Hebreërs 11:1-3; 8-16

11 Augustus 2019

Negende Sondag na Pinkster
Prediker: Ds. Helgard Pretorius

Anneliese Burgess het hierdie week ’n mooi berig geskryf vir die Vrye Weekblad, met die titel: “Suid-Afrika: 10 redes vir optimisme en hoop.” Hoewel sy, in haar eie woorde, ’n bok is vir optimisme, sê sy dat die afgelope week se nuusgebeure haar in ’n depressie gedompel het. Sy verwys na “Eskom se inploffing, die openbare beskermer se wanbegrip van haar rol, die doemprofesieë oor die ekonomie, die skrikwekkende statistieke oor werkloosheid, die onaanvaarbare geweldsmisdaad ens.”

En tog, meen sy, is daar steeds rede om te hoop. Na aanleiding van gesprekke met 10 Suid-Afrikaners – politici, sakemense, aktiviste en akademici –  gee sy 10 redes waarom ’n mens in Suid-Afrika kan aanhou om met hoop te lewe, sonder dat ’n mens die geweldige uitdagings ignoreer. Ek kan haar artikel aanbeveel. Ek dink ons kan almal doen met ’n bietjie hoop. Sonder hoop kan ons nie lewe nie.

***

Ek onthou ’n storie wat vertel word van ’n Joodse gesin in ’n konsentrasiekamp in Duitsland. Nadat die seun dit reggekry het om ’n stukkie botter uit die kombuis gesmokkel te kry, gebruik die pa dit om met ’n stukkie skoenveter ’n klein Sabbats-kersie te maak. Die seun was woedend: hoe kan pa die kos uit ons monde neem om ’n verdomde kers te maak?! Waarop die pa geantwoord het, my kind, sonder kos kan ons vir ’n paar dae lank oorleef, miskien ’n week, maar sonder hoop sal ons dit nie eers deur hierdie nag maak nie.”

Hoop is noodsaaklik; maar juis daarom moet ons oppas vir vals hoop. Ons moet oppas vir vorme van hoop wat nie die donker nag kan sien vir wat dit is nie. Ons moet oppas vir oppervlakkige vorme van optimisme wat net inspireer terwyl dinge vlot loop en nie ook deur moeilike tye kan volhard nie. Hiermee dink ek kan vanoggend se teksgedeelte ons help.

***

Ons weet nie baie van die gemeente aan wie die Hebreër-brief geskryf is nie, maar ons kan van die brief self aflei dat hulle Christene met ’n Joodse agtergrond was. Daarom is die brief so propvol Ou-Testamentiese verwysings; die skrywer kon aanneem dat sy gehoor vertroudheid was met die Hebreeuse geskrifte.

Maar sedert hierdie gemeente se bekering tot die Christelike geloof, het hulle “’n geweldige stryd van lyding deurstaan…” Ons lees dat die owerhede hulle “deur beledigings en deur verdrukking openlik bespotlik gemaak” het. Hulle “besittings is van hulle afgeneem” en omdat hulle medelye betoon het aan “mense wat sleg behandel is en as gevangenes aangehou is” is hulle eie lewens ook in gevaar gestel.

Onder die druk van vervolging is hulle geloof getoets: bly hulle getrou aan die evangelie, bewys hulle medelye met hulle wat vervolg word, loop hulle die risiko van verdere vervolging. Kies hulle om eerder met jou omgewing te assimileer, byt hulle op hulle tong wanneer hulle onreg sien, maak hulle hulself maar tuis in die status quo, dan verloën hulle die evangelie.

Dit is die situasie wat aanleiding gegee het tot hierdie Hebreër-brief, wat eintlik ’n preek was. Die skrywer noem dit ’n boodskap van aansporing. Hy wil die gelowiges aanspoor om in hulle geloof te volhard en getrou te bly aan die hoop wat in hulle leef, eerder as die hopeloosheid van hulle donker omstandighede.

***

Dit is die konteks waarin die prediker sy bekende definisie van geloof gee: “geloof is sekerheid van die dinge wat gehoop word; ’n bewys van die dinge wat nie gesien word nie.”

