Jesaja 7:10-17 – 2017

25 December 2017 Pinelands Kersdiens
Prediker: Dr Tiana Bosman 

 

Die Christelike geloof was nog nooit gebaseer op die wondergeboorte van Jesus Christus wat ons tydens Kersfees vier nie. Tewens, vir die eerste eeue van die geloof was daar nie eens so ‘n fees nie. Ek lees gister weer oor die geskiedenis van 25 Des as Jesus se geboortedatum, ‘n artikel deur Piet Muller: Die eerste verwysing na Jesus se geboortedag en kerke wat dit vier, vind ons eers in die jaar 200 by Origenes. Volgens hom gedenk sekere gemeentes wel Jesus se geboortedag, maar doen hulle dit op heeltemal verskillende tye. Hy noem nie eens 25 Desember  nie.

Die heel eerste verwysing na 25 Desember kom van die kerkvader Augustinus van Noord-Afrika (laat vierde eeu).

Uit die vierde eeu kom ook ’n Romeinse kalender waarop 25 Desember gemerk is as natus Christus in Betleem (die geboorte van Christus in Betlehem).

Keiser Augustus het later ook 25 Desember verklaar tot die dag van Sol invictus, oftewel die “onoorwinlik son”, omdat dit die terugkeer van die son ná die wintermaande inlei.

Keiser Konstantyn, wat hom tot die Christendom bekeer het, wat besef het die Christendom en die songodsdiens het verskeie raakpunte, en daarom het ook hy 25 Desember as die geboortedatum van Jesus aanvaar.

In teenstelling hiermee is Paasfees wel al vroeg in diegeskiedenis van die Xtendom gevier, omdat Jesus se dood en sy opstanding (nie sy geboorte en die gebeure daarrondom nie) die kern van hierdie nuwe godsdiens waarvan ons ook deel is, is.

Dit is belangrik dat ons hierdie perspektief voor oë hou – dat ons geloof nie staan of val by die verhaal, waarvan baie van die elemente ‘n anderwêreldse atmosfeer het, rondom Jesus se geboorte nie. Ons het laasweek al gepraat daaroor dat die geboorte narratief slegs in Matteus en Lukas voorkom (nêrens anders in die ganse NT nie) en dat daar tussen die twee diskrepansies is.  In ons teks van verlede week, Matt 1:18-25, praat die engel van die Here met Josef en daarna verklaar Matteus die engel se geboorte aankondiging deur Jesaja 7:14 aan te haal, sekerlik een van die mees bekende dele in die OT: “Dit alles het gebeur sodat die woord wat die Here deur sy profeet gesê het, vervul sou word: ‘Die maagd sal swanger word en ‘n seun in die wêreld bring, en hulle sal hom Immanuel noem’”. [In die BH bronteks staan daar egter eerder: “Kyk, die jongvrou is swanger en gaan binnekort aan ’n seun geboorte gee, en sy sal hom Immanuel noem.”

Vandag gaan ons kyk na wat die omstandighede van Jes 7 was…

Jes 7: 1-16 vry en vereenvoudigde vertaling:

In die tyd toe Agas koning van Juda was, het die Aramese koning Resin en die Israelitiese koning Peka ‘n veldtog teen Jerusalem (hoofstad van Juda) onderneem. Die veldtog het egter op niks uitgeloop nie.

Die konteks is die Siro-Efraimitiese oorlog (Sirië = destydse Aram, Efraim = Israel) in die 8e eeu v.C. Die rede waarom Aram en Israel teen Juda optrek is omdat Juda nie saam met hulle teen die groot mag van Assirië (koning Tiglath Pelser) wil veg nie.

Die berig dat die Arameërs reeds in die Israelitiese gebied in Efraim kamp opgeslaan het, het vir Agas, die koning uit die geslag van Dawid, in Jerusalem bereik, en hy en sy volk het baie bang geword. Hulle het gebewe soos die bome in die bos bewe in die wind.

Die Here het toe vir Jesaja gesê: “Vat jou seun Sear-Jasub (“‘n oorskot sal terugkeer”) saam en gaan ontmoet vir Agas by die punt van die kanaal uit die boonste dam, daar waar die vrouens klere was.

Die rede waarom die Here aan Jesaja die opdrag gee om sy seun saam te vat, is waarskynlik omdat daar hoop in die kind se naam opgesluit lê. Dit moet reeds ‘n teken wees vir Agas dat die Here hom sal help.

Sê vir hom: ‘Kry beheer oor jouself en word rustig! Moenie bang wees nie! Jou hart moenie swak wees oor die woede van koning Resin (Aram) en koning Peka (Israel) nie. Hulle is twee stukke brandhout wat net rook maak. Ja, die Arameërs en die Israeliete beplan jou ondergang. Hulle het vir mekaar gesê: ‘Kom ons val Juda aan en oorrompel hom. Dan verdeel ons die land onder ons en ons maak die seun van Tabeal koning van Juda.’

Maar so Ek, die Here jou God: Dit sal nie plaasvind nie, dit sal nie gebeur nie, want dit is maar net Aram met Damaskus as hoofstad, en sy koning Resin. En wat Israel betref, hy sal binne 65 jaar so verwoes word dat hy geen volk meer is nie, want dit is maar net Israel met Samaria as hoofstad, en sy koning Peka.

Maar luister mooi Agas, ook júlle sal nie standhou as julle nie in die geloof standhou nie.

Verder het die Here vir Jesaja gesê: ‘Jy moet ook nog vir Agas sê: Vra vir die Here jou God ‘n teken, enigiets, diep uit die doderyk of uit die hoogtes daarbo.’

Maar Agas het gesê: ‘Ek sal nie vra nie, ek sal die Here nie tart nie.’

Hier gaan dit nie oor godsdienstige vroomheid en gehoorsaamheid aan die wet in Deut nie (Jy mag die Here jou God nie toets nie). Die koning se weiering om God se belofte vir homself toe te eien deur die teken te vra, plaas die vergrootglas op sy ongeloof en sy kastige vroomheid is slegs maar ‘n rookskerm waaragter hy skuil. Hy glo nie dat God hom uit hierdie polities-benarde kan help nie. Aan die een kant is daar Aram en Israel wat ‘n koalisie vorm en aan die ander kant is daar die groot mag van Assirië. Hy is between a rock and a hard place en hy wil nie God se belofte as derde moontlikheid vir uitkoms oorweeg nie. Dan gooi hy eerder die handdoek in na Assirië se kant toe.

