Jesaja 6:1-8

3 Junie 2012 – Triniteitsondag
Prediker: Dr Tiana Bosman

Liturgie-03-06-12 | Bulletin-03-06-12

Kliek hier om Jesaja 6:1-8 te lees

Agtergrond
Dit is ongeveer 740 vC en koning Ussia is dood. Dit merk die begin van ‘n baie moeilike tyd in die volk se lewe. Ussia was ‘n goeie koning gewees. Toe hy siek geword het, het sy seun Jotam by Ussia oorgeneem om sy heerskappy voort te sit, maar Jotam is kort daarna oorlede. Met Ussia se dood sou Agas, Jotam se seun en Ussia se kleinseun, die nuwe troonbestryger wees. Anders as sy oupa het Agas nie sy volk se belange op die hart gedra nie en alliansies met verkeerde volke gesmee. Toe Agas koning geword het van Juda het dit die begin van die val van die suidelike ryk beteken. In hierdie tyd van politieke onstabiliteit het Jesaja weer eendag na die tempel in Jerusalem gegaan, en daar het hy ‘n visioen gesien. Hy berig soos volg daaroor…

Skriflesing: Jesaja 6: 1-8

Boodskap
Die Here het op ‘n baie hoë troon gesit en die soom van sy kleed het die tempel gevul. By Hom was daar serafs om Hom te dien. Die serafs was hemelse wesens wat vir Jesaja onder die indruk gebring het van die vurige, magtige, ontsagwekkende teenwoordigheid van God. Elkeen het ses vlerke gehad. Met twee het hulle hulle oë bedek sodat hulle nie direk na God hoef te kyk nie. Met twee het hulle hulle voete bedek – voete wat dikwels in die OT ‘n eufemisme was vir liggame – sodat hulle nie naak in die teenwoordigheid van God hoef te wees nie. En met die ander twee vlerke het hulle gevlieg. Intens bewus van die Een in wie se teenwoordigheid hulle verkeer, het hulle mekaar telkens toegeroep: “Heilig, heilig, heilig is die Here die Almagtige! Die hele aarde is vol van sy magtige teenwoordigheid.” Hy is so groot, so anders dat nie eens die hemelse wesens na Hom kan kyk nie. Hulle bedek hulle gesigte en hulle verberg hulle naaktheid. Sy teenwoordigheid is só oorweldigend. Die serafs roep so hard dat die deurkosyne begin skud en die tempel vol rook geword het.
Deur drie maal die heiligheid van God te herhaal, het gewys hoe ernstig die serafs in hulle uitspraak was. As mens ‘n saak in Hebreeus baie sterk wil beklemtoon, sê jy dit drie maal oor. Hulle sê hiermee dat God radikaal anders is as enigiemand of enigiets wat ons nog ooit gesien het. God is onvergelykbaar groot. Hy is nie deel van hierdie wêreld nie. En tóg openbaar Hy Homself in die wêreld aan ons. Dit is opvallend dat die serafs nog die een oomblik die 3-maal heiligheid van God besing, en met die volgende asemteug al getuig dat die hele aarde gevul is met die teenwoordigheid van hierdie God. Die heilige God, die Gans Andere, gooi sy hele gewig in die aarde. Dit is eintlik wat die Hebreeus hier probeer sê. Die woord wat ons vertaal met God se “magtige teenwoordigheid” is afgelei van die woord wat “lewer” beteken – en jou lewer was jou swaar orgaan. As jy “met jou lewer in iets was” het jy jou hele gewig daarin gesit, jou alles daarvoor gegee.

Onthou ons het ‘n paar maande terug ook oor heiligheid gepraat. Dat dit nie afgelei is van die woord wat “afgesonder/eenkant” beteken nie, maar eerder van die woord wat “blink/skitter” beteken. Dat God heilig is sê dus juis nie dat Hy Hom eenkant, ver, daar bo hou nie, maar dat Hy, wel op ‘n gans anderse manier, teenwóórdig is, dat Hy ‘n verblindende lig uitstraal. God het juis nie afgesonder gebly nie, maar deur sy pad met die Israeliete en uiteindelik in sy Seun het Hy binne-in die sondige wêreld ingetree en die Lig in die duisternis geword. Jesaja beleef hierdie andersoortige teenwoordigheid van God in die visioen in die tempel.
Wat as ons vanoggend so ‘n visioen sou beleef? Sê nou maar hemelse wesens verskyn en besing so hard die heiligheid en die teenwoordigheid van God dat die deurkosyne begin rammel en die kerk vol rook word? Sou ons onsself ook probeer bedek? Ons gesig probeer beskerm? Van ons nietigheid en ons sondigheid bewus raak? ‘n Mens kan tog nie onaangeraak bly wanneer jy die Here God so beleef nie! Ek kan my nogals indink dat ons reaksie dieselfde as Jesaja s’n sou wees: “Dit is klaar met my! Ek is verlore! (lett: Ek gaan uitgedelg/destroy word). Elke woord oor my lippe is onrein, en ek woon onder ‘n volk van wie elke woord onrein is. En nou het ek die Koning gesien, die Here die Almgtige.” Jesaja raak bewus van sy eie sondigheid, hy raak bewus van die sonde van sy volk en die haglike omstandighede waarin hulle verkeer, en hy besef dat sy (en hulle) vrese misplaas is. Hulle vrees die nuwe slegte koning Agas terwyl die Here die éíntlike Koning is, die Een wat nie net oor die volk heers nie maar oor die wêreld. (Is ons nie ook net so nie – ons is bang vir aardse leiers wat ons en ons kinders se toekoms bepaal, terwyl ons fokus eintlik moet wees op die ewige Koning wat die toekoms van die ganse wêreld, en daarom ook ons en ons kinders se toekoms, in sy hande het.)