Geloof in hierdie konteks gaan nie oor of jy saamstem met sekere dogmas of leringe nie. Geloof is hier ’n antwoord op die vraag: kan ek getrou bly aan die bestemming wat God deur Jesus besig is om vir sy skepping voor te berei, al is dit nog nie duidelik hoe ek daardie bestemming gaan bereik nie?

Hier gaan geloof oor volharding en deursettingsvermoë langs die weg wat Jesus vir ons geleer het. In sulke donker tye is die teenoorgestelde van geloof nie twyfel nie, maar moedeloosheid, apatie en sinisme – dit is om tou op te gee, of om jou hande op te gooi, of om jou skouers op te trek.

Wat van Abraham en Sara geloofshelde gemaak het was nie dat hulle nooit getwyfel het nie, of dat hulle nooit gestruikel het nie. Die voorbeeld wat hulle vir ons gestel het was veel eerder dat hulle nooit ophou verlang het na die beloftes wat God in hulle harte geplant het nie.

Selfs toe hulle begin twyfel het omdat dit gelyk het of God van sy beloftes vergeet het, het hulle nie met heimwee terugverlang na die land waaruit hulle weggetrek het nie; maar hulle het bly hunker na ’n beter land wat God besig was om vir hulle voor te berei. Op grond van die hoop wat in hulle geleef het, het hulle met die rusteloosheid van vlugtelinge en pelgrims bly verlang na die bestemming wat God vir hulle wou gee.

Geloof is ’n heilige hunkering, ’n goddelike rusteloosheid, ’n hemelse verlange. En ’n getroue geloofslewe, is hoe ’n mens daardie hunkering – soos ’n vlam in die wind, kragtig en kwesbaar – in jou hart bly beskerm en koester. Dit is om soos ’n vreemdeling en ’n bywoner nooit te tuis te voel in enige kultuur, of politiese bestel, of woonplek, of tydsgees, of ideologie, of selfs teologie nie.

***

Die groot gevaar is dat ons daardie rustelose hunkering na God se bestemming sal verloor. Vir sommige is die gevaar dat ons met heimwee sit en terugverlang na ’n tyd of ’n plek of ’n bestel toe dinge eenvoudiger was. Maar sulke nostalgiese herinneringe aan die goeie ou dae is altyd selektief. Ons vergeet die pyn en die hartseer en die teenstrydighede. Wat ons onthou is ’n nietjies versierde weergawe van die waarheid. Boonop is die verlede verby – jy kan nie daarheen terugkeer nie.

Die stem van heimwee is een gevaar, maar ’n ander gevaar is dat die stemme van die hede, van Twitter en Netwerk 24, so luid en oorweldigend raak dat jy lamgelê word deur jou onmiddellike omstandighede.

Dit kan ’n mens laat verval in ’n tiepe apatie of sinisme wat nie meer kan verlang nie, wat deur niks verras kan word nie, wat nooit meer in verwondering staan nie, wat nie meer verwag dat dinge kan verander nie, wat op die beste maar tevrede sal wees met die wêreld soos dit is.

Vir die van ons wat geneig is om in heimwee te verval, word ons herinner aan Abraham en Sara wat nie aanhou dink het aan daardie land waaruit hulle weggetrek het nie, maar eerder gehunker het na ’n beter een, ’n hemelse een. “Daarom,” sê die teks, “skaam God Hom nie vir hulle om hulle God genoem te word nie, want Hy het vir hulle ’n stad voorberei.” Nie heimwee nie, maar hoop bepaal die Christelike lewe; d.w.s. vertroue in die stad wat God vir ons voorberei, eerder as die een waarna ons terugverlang.

En vir die van ons wat geneig is om uit die wedloop te val as gevolg van die daaglikse werklikheid wat God se roepstem uitdoof, herinner die prediker ons dat “die wêreld deur die woord van God geskep is, met die gevolg dat dit wat gesien kan word, ontstaan het uit wat nie gesien kan word nie.”