Dis natuurlik presies wat Agas gedoen het. Ons lees daarvan in 2 Kon 16: Agas word onderdanig aan Assirië in ruil daarvoor dat Assirië vir Juda sal beskerm teen die Aramese en die Israeliete. Hy neem selfs goud en silwer uit die huis van Here en stuur dit as geskenk aan Assirië (2 Kon 16: 7-8)! Dit is nou uit die huis van die Here wat belowe het dat hy vir Agas en die land Juda sal beskerm! Agas is dus banger vir en het meer vertroue in die magtige Assirië as wat hy in die Here het. As hy voor ‘n keuse te staan kom, dan kies hy Assirië.

Ons was nog laas by Agas wat nie ‘n teken van die Here wil vra nie onder die voorwendsel dat hy te vroom is om dit te doen…

Toe sê Jesaja: ‘Luister, geslag van Dawid (Agas)! Is dit vir julle nie genoeg om mense te vermoei nie (die geduld van mense te toets), dat julle nou ook my God moet vermoei? Die Here sal daarom self vir julle ‘n teken gee: Kyk, die jongvrou is swanger en gaan binnekort aan ’n seun geboorte gee, en sy sal hom Immanuel noem. Hy sal net dikmelk en heuning hê om te eet totdat hy weet om te verwerp wat verkeerd is en te kies wat goed is (totdat hy selfstandig kan dink). Maar nog voordat daardie tyd aangebreek het, sal die lande van die twee konings vir wie jy bang is, verwoes lê.”

Soos julle seker kan dink het Aram en Israel alles verloor soos wat die Here deur die profeet Jesaja voorspel het. En dit kom waarskynlik nie as ‘n verrassing nie dat Assirië kort nadat Agas met hom ‘n ooreenkoms aangegaan het om ‘n vasaalstaat te wees in ruil vir Assirië se beskerming, hierdie einste beskermheer teen Juda gedraai het en Agas se omkoopgeskenke uit die huis van die Here alles verniet was.

Tot hiertoe die agtergrond van die Immanuel-teken in die bekende Jesaja 7. Nou iets meer oor die teken self. Wanneer ons die konteks in ag neem en die oorspronklike OT teks lees (nie die interpretasie van ‘n latere vertaling (LXX) soos ons dit vind in Matteus nie, dan is dit duidelik dat die jongvrou van wie Jesaja praat, reeds swanger is met kind. Hierdie kind is wat Jesaja betref nie ‘n voorspelling wat eers in die verre toekoms waar sal word nie. Dis in die teks so werklik dat mens die idee kry dat Jesaja, terwyl hy met Agas praat, met sy vinger wys na die vrou: Kyk, daar is sy! Sien jy sy is swanger? Nou luister mooi, sy gaan daardie seuntjie Immanuel noem, en voordat hy groot is, gaan Israel en Aram tot niet gaan…

Oor die identiteit van die vrou en die kind weet ons niks verseker nie. Daar is raaiskote dat dit dalk ‘n vrou van Agas was, maar hierdie inligting maak nie saak nie. Die punt wat God wil maak is nie in die OT gekoppel aan die identiteit van die vrou of die kind nie, maar eerder dat die naam wat die vrou vir haar seuntjie gaan gee, ‘n teken daarvan is dat God met die volk van Juda is, of hulle of hul koning dit nou wil glo of nie. Immanuel: God met ons.

Wanneer Matteus eeue later hierdie teken in herinnering roep, probeer hy dus nie daarmee sê dat Jesaja doeriejare al die tyd vir Jesus van Nasaret in die oog gehad het nie. Hy wys egter vir die mense van sy tyd en ook vir latere gelowiges dat die profesie wat reeds in die OT in vervulling gegaan het, nou weereens in vervulling sal gaan, maar hierdie keer heelwat anders, aangepas – want Matteus praat nie van ‘n jongmeisie nie, maar van ‘n maagd. En wanneer hy die profesie onthou, onthou hy dit as ‘n swangerskap wat nog moet kom, terwyl Jesaja wys na ‘n meisie wat reeds swanger is. En die tweede keer maak die werklike identiteit van die kind baie meer saak as die eerste keer – dis ‘n saak om lewe en dood vir die ganse mensdom! Hierdie kind wat binne die profesie die naam kry van Immanuel, moet genoem word Jesus, want dit is Hy wat sy volk van hulle sonde sal verlos (Matt 1:21).

In ‘n artikel wat Hermie van Zyl hierdie week (20 Des 2016) geskryf het, verduidelik hy dit baie mooi: Kersfees en God se reddingsdaad. Ek lees dele daaruit voor:

“[Kersfees] gaan daaroor dat ons God se groot reddingsdaad in die geskiedenis herdenk.

Om te red is wat God die graagste doen. Trouens, dit is waaroor die Bybel eintlik handel. Dit is die verhaal van God se magtige reddingsdade, waarvan die geboorte van Jesus die kulminasie is. Jesus se geboorte lê ingebed in wat God vooraf, in die geskiedenis van Israel, gedoen het. Ons kan sê God se reddingsdade kring soos golwe uit totdat dit in die geboorte van Jesus uitmond. Die Skrif is eintlik net ’n refleksie op die gebeure. Wanneer dit lyk asof Israel hom in sy geskiedenis vasloop, kom God met ’n nuwe reddingsdaad en dan interpreteer die Bybelskrywers dit met die vorige reddingsdade in ag genome…

Een van die merkwaardigste profesieë kry ons in Jes. 7:14. Dit het in ’n benouende tyd gebeur toe Sirië en Israel met oorlog teen Juda gedreig het. In die tyd stuur God die profeet Jesaja na Agas, koning van Juda, met die boodskap: ’n Jong vrou in die koninklike hof sal swanger word, ’n seun in die wêreld bring en hom Immanuel noem wat beteken: God by ons. Te midde van die dreigende nood moes Agas weet God het nie sy beloftes aan die Dawidshuis vergeet nie: Ek is by julle; Ek is jul Redder.

En dit is by die reddingsdaad dat Matt. 1:23 aansluit wanneer hy Jesus se geboorte teen die agtergrond van die lig van Jes. 7:14 vertolk. Nie net is Jesus uit die koningshuis van Dawid nie, maar die profesie van Jesaja gaan opnuut in vervulling: God is by ons.

Die soveelste keer is God die Redder; die keer nie net van Israel nie, maar die ganse mensdom; nie net van oorlog nie, maar van die mens se diepste nood: sonde, vervreemding van God.

