jou angs, jou wanhoop, jou onsekerheid, jou hulpeloosheid. Nie altyd maklik nie. Maar as ons ruimtes kan vind en virmekaar die ruimtes kan gun waarin ons wel tot verhaal kan kom oor ons eie vervreemding, kan dit die begin van genesing beteken.

3. Wanneer ons bereid is om ons vrees eerlik teenoor ander te erken, bied dit vir hulle die geleentheid om met ’n belofte teantwoord.

Dalk lê ons nuwe begin, soos die van Boas en Naomi en Israel, in die hande van hulle wat vir ons na die grootste bedreiging lyk.  

Daarvoor het ons egter ’n ander taal, ’n ander tiepe gesprek nodig – nie die sterk, polariserende taal wat ons publieke diskoers oorheers nie, maar die kwesbare taal van belofte.

Hier dink ek weer aan Rut se belofte aan Naomi in reaksie op haar klag. Luister na Stef Bos se lied van Ruth.


Ek is ’n vreemde hier
Ek het my land gelos
Ek het jou pad gekruis
Ek het jou spoor gevolg

Jy het gesê gaan terug
Moe nie op my vertrou
Maar jy’s ’n deel van my
Wat doen ek sonder jou

En ek weet die toekoms is onseker
En die donker is digby
En ek weet ons wag ’n lang reis
Reg deur die woestyn

Maar jou land is my land
Jou volk is my volk
Jou taal is my taal
Jouw God is my God

Jou droom is my droom
Jou pad is my pad
Jou toekoms my toekoms
Jou hart in my hart

Ek weet jou volk is bang
Voor ons wat anders is
Maar ek sal brugge bou
Daar waar die afgrond is

En ek sal terugverlang
Wanneer die wind sal waai
Wat uit die Suide kom
Van my geboorte grond

Maar ek sal sterk wees
En ek sal oorleef
Want ek wil naas jou staan
Al sal dit moeilyk wees

Maar jou land is my land
Jou volk is my volk
Jou taal is my taal
Jouw God is my God

Jou droom is my droom
Jou pad is my pad
Jou toekoms my toekoms
Jou hart is my hart

My deel is jou deel
My brood is jou brood
Jou lewe is my lewe
Jou dood is my dood

En wanneer die donker kom
En jou mense my ontwyk
Sal ek my liefde gee
Totdat die haat verdwyn

Want jou huis is my huis
Jou angs is my angs
Jou stilte my stilte
Jou land is my land
Creative Commons Licence

Kopiereg: Hierdie werk deur Helgard Pretorius word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.