Met ander woorde, ons hoop is nie geanker in die huidige stand van sake nie, maar in die skeppende Woord van God, in die verrassende kreatiwiteit van Jesus, wat selfs die donkerste hel – soos om aan ’n Romeinse kruis tot die dood gemartel te word – in iets lewegewend kan omskep.

Hier wil ek graag ’n aanhaling lees van die skrywer en voormalige president van die Tsjeggiese Republiek, Vaclav Havel, oor hoop:

 “Hope is a state of mind, not a state of the world. It is an orientation of the spirit and orientation of the heart; it transcends the world that is immediately experienced and is anchored somewhere beyond its horizons. Hope, in this deep and powerful sense, is not the same as happiness that things are going well, or willingness to invest in enterprises that are obviously heading for success, but rather an ability to work for something because it is good, not just because it stands a chance to succeed. The more propitious the situation in which we demonstrate hope, the deeper the hope is. Hope is definitely not the same thing as optimism. It is not the conviction that something will turn out well, but the certainty that something makes sense, regardless of how it turns out.”

Vaclav Havel

As geloof die sekerheid is van die dinge wat gehoop word, dan dink ek is dit in die sin wat Havel dit hier vir ons uitlê. Die sekerheid wat ons het, is nie dat dit waarvoor ons hoop sonder enige twyfel verwerklik sal word nie. Dan sou dit nie hoop wees nie, maar optimisme. Geloof is veel eerder die sekerheid dat dit waarvoor ons hoop sonder enige twyfel van God af is, dat dit die goeie is, “regardless of how it turns out.” Hoop, soos Havel sê, is die vermoë om vir iets te werk omdat dit goed is, nie net omdat dit ’n goeie kans om sukses het nie.

Dit is die geloof wat ons in die groot wolk van getuies herken, want, soos die prediker ons herinner met woorde wat die bloed in ons are laat koud stol, “Al hierdie mense het in geloof gesterf sonder om die beloftes te ontvang . . .”

Die helde van ons geloof het nie hulle lewens gegee vir sake wat sonder enige twyfel ’n sukses sou wees nie. Nee, hulle geloof en hulle hoop was geanker in God, diskant die horison van hulle eie vermoëns en ambisies en stoutste verwagtinge. En tog, word ons aangemoedig om hulle voorbeeld te volg. Want, hoewel hulle in geloof gesterf het sonder om ooit die beloftes te ontvang, het “hulle dit van vêraf gesien en verwelkom.”

***

Ek wil afsluit met ’n aanhaling van Olive Schreiner, die Suid-Afrikaanse skrywer van die 19de eeu, wat bekend is vir haar boek, “Story of an African Farm.” In ’n boek met die titel: “a track to the water’s edge” skryf sy van ’n vrou wat ook soos Abraham, na ’n vêr land toe wou trek. Daarvoor moes sy eers ’n rivier oorsteek:

And she stood far off on the bank of a river. And she said: “For what do I go to this far land which no one has ever reached? Oh, I am alone! I am utterly alone!”

And Reason, that old man, said to her, “Silence! what do you hear?”  And she listened intently, and she said, “I hear a sound of feet, a thousand times ten thousand and thousands of thousands, and they beat this way!”

He said, “They are the feet of those that shall follow you. Lead on! make a track to the water’s edge! Where you stand now, the ground will be beaten flat by ten thousand times ten thousand feet.” And he said, “Have you seen the locusts how they cross a stream? First one comes down to the water-edge, and is swept away, and then another comes and another, and then another, and at last with their bodies piled up a bridge is built and the rest pass over.”

She said, “And of these that come first, some are swept away, and are heard of no more; their bodies do not even build the bridge?” “And are swept away, and are heard of no more – and what of that?” he said. “And what of that – “ she said.

“They make a track to the water’s edge.” “They make a track to the water’s edge –.” And she said, “Over that bridge which shall be built with our bodies, who will pass?” He said, “The entire human race.”

And the woman grasped her staff. And I saw her turn down that dark path to the river.