En so kring die redding uit na die hele wêreld, in afwagting op die nuwe hemel en aarde wanneer God volmaak by ons sal wees.

Dít is wat ons met Kersfees vier.”

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Jesaja 5:1-7 – 2016

14 Augustus 2016 Pinelands
Prediker: Dr Tiana Bosman

Jesaja: 3 boeke: 1-39 = Protojesaja (voor ballingskap vd Noordryk Israeliete deur die Assiriërs 722 vC en die Suidryk Judeërs deur die Babiloniërs 586 vC); 40-55 = Deutrojesaja (tydens ballingskap) en 56-66 = Tritojesaja (na terugkeer vanuit ballingskap).

Dus: Vandag se teks speel af voor die ballingskap, in die tyd toe die profete die volk gewaarsku het oor wat gaan gebeur as hulle nie van hulle wandade/misdade afsien nie. Midde die waarskuwings hierdie aangrypende maar eienaardige liefdeslied oor ‘n geliefde en sy wingerd. Die woord dôd wat in vs 1 vir “geliefde” gebruik word is dieselfde woord wat die minnares in Hooglied gebruik wanneer sy van haar geliefde (beloved) praat. Dit blyk dus duidelik ‘n intieme verhouding te wees waaroor dit hier gaan.

Jesaja5Pic
Kliek op prentjie om Jesaja 5:1-7 te lees (sal nuwe oortjie oopmaak)

Die Here het ‘n besondere band gehad met sy volk, die mense van Israel en Juda. Sy verhouding met hulle was so intiem dat die woord “Geliefde” aan die Here toegeskryf word. Die Here is hier ‘n wingerdboer en sy volk is die wingerd. Ons lees hoeveel sorg Hy in die plantasie ingesit het. Die plek wat Hy vir sy wingerd gekies het was ‘n baie vrugbare heuwel. Daar het Hy die grond omgespit, die klippe verwyder, die wingerd geplant, ‘n heining en ‘n uitkyktoring opgerig om die veiligheid van die wingerd te verseker, en ‘n parskuip uitgekap. Hy het alles en nog meer gedoen om te verseker dat sy wingerd ‘n goeie oes sal lewer. Dit is die plantasie wat vir Hom plesier sou gee, waarin Hy sy vreugde sou vind. Daarom het Hy met groot afwagting gehoop vir die beste. Daar was geen rede om enigiets anders te verwag nie.

Maar toe oestyd aanbreek was dit ‘n misoes gewees; in plaas van goeie druiwe was daar wilde, suur druiwe aan die takke. En die Here onderneem om met die plantasie te doen wat mens gewoonlik met ‘n mislukte wingerdoes gedoen het. Hy gaan die heining verwyder en die grond sal ‘n plek word waar diere kan wei, verlate en oorgeneem deur dorings en doringstruike, droogte sal die laaste bietjie lewe uit die plantasie uit tap. Inderdaad ‘n plek van verwoesting.

Waarom gaan dit alles gebeur? Wat presies is die suur druiwe wat Israel en Juda dra? Ter verheldering kry ons in vers 7 een van die mees bekende woorspelings in Bybelse poësie:

Jesaja5Vers7Hebreeus

Op geen manier kan ‘n vertaling aan hierdie woordspeling reg laat geskied nie. Die Here het gewag vir mishpat (geregtigheid), maar KYK! – mispag (bloedvergieting); tsedaqah (regverdigheid), maar KYK! – tse-aqah (noodkrete).

Die volk se goeie druiwe sou geken word aan hulle dade van geregtigheid en regverdigheid. Maar nou word hulle suur druiwe geken, nie net aan die afwesigheid van geregtigheid en regverdigheid nie, maar ook aan die teenwoordigheid van bloedvergieting en mense se noodkrete.

3 Kernwoorde in hierdie gedeelte:

Die Here het gehoop/gewag: Dit kom in al drie afdelings voor.

  • Die wingerdboer (>Here) het die plantasie versorg en gehoop vir goeie druiwe.
  • Die Here self in emosionele taal: “Wat meer moes Ek nog doen? Waarom het ek gehoop vir goeie druiwe?!”
  • Die Here het gehoop vir geregtigheid en regverdigheid.

‘n Teken van die Here se geduld met die volk.

Geregtigheid en regverdigheid:

Die twee woorde lê in BH baie naby aan mekaar in betekenis. Mishpat geregtigheid het ‘n baie breër betekenis as die Afrikaanse “ reg en geregtigheid”, “om reg te laat geskied”. Vir ons is dit gewoonlik ‘n negatiewe term wat verwys na die straf van oortredinge. Om reg te laat geskied is daar ‘n oortreding, ‘n hofuitspraak en dan ‘n straf (bv tronkstraf in SA). In die wêreld van oud-Israel het dit egter ook ‘n positiewe betekenis gehad. Dit het verwys na ‘n persoon se wetlike en sosiale regte (Eks 23:6: ‘n arm persoon mag nie in ‘n beslissing veronreg word nie). tsedaqah regverdigheid het baie dieselfde betekenis, maar verwys ook dikwels daarna om jou verpligtinge teenoor andere na te kom (Engels: to do right by somebody).

Jesaja 1-39 is egter vol van verwysings na die teenoorgestelde: die weerloses wat uitgebuit word, in besonder die weduwees, wese en armes (1:17, 23; 10:2). Jesaja veroordeel die korrupte juridiese sisteem (1:23; 10:1) en die ongekontroleerde toename in rykdom en eiendom deur die uitverkose elite (3:14, 5:8) ten koste van die armes en die veronregtes. [Sien ook Amos 2:6-8; 5:11–12; Miga 2:1-2 en die Torah (Eks 22:21-27; Lev 19:9–10, 15; Deut 24:10–17.]