Toe Jesaja, eintlik heel gepas, met vrees reageer in die teenwoordigheid van God (Moses en Jakob en Elia was ook bang toe die Here aan hulle verskyn), toe het die Here die vrees besweer. Onrein mense mag nie in die tempel van die Here verskyn het nie. Jesaja het eers besef dat hy onrein is en hóé onrein hy is toe hy die Here sien. En een van die serafs voer ‘n reinigingsritueel uit. Hy neem ‘n gloeiende kool met ‘n tang van die altaar af, vlieg na Jesaja, raak sy mond aan met die kool en sê: “Noudat die gloeiende kool jou lippe aangeraak het, is jou oortredinge vergewe, jou sonde versoen.” Ons sou nou kon weghardloop met die gedagte dat Jesaja fisiese pyn ervaar het en letterlik met ‘n kool skoon gebrand is deur God. Dit is egter nie geval nie. Ons het hier te make met ‘n visioen en met ‘n ritueel en met ‘n ervaring wat vir Jesaja so werklik was dat dit sy lewe van hier af vorentoe verander en bepaal het. Die fokus van die ritueel is nie op pyn nie, maar of die feit dat God ons reinig en heilig wanneer Hy ons roep. Die doel van die gloeiende kool is om vir Jesaja, figuurlik, aan die brand te steek, om hom heilig te maak, anders as die wêreld, glinsterend soos God, sodat hy sy boodskapper kan wees.

En nadat hy gereinig en geheilig is, hoor Jesaja die Here vra: “Wie kan Ek stuur? Wie sal ons boodskapper wees?” En hy het geantwoord: “Hineni! Hier is ek! Stuur my!” Hineni! Een van die sterkste woorde in Hebreeus wat nooit sonder ‘n uitroepteken vertaal mag word nie – Hier is ek! Stuur my, Here! Interessant, Jesaja is een van die min profete wat met sy roeping onmiddellik gewillig reageer. Meeste van die ander het geprotesteer. Moses kla hy hakkel, Jeremia soebat dat hy te jonk is, Jona vlug. Jesaja antwoord dadelik: Hineni!

‘n Aangrypende teks. Baie geleerdes noem hierdie deel die belangrikste hoofstuk in die hele Jesajaboek. Ten spyte van die vrees wat so ‘n ervaring kan veroorsaak hunker baie van ons ook na ‘n teofanie – na ‘n ervaring van God se teenwoordigheid deur ‘n visioen of ‘n fisiese verskyning waarin Hy tog maar net sy wil hard en duidelik aan ons bekend kan maak. Ons wil Hom graag in die oë kyk as Hy ons roep. Ons vergeet soms hóé groot en anders, hóé heilig Hy is. Selfs nie eens die profete van ouds kon Hom in die oë kyk nie. Selfs nie eens die hemelse wesens kon Hom in die oë kyk nie. En Hy roep mense op verskillende maniere. Aan sommige verskyn Hy in ‘n brandende bos (Moses), of in ‘n droom met ‘n leer (Jakob), of in ‘n visioen (bv Jesaja), of Hy roep in die middel van die nag (Samuel), of Hy stuur heel menslik iemand anders om jou roeping aan jou oor te dra (Saul en Dawid). Aan Elia wat uitgebrand en depressief selfmoordgedagtes gekoester het in ‘n grot in die middel van die woestyn – die een wat nou eintlik sou kon doen met ‘n bo-natuurlike visioen – aan hom verskyn die Here in … die stilte. Nie in wind, of in ‘n aardbewing, of in vuur nie, maar in die wildstilte hoor Elia die Here met hom praat en word sy roeping hernu. Word hy weer gestuur.

Ook ons word geroep. Dit was nou Pinkster. Johannes het ook ‘n visioen gesien. Van die verheerlikte Here in die tempel wat tussen die sewe staanlampe rondbeweeg met die sewe sterre in sy regterhand. Die gemeentes is die lampe, die leraars is die sterre en verteenwoordig die gemeentelede. Dit is nie sonder rede dat daar na ons verwys word as lampe en sterre wat moet skyn nie. Die gloeiende kool in Jesaja 6 was nie die laaste keer dat God vuur gebruik het om sy geroepenes te reinig en te heilig nie. In Handelinge 1: 8 sê die Here: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees…” En in Handelinge 2, kort na sy hemelvaart, was daar skielik ‘n geluid uit die hemel soos van ‘n geweldige stormwind, en dit het die hele vertrek gevul waar die gelowiges gesit het. En hulle het iets soos vuur gesien wat in tonge verdeel en op elkeen van hulle gekom het. Almal is met die Heilige Gees vervul.