Olive Schreiner – A track to the water’s edge

Die merkwaardige ding van die groot geloofshelde, Abraham en Sara, Moses en Miriam, die groot wolk van getuies wat ons aanpor om ons wedloop te voltooi, deur te sing ‘hou bene hou, hou bene hou’ is dat hulle nooit die belofte ontvang het wat hulle van vêraf gesien het en verwelkom het nie.

Hulle het nooit die rivier oorgesteek nie. Sommige van hulle het nie eers deel uitgemaak van die brug nie. Vir meeste van hulle was dit genoeg om ’n voetpaadjie aan te wys wat na die rivier toe gelei het; ‘a track to the water’s edge’.

Ons kan almal doen met ’n bietjie hoop. Maar as daar hoop is vir Suid-Afrika, werklike, diep hoop, dan gaan dit sigbaar word in mense wat bereid is om die goeie te doen, ter wille van die evangelie, nie omdat daar ’n goeie kans is dat hulle die rivier gaan oorsteek nie, maar omdat dit van God is; omdat dit goed en mooi is. Mag ons elkeen, in hierdie stad en in hierdie land, in Kaapstad, Suid-Afrika, met die unieke uitdagings en beloftes wat ons hier het, altyd die stad wat Jesus vir ons voorberei voor oë hou, mag ons dit van vêraf sien en dit verwelkom, al is ons taak niks meer as om ’n voetpaadjie te maak wat na die rivier se oewer toe lei nie.

Hebreërs 11: 1-3; 8-16

11 Augustus 2013 Koninkrykstyd
Prediker: Dr Tiana Bosman

Agtergrond
Die Hebreërboek is deur ‘n onbekende skrywer geskryf en dit handel oor geloof – spesifiek oor geloof wat swaarkry, geloof wat beproef word, en geloof wat daarom dreig om moed op te gee.
Die boek is geadresseer aan ‘n groep Joodse gelowiges wat tweede- en derdegeslag christene was. Dws hulle ouers of oumas en oupas was tydgenote van Jesus, hulle was oog- en oorgetuies van sy kruisiging en sy opstanding, sy hemelvaart en die begin van die kerk. Hulle was mense wat oorgehaal is deur die verhaal en die leringe van Jesus en wat iewers op hul pad radikaal tot bekering gekom het. Hierdie “aan die brand”-christene se kinders aan wie die brief gerig is, is dus in gelowige huise gebore; anders as hul ouers het hulle van kleins af grootgeword met die verhale van Jesus, in die geloofsgemeenskap van die kerk en met die geloofsbelydenis op hulle lippe. Geloof is nie iets wat skielik of radikaal in hul lewe ingekom het nie. Hulle is op ‘n manier “in die geloof gebore”. Hulle het geglo want dis hoe hulle grootgemaak is, dis wat hulle gewoond was.
Om so “in die geloof” gebore te word is natuurlik ‘n groot voorreg, ‘n voorreg wat die meeste van ons ook gehad het. Maar dit hou sy gevare in. Die gevaar dat geloof eintlik maar ‘n gewoonte is en nie ‘n baie doelbewuste keuse nie. En toe hierdie gelowige kinders die prys vir hulle ouers se radikale keuse begin betaal, toe weet van hulle nie meer of hulle werklik met hierdie geloof verder wil gaan nie. Dalk is dit beter om die geloof af te lê en om terug te gaan na die lewe van hul ouers of grootouers voordat hulle geglo het – ‘n lewe waar hulle inpas in die samelewing, aanvaar word, nie gespot word nie, nie werke verloor omdat hulle glo nie, nie vervolg word omdat hulle glo nie. Waarom hierdie prys betaal vir ‘n geloof waarvan dit nie lyk asof enige van die beloftes waar word nie – selfs die belofte van die nabye wederkoms blyk nie in vervulling te gaan nie.
Weens die eise van hul geloof en die gebrek aan beloning oorweeg hierdie gelowiges dit dan om terug te keer na Judaïsme, na ‘n geloof sonder Jesus, sodat hulle weer gewild kon wees en sodat hulle lewens veilig en gemaklik kon wees.