Die probleem was dus nie dat daar geen geregtigheid was nie, maar dat daar slegs geregtigheid was vir die rykes. En meeste van die winste van die rykes is op die verkeerde manier verkry, deur die bloedvergieting van die armes. Hulle het dalk vroom voorgekom en gereeld na die Tempel gegaan, die Sabbat onderhou en gebid. Maar hulle ore was doof vir die geroep van die onderdruktes. Hulle het die instelling van die Jubeljaar geïgnoreer, boere het nie meer die are wat op die grond geval het vir die armes gelos om op te tel nie (Rut), maar het self alles (laat) vergader. Skuldeisers het nie iewers hul skuldenaars se skuld afgeskryf soos die wet gevra het nie. Mense wat hul grond verloor het, het nie meer ‘n geleentheid gekry om dit terug te koop vir die familie nie. ‘n Permanente laë klas mense het ontwikkel en dit was vir hulle onmoontlik om daar uit te kom; die regsisteem wat daarvoor ruimte moes maak is nie geag nie. Een van die grootste misdade waaraan die volk skuldig was, was die vertrapping van die weduwees, wese en vreemdelinge in hulle midde, almal mense wat so maklik uitgebuit kon word. [Praktiese vb vir ons dag: Mense wat vreemdelinge (Zims/Malawiërs) aanstel om in hul huis en tuine en in hul fabrieke en op hul plase te werk want hulle kan hul minder betaal/oortyd laat werk/vakansiedae uitbuit…]

Geregtigheid in die OT gaan veel meer oor die versorging van die hulpbehoewendes as oor die pleeg van sonde soos moord.

(Terloops: Opvallend dat God in die profetiese boeke nie net as ‘n wingerdboer uitgebeeld word nie, maar ook as ‘n silwersmit en ‘n byeboer en ‘n pottebakker. Hierdie blouboordjie metafore sê tog dalk iets van God se solidariteit met werkers, hande-arbeiders.)

Dit wat Protojesaja in hfst 5 voorspel het, het toe gebeur. Die volk het alles verloor, hulle land is verwoes en gelos as weiveld vir die wilde diere, en die elite van die volk is weggevoer in ballingskap. Hulle het dit verstaan as die straf van God soos voorspel in oa die lied van die wingerd wat suur druiwe dra. Maar die land is toe nie vir ewig braak gelaat nie. Die ballingskap het geëindig en mense het weer begin om ‘n lewe te bou en ‘n bestaan in Israel te voer. Baie jare later is Jesus in Nasaret gebore, was Hy deel van die volk na die ballingskap. En vertroud met die boekrol van Jesaja en die lied oor die volk Israel wat veronderstel was om die ware wingerdstok te wees, maar toe nie goeie druiwe opgelewer het nie, leer Jesus dan die mense:

“Ek is die ware wingerdstok en my Vader is die boer. 2Elke loot aan My wat nie vrugte dra nie, sny Hy af; maar elkeen wat vrugte dra, snoei Hy reg, sodat dit nog meer vrugte kan dra. 3Julle is alreeds reg gesnoei deur die woorde wat Ek vir julle gesê het. 4Julle moet in My bly en Ek in julle. ’n Loot kan nie uit sy eie vrugte dra as hy nie aan die wingerdstok bly nie (Joh 15: 1-4b). En dan vers 16: “Julle het My nie uitgekies nie, maar Ek het julle uitgekies en julle aangestel om uit te gaan en vrugte te dra, vrugte wat sal hou.”

Teenoor die mispag (bloedvergieting) van die ongehoorsames stel Ek julle aan om mishpat (geregtigheid) te laat geskied, en laat julle tsedaqah (regverdigheid) ‘n helende salf wees wat die tse-aqah (noodkrete) van die noodlydendes nie verdoof nie, maar verlig.

Nagmaal. (Jesus self wat aan met sy kruisiging die dieptepunt van mispag beleef (of eerder daaraan sterf) en ‘n tse-aqah uiter – “My God, my God… Die aand voordat Hy gesterf het aan die onreg van die mensdom het Hy die nagmaal ingestel en sy liggaam en sy bloed aan sy volgelinge uitgedeel as versterking vir die pad vorentoe, sodat hulle geregtigheid en regverdigheid sal laat geskied.)

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Jesaja 55 – 2016

28 Februarie 2016 Pinelands -3e Sondag in Lydenstyd
Prediker: Dr Tiana Bosman

Die boek Jesaja kan in drie dele verdeel word – Proto-Jesaja (1-39, geskryf deur Jesaja self voor die ballingskap), Deutro-Jesaja (40-55, onbekende skrywer tydens die ballingskap) en Trito-Jesaja (56-66, ‘n ander onbekende skrywer, kneg van die Here, na die ballingskap). In hfst 55 bevind ons onsself aan die einde van die ballingskap, 50 jaar nadat die Jode weggevoer is. Hulle is steeds in Babilonië – hulle het intussen daar in die vreemde ‘n lewe begin oopskrop vir hulself, ook kinders gekry wat eintlik in Israel hoort, maar nog nooit hul “eie” land gesien het nie. Die wind begin egter nou in ‘n nuwe rigting waai, want die Babiloniese ryk is besig om te val onder Persië (koning Kores).

Die probleem is egter dat die volk nou al vir 5 dekades in ballingskap is, uitgelewer is aan politieke, ekonomiese en godsdienstige onderdrukking in ‘n land waar hulle vreemdelinge is en waar hulle regte nie tel nie. Hulle sukkel om werk te kry en indien hulle wel werk word hulle as vreemdelinge onderbetaal want daar is geen ekonomiese stelsel wat hulle beskerm nie. Hulle moet eenvoudig vat wat hulle kry en daarmee tevrede wees. Die tempel van Jerusalem is afgebreek en in Babilonië as daar nie ‘n kans dat hulle ‘n ander tempel of tydelike struktuur sou kon oprig om hulle God te aanbid nie. Die Jode het dus al meer en meer begin gaan na die tempels van die Babiloniërs en om hulle spirituele dors te probeer les het hulle hul tot die afgode begin wend. (Die verstaan van die mense in die OT was in elk geval so dat die gode beperk [ingeperk] was tot die lande waar hulle “behoort” het en dat mens die gode van die land waarbinne jy jou bevind moet aanbid as jy nie vir jou moeilikheid op die hals wil haal nie.)

Met die Jode in ballingskap gaan dit dus nie goed nie, maar daar het intussen ‘n mate van apatie oor hulle neergedaal, ‘n moegheid, ‘n aanvaarding van die omstandighede en ‘n berusting in hulle lot daar in die vreemde. Tyd het vir hulle geleer om nie meer teen die onderdukking teë te skop nie, maar om die beste te probeer maak van daar waar hulle is. “If you can’t beat them, join them” – probeer so goed as moontlik inskakel by die kultuur, lewe en godsdiens van die Babiloniërs ten einde die lewe vir jouself en jou gesin so maklik as moontlik te maak.

In hierdie omstandighede loop daar ‘n Joodse profeet deur die die strate van die nedersettings in Bablonië waar die Jode hulle huisies begin bou het en hul sukkelbestaan voer, en hy verkondig die mees verrassende en verfrissende boodskap:

  1. Julle daar! Almal wat dors is kom na die water toe! Julle wat nie geld/silwer het nie: Kom! Koop en eet; ja, kom koop sonder geld en sonder om te betaal wyn en melk! (Kom kry vir gratis dit wat julle gewoonlik voor sal betaal!)
  2. Waarom weeg julle geld vir iets wat nie brood is nie, en (gaan) julle harde werk vir iets wat nie versadig nie? Luister aandagtig (shema shema) na My en eet die goeie, mag julle siel die keurige vet (oorvloed) geniet.

  1. Draai julle oor en kom na My toe; luister (shema) sodat julle (siele) kan lewe. Ek sal met julle ‘n ewige verbond sny (>sluit). Die heseds (allesomvattende troue liefde van God) teenoor Dawid sal bevestig word.
  2. Kyk! ‘n Getuie vir die volke (le-om) het Ek hom gemaak, ‘n regeerder en ‘n bevelhebber van volke.
  3. Kyk! Jy roep nasies (goi) wat jy nie geken het nie en nasies wat jou nie geken het nie hardloop na jou toe, weens die Here jou God, die Heilige van Israel, want Hy het jou eer herstel. (net genade, geen verdienste nie.)

  1. Soek die Here terwyl Hy nog te vinde is, roep Hom aan terwyl Hy nog naby is. (oproep tot bekering en terugkeer – genadeaanbod)
  2. Die goddeloses moet hul (verkeerde) pad laat staan en die bose mense hul planne; hulle moet terug draai na die Here toe en Hy sal aan hulle medelye betoon, na ons God want Hy sal oorvloedig maak om te vergewe (Hy sal altyd weer vergewe). (bekering en terugkeer)
  3. Want nie is my gedagtes/planne julle gedagtes/planne nie, en nie is julle paaie my paaie nie. So sê die Here (vaste profetiese formule).
  4. Want die hemele is hoër as die aarde – so is my paaie hoër as julle paaie en my gedagtes/planne as julle gedagtes/planne. (Die Here se weë van genade en herstel)
  5. Soos wat die reën en die sneeu afkom vanuit die hemele en daarheen nie weer terugkeer nie, maar dit deurweek die aarde en veroorsaak dat dit plante voortbring en dit gee saad vir die saaier en brood vir die wat wil eet.
  6. So sal die woord wees wat uit my mond uitkom: Dit sal nie leeg (onverrigter sake) na My toe terugkom nie, maar dit sal doen wat Ek begeer en dit sal suksesvol wees in dit waarvoor Ek dit gestuur het.
  7. Inderdaad, met blydskap sal julle uitgaan en in vrede sal julle gelei word. Die berge en die heuwels sal losbreek voor julle in ‘n vreugdekreet. (die nuwe uittog, terugkeer na die Beloofde Land)
  8. In die plek van ‘n doringbos sal ‘n sipres opkom, in die plek van ‘n dissel sal ‘n mirteboom opkom. Dit sal wees vir die Here vir ‘n naam (dit sal ‘n monument wees vir die Here), as ‘n ewige teken wat nie afgesny sal word nie.

Watter troos steek daar nie in hierdie boodskap nie! Die profeet begin sy boodskap in hfst 40 letterlik met die woorde: “’Troos Troos, my volk,’ sê die Here julle God”, en dan eindig die boodskap in hfst 55 ook op hierdie manier.

Julle sal sien dat daar drie bewegings in die teks is. Dis egter moeilik om dit so in raampies af te baken want die een boodskap vloei oor in die ander in. Ek het dit tog met die rame uiteengesit omdat die vloei van die boodskap op die manier duideliker na vore kom.

  1. In die eerste beweging wil die profeet die volk se aandag trek met die mees onwaarskynlike boodskap gegewe die omstandighede waarin hulle hul bevind. Hulle leef van die hand tot die mond in ‘n vreemde land. Hulle bestaan word gekenmerk deur skaarste en nie deur oorvloed nie. Elke sent wat hulle verdien moet hulle twee keer omdraai en selfs dan het hulle nie genoeg om kos te koop wat voedsaam en gesond is nie. Dit wat hulle wel kan bekostig is van sulke swak gehalte dat dit hulle op ‘n manier aan die lewe hou, maar dit voed en versadig nie werklik nie.

Aan hulle word die uitnodiging gerig met ‘n opeenstapeling van woorde (imperatiewe): “Kom! Kom! Kom! Koop sonder geld die beste wat daar is! Moenie verder julle geld mors op gemors nie! Kom haal verniet dit wat van die hoogste gehalte is! Luister aandagtig! Eet die goeie! Geniet die keurige!”

Die profeet se uitnodiging herinner ons aan die uitnodiging van Vrou Wysheid (wat op ‘n stadium in die geskiedenis van die volk as tussenganger tussen God en die volk opgetree het). In Spreuke 9:2 – 6 lees ons: “Sy het geslag en wyn reggesit, sy het haar tafel gedek en haar bediendes na die stad toe gestuur om van die hoogste plek af te roep: ‘Kom hiernatoe, almal wat nog moet leer!’ En vir die wat kennis kortkom, het sy gesê: ‘Kom eet by my, kom drink van die wyn wat ek reggesit het! Neem afskeid van al die onkunde, dat julle kan lewe, kom op die pad van die insig!’”

  1. Die tweede beweging begin reeds in vs 2 waar die volk opgeroep word om “aandagtig te luister” (shiemo shamoa). Die Hebreeuse werkwoord shema beteken reeds om so te luister dat jy anders sal lewe (luister om te doen), maar hier word dit nog sterker beklemtoon deur die herhaling: “Luister aandagtig: eet die goeie en geniet die keurige!”

Die vraag is nou: Waarop slaan die luister? Wat is die goeie en die keurige wat geëet moet word? Dan hoor ons vanaf vers 3 dat dit hier (soos in die geval van Vrou Wysheid) nie gaan om fisiese water, brood, wyn en melk nie, maar om die beloftewoord van God wat ‘n ewige verbond met sy volk gesluit het dat Hy hulle nooit sal los nie.