In kort dus: die Hebreërbrief is nie vir ongelowiges geskryf nie. Dit is geskryf vir gelowiges wat tekens getoon het dat hulle traag word in hulle geloof, tekens dat hulle eerder maar hulle geloof wil prysgee en teruggaan na ‘n lewe voor geloof. Die prys wat hulle vir hul geloof betaal is eenvoudig net te groot. Dit maak nie meer sin om daarmee voort te gaan nie. Die Hebreërbrief is bedoel om hulle moed in te praat.

Teks
11:12 “hierdie man was so goed soos dood”

Boodskap
Seeing is believing. Sien is glo. Of so glo ons mos. Omdat ons sien. Maar kan ons werklik so sê en dan nog van geloof praat? Is dit werklik geloof om vir iemand te sê: “Ek glo jou nou omdat ek met my eie oë gesien het dat dit wat jy sê waar is.” Of is geloof eerder om te kan sê: “Ek glo jou, ek neem jou op jou woord omdat ek jou vertrou. En omdat ek daarom vertrou dat dit wat jy gesê het waar is, selfs al het ek dit nie gesien nie.” Of om dit nog bietjie verder te vat: “Al het ek dit wat jy sê nie fisies self gesien nie, glo ek jou en daarom is dit nie meer vir my nodig om dit self te sien nie. Ek kan dit voor oë roep, en dit is so goed soos self sien”…

“Om te glo,” lees ons in Hebreërs, “is om seker te wees van die dinge wat ons hoop, om oortuig te wees van die dinge wat ons nie sien nie.” Die woordjie “hoop” dui beide in die O- en die NT op verwagting (expectation), en dit kan ook vertaal word met “die dinge waarop ons wag”. Die inhoud van hoop is dus iets wat in die toekoms lê. Daarom is dit nog meer in die kol om van geloof te sê dat dit is om seker te wees van die dinge wat ons hoop/waarop ons wag, om oortuig te wees van die dinge wat ons nog nie sien nie. Om te glo is om verder te kyk as waar ons nou is, om verby alles te kyk wat ons tans rondom ons sien en om God se toekoms raak te sien. ‘n Toekoms wat vir ons gebaan is deur Jesus Christus, die Begin en Voleinder van ons geloof. Die spil waarom die tema van geloof in Hebreërs draai, die fokuspunt, die fokuspersoon is Jesus. Daaroor preek Bianca volgende week: volhard in die geloof, met jou oog gevestig op Jesus. Kyk verder as jou hede en sien Hom, hou Hom voor oë. Kyk deur Jesus en sien die Onsienlike God, sien die toekoms raak, die koninkryk van God, die nuwe hemel en die nuwe aarde, die stad met die vaste fondament, daar waar die wil van God geskied. Kyk met geloofsonderskeiding en sien God se wil raak.

Glo is sien. Maar ‘n mens kan nie ‘n alternatiewe toekoms, ‘n beter lewe, God se koninkryk raaksien en dan nog leef soos een wat nie gesien het nie. Gelowiges wat weet dat daar ‘n beter toekoms, ‘n ander tipe wêreld en lewe bestaan waar die wil van God geskied – hierdie gelowiges kan nie meer gemaklik in die huidige wêreld leef nie. As jy eers gesien het wat vir jou in die toekoms lê, waarheen jy oppad is, waar jy hoort, dan besef jy dat jy ‘n vreemdeling, ‘n bywoner hier op aarde is. Dan word jy ‘n toeris. En waaraan ken mens toeriste uit? Mens ken toeriste uit aan hulle gedrag, aan dit wat hulle doen. Ons ken hulle uit aan hulle vreemde, afwykende gewoontes. “Kyk net, daai persoon is nie van hier nie. Kyk net hoe lyk hy. Hoor hoe praat hy! Kyk wat doen hy!”