Die volk het hulle vertroue in God begin verloor en hulle begin wend na die afgode van die Babiloniërs. In die eerste plek het hulle die ballingskap gesien as God se straf vir hulle sonde. In die tweede plek het hulle, na 50 jaar van gevangeneskap, begin glo dat God hulle nie uit hul omstandighede kán help nie, dat God nie in staat is daartoe om hulle te verlos en terug te lei na Jerusalem toe nie, dat hulle eerder moet vrede maak met die status quo en die beste probeer maak van ‘n slegte situasie, want anders gaan hulle in elk geval onder gaan.

Midde hierdie mistroostige lewensuitkyk kom herbevestig God sy ewige verbond met die volk – die verbond wat Hy al met Dawid gesluit het, die verbond van allesomvattende liefde en trou, van God wat lojaal sal bly aan die volk. Dit is nie iets van die verre verlede nie. God belowe hier dat Hy sy verbond gestand sal doen. Nou is nie meer net Dawid daar ingesluit nie, maar die hele volk en selfs nog meer universeel kring die verbond uit om ook die vreemde nasies in te sluit! Die rede vir hierdie belofte is egter nie omdat die volk God se ingrype verdien nie, maar omdat Hy die Heilige van Israel is, omdat Hy genade betoon en die volk se eer herstel, omdat Hy nie vir altyd van hulle af weggedraai het (soos wat hulle gedink het) nie.

  1. Dáárom, omdat hierdie verbond nou herbevestig word, omdat dit steeds geldig is, omdat alles nie verlore is nie want God is heilig en ‘n genadige God, dáárom: “Soek die Here terwyl Hy nog te vinde is, roep Hom aan terwyl Hy nog naby is.” Bekeer julle en kom terug na die Here toe.

Toe die tempel verwoes is en die volk weggevoer is, het dit nie net vir hulle die einde van hul geloof beteken nie. Op ‘n manier het dit ook vir hulle die einde van hulle God beteken. Want God was (binne hulle verstaan) fisies beperk tot die land van Israel en sy teenwoordigheid kon slegs in die tempel gevind word. Daarom moes almal ten minste een keer ‘n jaar optrek na die tempel in Jerusalem toe. Die volk het aanvaar dat hulle hul land verloor het omdat hulle ongehoorsaam was aan God, omdat hulle Hom nie “gesoek” het toe Hy nog te vinde was nie. En nou, nou is die tempel en hul land iets van die verlede en God kan nie meer gevind word nie. Maar nee, mense, shema!, luister aandagtig verder: Julle goddeloses en bose mense wat nie dink dat daar meer hoop is nie, wat nie dink dat terugkeer en herstel meer moontlik is nie, wat besluit het om Babilonië julle permanente tuiste te maak en eerder die opofferings te maak wat daarmee gepaardgaan: “Draai terug na die Here toe en Hy sal aan julle medelye betoon (vir julle jammer wees), na ons God want Hy sal sy vergifnis oorvloedig maak.” Dis nooit te laat om terug te draai nie! Dis nooit te laat vir ‘n nuwe begin nie.

Waarom nie? Want al sê ons eie gedagtes en paaie vir ons dat daar geen uitweg is nie, geen terugkeer moontlik nie; al sê ons eie planne vir ons dat ons maar moet berus by wat is, maak nie saak hoe sleg dit is nie, al is dit wat in ons koppe vassteek en die pad waarop ons lewens gerig is, moet ons nou baie aandagtig hoor: “My gedagtes is nie julle gedagtes nie en julle paaie is nie my paaie nie. Soos wat die hemele hoër is as die aarde, so is my paaie hoër as julle paaie en my planne hoër as julle planne. En wat ookal Ek sê, gebeur!”

Jes 55: 8-9 is twee baie bekende verse in ons geloofstradisie. Verse waarmee ons mekaar troos in tye van swaarkry: “Die Here is gedagtes is nie ons gedagtes nie, sy paaie nie ons paaie nie. Ons weet nie wat die toekoms inhou nie, sal dit nooit verstaan nie, maar moet eenvoudig berus by die onpeilbaarheid van God en vertrou dat wat ookal gebeur, gebeur omdat Hy dit so wil. Daarom is dit vir ons beswil al maak dit nie vir ons sin nie.” Dit is egter glad nie waaroor hierdie verse gaan nie. Die boodskap is binne ‘n baie spesifieke konteks aan die volk verkondig. ‘n Konteks waar hulle moed opgegee het dat God ooit weer aan hulle sal dink, moed opgegee het dat hulle sal terugkeer na hulle eie land, begin planne maak om die situasie waarbinne hulle hul tans bevind maar so maklik as moontlik te maak vir almal want dis hoe dit gaan wees en klaar. Daarmee moet hulle nou vrede maak. Dis die konteks, en binne hierdie konteks kom sê die Here via die profeet vir die volk: “ Nee! Julle het dalk moed opgegee, julle sien geen uitkoms nie, julle pad is vasgeloop, maar Ek kyk anders, dink anders, beplan anders. Waar julle julle in uitsigloosheid vasstaar, sien en bewerk Ek herstel. “ Inderdaad, met blydskap sal julle uitgaan en in vrede sal julle gelei word. Die berge en die heuwels sal losbreek voor julle in ‘n vreugdekreet. In die plek van dood sal daar nuwe lewe wees. Dit sal ‘n monument wees vir die Here (tekenend van sy trou), ‘n ewige teken wat nie afgesny kan word nie.”

Dit het toe ook so gebeur. Na die val van Babilonië, onder die bewind van koning Kores van Persië, is die Jode vrygelaat om terug te keer na hulle land toe, met die opdrag van Kores: Gaan herbou julle land en julle tempel, maak ‘n nuwe begin.

[Ons beleef nou al 20, amper 22, jaar van demokrasie, maar alles is uitsigloos, die mense van SA is platgeslaan, ekonomiese en politieke ballinge in ons eie land, moet maar die beste maak van ‘n slegte situasie. Maar lees die koerante en kyk wat gebeur op die kampusse: die jongmense van SA sê NEE!]

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Jesaja 6:1-9 – 2015

31 Mei 2015 Pinelands (Koninkrykstyd – Drie-Eenheidsondag)
Prediker: Dr Tiana Bosman 

“In die sterfjaar van koning Ussia…”

Dit is rondom 740 vC en die volk staan aan die begin van ‘n baie moeilike tyd. Ussia was ‘n goeie koning gewees. Na die afvalligheid van die vorige konings en al die slegte dinge wat hulle gedoen het, het Ussia weer hoop gebring vir sy volk. Toe word hy siek. Daar het ‘n diepe moedeloosheid oor die mense gekom oor die toekoms. Want toe Ussia sterf was dit nag.

“Wat gaan nou van ons word?” Agas is die nuwe troonbestyger. En almal weet dat hy nie ‘n goeie leier is nie. Hy dra nie sy volk se belange op die hart nie. Hy smee alliansies met die verkeerde volke. Toe Agas koning geword het van Juda het dit die begin van die val van die suidelike ryk beteken.

In hierdie tyd van politieke onstabiliteit gaan Jesaja weer eendag na die tempel in Jerusalem.

Skriflesing: Jesaja 6: 1-9

Vs 3: Die hele aarde is vol van sy gewig

Boodskap

“In die sterfjaar van koning Ussia het ek die Here gesien.” Dis soos om vandag te sê: “In die sterfjaar van Mandela het ek vir God gesien.”

Hoe so? Mandela was ons laaste hoop. Nou sit ons met Zuma. Dit is klaar met ons! Luister net na die ondersoekkommissies se uitsprake. Lees gister se koerant. Kyk na die spotprente…

En iewers in verlede jaar die spotprent: Ons president voorspel mooiweer – “dis net sonskyn, sonskyn en nogmaals sonskyn!” – maar intussen is dreigende onweerswolke oor die hele land versprei. Donderweer waar daar (skynbaar) sonskyn is. Wolke van betogings, korrupsie, werkloosheid, swak ekonomie, swak dienste, die tuimelende rand, armoede… Maar ons profetiese president met sy R250 miljoen paleis verkondig sonskyn.

Wat gaan van ons word!?

Dieselfde gevoel van uitsigloosheid as wat daar onder die volk was na Ussia se dood. MAAR toe almal hulle hande in die lug gooi, toe sien Jesaja vir God raak in ‘n visioen. Hy het op ‘n baie hoë troon gesit en die soom van sy kleed het die tempel gevul. Serafs het bo Hom gestaan. Hierdie serafs was hemelse wesens wat vir Jesaja onder die indruk gebring het van die vurige, magtige, ontsagwekkende teenwoordigheid van God. Elkeen het ses vlerke gehad. Met twee het hulle hulle oë bedek sodat hulle nie direk na God hoef te kyk nie. Met twee het hulle hulle voete bedek – voete wat dikwels in die OT ‘n eufemisme was vir liggame – sodat hulle nie naak in die teenwoordigheid van God hoef te wees nie. En met die ander twee vlerke het hulle gevlieg. Intens bewus van die Een in wie se teenwoordigheid hulle verkeer, het hulle mekaar telkens toegeroep: “Heilig, heilig, heilig is die Here van die leërskare! Die hele aarde is van sy heerlikheid vol.” Hy is so groot, so anders dat nie eens die hemelse wesens na Hom kan kyk nie. Hulle bedek hulle gesigte en hulle verberg hulle naaktheid. Dit is hoe oorweldigend sy teenwoordigheid is. Die serafs roep so hard dat die deurkosyne begin skud en die tempel vol rook geword het.

Deur drie maal die heiligheid van God te herhaal, het gewys hoe ernstig die serafs in hulle uitspraak was. As mens ‘n saak in Hebreeus baie sterk wil beklemtoon, sê jy dit drie maal oor. Hulle sê hiermee dat God radikaal anders is as enigiemand of enigiets wat ons nog ooit gesien het. God is onvergelykbaar. Hy is nie deel van hierdie wêreld nie. En tóg openbaar Hy Homself in die wêreld aan ons. Dit is opvallend dat die serafs nog die een oomblik die 3-maal heiligheid van God besing, en met die volgende asemteug al getuig dat die hele aarde gevul is met die heerlikheid van hierdie God. Die heilige God, die Gans Andere, gooi sy hele gewig in die aarde. Dit is eintlik wat die Hebreeus hier probeer sê. Die woord wat ons vertaal met God se “heerlikheid” (OV) of “magtige teenwoordigheid” (NV) is afgelei van die woord wat “lewer” beteken – en jou lewer was jou swaar orgaan. As jy “met jou lewer in iets was” het jy jou hele gewig daarin gesit, jou alles daarvoor gegee.

Oor die woord “heilig” het ek al voorheen gepraat. Dit is nie, soos wat ons so dikwels dink, afgelei van die woord wat “afgesonder/eenkant” beteken nie, maar eerder van die woord wat “blink/skitter” beteken. Dat God heilig is sê dus juis nie dat Hy Hom eenkant, ver, daar bo hou nie, maar dat Hy, wel op ‘n gans anderse manier, teenwóórdig is, dat Hy ‘n verblindende lig uitstraal. God het juis nie afgesonder gebly nie, maar deur sy pad met die Israeliete en uiteindelik in sy Seun het Hy binne-in die sondige wêreld ingetree en die Lig in die duisternis geword.

Jesaja beleef hierdie andersoortige teenwoordigheid van God in die visioen in die tempel. En dit maak hom bewus van sy eie sondigheid en ook van die sondigheid van die volk waarvan hy deel is. “Weë my, ek is verlore! Want ek is ‘n man onrein van lippe en ek woon onder ‘n volk wat onrein van lippe is, want my oë het die Koning, die Here van die leërskare gesien!”

Jesaja is bang vir God. Hy besef dalk dat sy eie en die volk se vrese misplaas is. Hulle vrees die nuwe slegte koning Agas terwyl die Here die éíntlike Koning is, die Een wat nie net oor die volk heers nie maar oor die wêreld – “die hele aarde is van sy heerlikheid vol”. Is ons nie ook net so nie – ons is bang vir aardse politieke leiers wat ons en ons kinders se toekoms bepaal, terwyl ons fokus eintlik moet wees op die ewige God wat die toekoms van die ganse wêreld, en daarom ook ons en ons kinders se toekoms, in sy hande het…

Toe Jesaja met vrees reageer in die teenwoordigheid van God (Moses en Jakob en Elia was ook bang toe die Here aan hulle verskyn), toe het die Here die vrees besweer. Onrein mense mag nie in die tempel van die Here verskyn het nie. Jesaja het eers besef dat hy onrein is en hóé onrein hy is toe hy die Here sien. En een van die serafs voer ‘n reinigingsritueel uit. Hy neem ‘n gloeiende kool met ‘n tang van die altaar af, vlieg na Jesaja, raak sy mond aan met die kool en sê: “Kyk, dit het jou lippe aangeraak, en jou skuld is weg en jou sonde versoen.”