Gelowiges is toeriste in hierdie wêreld. En dit word duidelik in hulle gedrag. Soos Noag wat ‘n ark gebou het. Soos Abraham wat uit sy eie land weggetrek het na ‘n vreemde land toe. In hierdie opsig is Abraham dalk die beste voorbeeld van wat dit beteken om ‘n gelowige te wees. Hy het fisies sy land van herkoms verlaat en as ‘n vreemdeling in ‘n vreemde land gaan woon. Op sy oudag daar ‘n nuwe toekoms begin. Hy het nie huis gebou nie maar oral waar hy gekom het tentopgeslaan. Want hy het die stad met die vaste fondamente waarvan God self die ontwerper en bouer is in die verte gesien, met sy geloofsoë.  Hy het gesterf sonder om te verkry wat beloof is, maar hy het dit uit die verte gesien en daaroor gejuig. En hy het erken dat hy op hierdie aarde slegs ‘n vreemdeling en bywoner is. Nie een van die geloofshelde waarvan Hebreërs praat het in hierdie lewe gekry wat vir hulle belowe was nie. Almal het gesterf voordat dit in vervulling gegaan het. Kleiner beloftes het wel in vervulling gegaan, maar die vervulling van die eindelike beloftes het nog ver gelê. Die punt is: vir die gelowige is die belofte alleen alreeds genoeg. En gehoorsaamheid aan God, nie omdat sy beloftes noodwendig in ons tyd gaan waar word nie, maar gehoorsaamheid omdat ons weet dat ons lewens hang aan die belofte self. Ons leef in die hede vir die belofte, en leef nie vir die vervulling nie. Maar ons sien reeds die vervulling van die beloftes in die toekoms, en ons wéét dat ons daarheen oppad is.

Glo is doen. Geloof vind uitdrukking in andersoortige gedrag. Gelowiges se prioriteite is anders as ander mense s’n. Hulle verhoudinge is anders. Hulle kyk anders na ander mense. Hulle kyk anders na die skepping, die ekonomie en die politiek. Hulle kyk anders na die nood rondom hulle. Hulle poog om iets van hulle tuisland sigbaar te maak in die land en die wêreld waarin hulle tans rondreis. Hulle soek die wil van God en doen daarom soms vreemde dinge (gaan lees gerus die hele Hebr 11 as voorbeelde). Hulle dink nie aan hulleself nie, maar aan Christus. Hulle kies nie hul eie paaie nie, hulle kyk nie wat die maklikste pad is nie, maar hulle soek die regte pad. Teen die waardes en oordele van die samelewing in sê gelowiges: “Nee, ek volg hierdie pad. Ek kan nie anders nie. Ek moet doen wat reg is, al sê almal wat! Al sê my eie verstand en my hart ook al wat!” (Smit)

Daar is natuurlik ‘n alternatiewe pad as die pad van geloof. Dis juis oor hierdie pad dat die Hebreërbrief geskryf is. Die diepste rede van die brief is om as waarskuwing te dien. Al die gelowiges het nie meer kans gesien om voort te gaan met die pad van geloof nie. Van hulle wou omdraai. Gelowiges wat grootgeword het in Christenhuise. Gelowiges wat die evangelie saam met hul moedersmelk ingekry het maar wat nie meer kans gesien het vir die opofferings wat die geloof vra nie. Weereens gebruik die skrywer die geloofshelde as voorbeeld. En eintlik verwys hy sommer na die hele volk van Israel in die woestyn ook. “As hulle terug verlang het na daardie land waaruit hulle weggetrek het, sou hulle die geleentheid gehad het om terug te draai.” (15) Die pad is immers lank en moeisaam, en dan nog net vol beloftes en sonder die onmiddellike vervulling daarvan. Dit is moontlik om agter te raak op hierdie pad, om uit te val. Dit is moontlik om terug te verlang na die vleispotte van Egipte – baie van die volk hét inderdaad terugverlang. Hulle het selfs terugverlang na hul slawediens in Egipte! En diesulkes het agtergebly in die woestyn. Want hulle het nie meer kans gesien vir vorentoe gaan nie.