Ons het hier te make met ‘n visioen en met ‘n ritueel en met ‘n ervaring wat vir Jesaja so werklik was dat dit sy lewe van hier af vorentoe verander en bepaal het. Die fokus van die ritueel is op die feit dat God ons reinig en heilig verklaar wanneer Hy ons roep. Die doel van die gloeiende kool is om vir Jesaja figuurlik aan die brand te steek, om hom heilig te maak, anders as die wêreld, glinsterend soos God, sodat hy sy boodskapper kan wees.

En nadat hy gereinig en geheilig is, hoor Jesaja die Here vra: “Wie sal Ek stuur? En wie sal vir ons gaan?” En hy antwoord: “Hineni! Hier is ek! Stuur my!Hineni! is een van die sterkste woorde in Hebreeus wat eintlik nie sonder ‘n uitroepteken vertaal mag word nie – Hier is ek! (Letterlik “Kyk, ek!) Stuur my, Here! Interessant, Jesaja is een van die min profete wat met sy roeping onmiddellik gewillig reageer. Meeste van die ander het geprotesteer. Moses kla hy hakkel, Jeremia soebat dat hy te jonk is, Jona vlug. Jesaja antwoord dadelik: Hineni!

‘n Aangrypende teks. Vandag is daar steeds mense wat hunker na so ‘n teofanie (godsverskyning) – na ‘n ervaring van God se teenwoordigheid deur ‘n visioen of die verskyning van ‘n engel waar Hy tog maar net sy wil hard en duidelik aan ons bekend kan maak. Mense wil Hom graag in die oë kyk as Hy hulle roep. Ons vergeet soms hóé groot en anders, hóé heilig God is. Selfs nie eens die profete van ouds kon Hom in die oë kyk nie. Selfs nie eens die hemelse wesens kon Hom in die oë kyk nie.

God roep mense op verskillende maniere. Ook ons word geroep. Vanoggend het elkeen van weer ‘n geleentheid om vir die Here te antwoord: Hineni! Hier is ek, Here, stuur my, gereinig en geheilig  om sout en om lig vir die wêreld te wees. Soos wat U vir ons kom wys het om dit te wees. U wat Uself in Jesus van Nasaret aan ons kom bekendstel het.

Die Woord, die Boodskap, het méns geword en onder ons kom woon. Hy het eenvoudiges geroep om sy dissipels te wees en Hy het siekes en verlamdes en versteurdes gesond kom maak. Saam met sondaars geëet. Hy het kom praat van ‘n nuwe koninkryk, ‘n nuwe regering, waar daar plek is vir mense wat arm is van gees, dws mense wat God nie ken of verstaan nie, mense wat treur oor verliese, mense wat nederig is en nederig leef, mense wat honger is, mense wat dors is daarna dat reg sal geskied, dat álle mense menswaardig hanteer sal word, mense wat genade het vir ander, en medelye het, vredemakers, hulle wat uitgekryt word omdat hulle doen en sê wat rég is. Dit is die koninkryk, die regering wat Jesus hier kom vestig het. Dit is Gód se koninkryk. Só het Jesus die Lig vir die wêreld geword. Heilig, dus. En die wêreldse duisternis kon die Lig nie uitdoof nie. Net toe die wêreld dink die Lig is geblus, toe brand Hy op sy helderste op Golgota – vir almal om te sien. Soos ‘n lamp op ‘n lampstaander. Soos ‘n stad op ‘n berg. Hy word die sout vir die aarde – dis sy bloed wat die wêreld, die kosmos kom skoonmaak, kom reinig van alle sonde. Jesaja moes deur ‘n ritueel met ‘n gloeiende kool op ‘n altaar gereinig word. Maar Jesus het intussen gekom, en het klaar vir ons sonde betaal. Daarom is ons rééds gereinig.

Daar is nog hoop. Ook vir ons in Suid-Afrika. Vandag. Mandela is dood, die regering is in chaos, die land in die moeilikheid, ‘n krisis met ons krag en ‘n president wat lieg en bedrieg om elke hoek en draai, en dan nog in die openbaar grappies ook maak oor sy skandale. Maar midde hierdie konsternasie is daar mense onder ons wat vir God raakgesien het. Is ons lankal al deur God gereinig, geheilig en geroep. En word ons deur God gestuur. Die God wat met sy volle gewig in die wêreld staan – die een wat so sy alles gee dat Hy Homself gegee het, ter wille van ‘n toekoms vir ons almal.

Om as profeet deur hierdie God geroep te wees, is nie maklik nie. Want hoor wat moes Jesaja vir die mense gaan sê: iets wat hulle in elk geval nie wil hoor of gaan verstaan of gaan glo nie…

Profete, al is julle gehoorsaam aan jul roeping gaan mense jou nie altyd wil hoor nie. Hulle gaan nie altyd verstaan nie. Jy gaan jouself nie eens aldag verstaan nie. Almal gaan jou nie glo as jy oor God praat nie. Dalk gaan meeste jou nie glo nie.

Dit is nie die punt nie. Die punt is om nie op te hou om sout en om lig vir die wêreld te wees nie. Jou werk is om vir die mense te kom vertel wat jy gesien het, vir Wie jy gesien het. In ‘n tyd waar dinge maar duister en droewig lyk in Suid-Afrika (en in die wêreld) het j‎y vir God raakgesien! Wanneer almal rondom jou hul hande in lug wil opgooi, sien jy vir God raak. Jy mag dit nie vir jouself hou nie. Jy moet daarvan vertel. Jy moet ook hierdie visie wat jy het op God gaan lééf. Só leef dat ander Hom ook begin sien. As jy kies om “Hineni!” te antwoord, dan is dít waarvoor jy geroep word.

Die profete van ouds, maar later ook Jesus, was deurentyd misverstaan (ook deur sy eie mense) en uitgekryt. Jesus was altyd onder kruisverhoor. Maar Hy het aangegaan, want dit is wat Hy gekom het om te doen. En toe dit met Hom die heel swaarste gegaan het, toe Hy die dieptepunt van verwerping en eensaamheid en wreedheid ervaar het – toe het dit eers tot die mense deurgedring dat Hy die Seun van God is, dat Hy die Lig vir die wêreld is. Tydens sy bediening en sy lewe het Hy bitter min dankies gekry. Maar dit is omdat Hy gekom het sodat God deur Hom verheerlik kan word. Mag God ook deur jou lewe, jou roeping, jou bediening verheerlik word.

Creative Commons Licence Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.