Op ‘n manier is ons as gelowiges altyd in ‘n woestynsituasie. Ons kom nooit werklik tuis by ‘n plek nie. Altyd op weg na die eintlike vervulling en rus. En op die pad is daar altyd beproewinge van die een of ander aard. En ons raak moeg. En ons kyk soms oor ons skouer na dit wat agter ons lê en dit lyk soms beter om liewer terug te gaan as om aan te gaan. Hierdie dinge gebeur aanvanklik heel ongesiens, amper onbewustelik. Ons verlang terug na die “goeie ou dae” toe ons nie met kruise op ons rug geloop het of die voortdurende spot van ongelowiges verduur het nie. Dit lyk soveel beter om een van “hulle” te wees. Lekkerder, geriefliker, makliker. Op baie vlakke is dit dit natuurlik ook… Mettertyd kom ons nog kerk toe maar ons hart is nie meer daarin nie. Later kom ons nie eens meer kerk toe nie. Dit raak al makliker. Volgens die Hebreërbrief is dit wat sonde is. Sonde is om afvallig te raak van God. Sonde is om af te draai. Dit is om die geloof prys te gee en te kies vir die ongelowige pad.

Hoekom gebeur dit? Dit gebeur omdat ons ons fokus verloor. Ons fokus nie meer op Jesus nie. Ons sien Hom nie meer raak nie. Maar geloof is dan om die O(o)nsienlike te sien! Tog kan dit gebeur dat ons Hom nie meer sien nie omdat ons nie meer wíl glo nie. Ons wíl nie meer op hierdie pad vasbyt nie. En geloof is om vas te byt.

Vasbyt beteken egter nie dat ons nooit sal twyfel nie. Dink maar aan Abraham – die vader van geloof. Hy was bereid om vir God op sy woord te neem en die vreemde in te trek. Maar toe God op sy oudag vir hom ‘n talryke nageslag beloof, en die belofte dra nie dadelik vrug nie – toe was Abraham nie meer so seker van God en sy beloftes nie. Hy het getwyfel. Hy het selfs vir God gelag oor die onmoontlikheid van die belofte. Maar ten spyte van sy twyfel het Abraham nie teruggedraai na Ur toe nie. Hy het in sy tent gebly, en gewag. Dalk is dit ook soms wat geloof is. Om, wanneer ons die slag nie kan glo nie, steeds nie terug te draai nie, maar aan te hou om vorentoe te kyk, om te bly soek, om te probeer sien, om te wag, te hoop op dit wat ons nie kan sien nie, teen alle hoop in te hoop, totdat ons dit tog weer sien, totdat ons Hom weer sien. Omdat Hy beloof het ons sal Hom sien…

Daar kom baie geleenthede op ons pad om af te draai. Die Hebreërbrief praat in sterk taal hieroor in vs 15. Daar word gepraat van kairos-momente, deurslaggewende tye. Hoe sal ons kies? Wat sal ons kies? Hierdie wêreld? Of die wêreld wat God vir ons in gedagte het? Wanneer ons hierdie wêreld begin oorweeg, dan moet ons mekaar vermaan, aanspoor, en moed inpraat. Ons is verantwoordelik vir mekaar. Ons moet mekaar help op die regte pad, die pad van die geloof. Want dit ís beter om christene te wees, ten spyte van die woestynomstandighede waarin ons verkeer. Dit ís beter om te glo as om nie te glo nie. Die vraag is: Glo ons dit? Wil ons voortgaan op hierdie pad, selfs al is dit nie maklik nie. Selfs al is dit baie moeilik. Selfs al gaan géén van God se beloftes nou al vir ons in vervulling nie…

Die geloofshelde het nie omgedraai nie. Hulle het na ‘n beter vaderland, dit is die hemelse verlang. Daarom is God nie skaam om hulle God genoem te word nie; trouens, Hy het vir hulle ‘n stad gereed gemaak” (16).

Glo is sien. Glo is doen. Glo is vasbyt.
Augustinus het iets hiervan verwooord toe hy geskryf het:
Moenie agterbly op jou pad nie.
Moenie omdraai of afdraai nie…
Liewer ‘n kreupele op die regte pad
as ‘n naelloper op ‘n dwaalweg.

Creative Commons Licence

Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.