Elkeen van ons, gelowiges vandag, is ook met die vuur van die Heilige Gees vervul – of ons nou daarvan gedroom het of net gehoor het, of ons deur die Gees oorrompel is of net in die stilte deur hom oortuig is. Ons leef in Pinkstertyd – die tyd waarin die heerskappy van God nog nie finaal is nie, maar tog seker is. Dit lyk asof slegte aardse regeerders of maghebbers die hef in die hand het en ons toekoms bepaal. Ons land se toekoms mag dalk onseker lyk, soos in Jesaja se tyd. En baie slegte dinge kan ons dalk oorkom, soos in Jesaja se tyd. Maar ons weet dat die Here reeds oorwin het, opgevaar het, en dat Hý regeer. Ons leef in die tyd van sy Gees, die Opstandingsgees, wat ons reinig en heilig en roep en lei en leer. Ons leef in ‘n tyd waar die wêreld moet hoor wie die eintlike Koning, die Regeerder is. ‘n Wêreld wat heel moontlik nie van die boodskap sal hou nie, maar wat in elk geval nie sonder dit kan leef nie. Op sy eie manier vra die Here aan elkeen van ons geesvervuldes en geheiligdes: “Wie kan ek stuur? Wie sal my boodskapper wees?” Wat is jou antwoord? Hoe kán dit anders wees as: “Hineni!”

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Jesaja 52:13–53:12

6 April 2012 Pinelands – Goeie Vrydag
Prediker: Dr Tiana Bosman
Liturgie

Kliek hier om Jesaja 52 te lees

Agtergrond

Ons is vandag by ‘n begrafnisdiens. Die liturgie moet eintlik ‘n programmetjie wees: “Ter nagedagtenis van” of “In liefdevolle herinnering aan Jesus Christus”. Dit was gisteraand met die Donkerdiens vir my opvallend dat Pilatus, die (ongelowige?) goewerneur, sonder skroom hierby sou toevoeg “Die Koning van die Jode”. En dat die (ongelowige?) offisier en die soldate wat sy dood aanskou het, sou toevoeg “Seun van God”. Is dit nie so dat iemand se waarde, of sy ware identiteit, dikwels eers geëer word na sy dood nie? Dat mense eers dan besef met wie hulle werklik te make gehad het. Dat ‘n persoon se lof eers besing word wanneer hy of sy dit nie meer kan aanhoor nie. Ons sit ‘n gedeelte van ‘n begrafnisdiens spesifiek daarvoor opsy – en ons noem dit die huldeblyk… Daar is natuurlik niks mee verkeerd nie. Dis goed en nodig om na die dood van ‘n persoon vir mekaar te herinner wat dit is aan hom of haar wat ons sal bybly, wat die nalatenskap is wat ons met ons sal saamneem. Dis net soms so jammer dat ons eers tot ons ware insigte kom van mense nadat hulle gesterf het. Die Here het gesterf en vanoggend is die tyd om vir mekaar te sê wat Hy vir ons beteken het en wat ons met ons sal saamneem.

Vreemd dat die leesroosterteks vir vandag eintlik glad nie oor Jesus handel nie, in elk geval is dit nie die oorspronklike bedoeling nie, maar dat Jesaja 52-53 ‘n huldeblyk is wat uitgespreek word by iemand anders se begrafnis. Die eerste 39 hfste van Jesaja speel af in die tyd voor die ballingskap. Die profeet Jesaja is aan die woord en waarsku een en almal oor wat voorlê. Jesaja 40-55 speel dan af tydens die ballingskap. Die Israeliete is teen die grond – hulle het alles verloor. ‘n Onbekende profeet, nie meer Jesaja nie, is nou aan die woord. Hy bring ‘n boodskap van troos en verlossing. Meestal is dit hy self wat die volk bemoedig, maar dan vind ons in hfste 52-53 ‘n insetsel waar iemand oor hierdie onbekende profeet praat. Die profeet word “die dienaar” van die Here genoem en een van sy dissipels bring ‘n huldeblyk na sy dood.

Die gedeelte begin en eindig met die versekering vanaf die Here dat die dienaar, wat eens verneder en aangerand is, verhoog sal word; dat die een wat eens onder die misdadigers gereken is, in die toekoms in die geselskap van grotes en magtiges sal verkeer. Tussen hierdie bevestiginge van die Here af is daar dan die gedig van ‘n mede-gelowige wat mettertyd begin glo het in die dienaar of profeet se roeping en sy boodskap, een wat ‘n dissipel van die dienaar geword het, een wat hier in sy huldeblyk vertel van die begindae en die voorkoms van die dienaar, die geweldige lydinge wat hy moes verduur, en sy stille onderwerping tot in die dood.

Skriflesing en boodskap: Jes 52:13 – 53:12
Eers die lofbetuiging van God af: 52:13 – 15…

En dan die dissipel van die dienaar: 53:1 – Hier volg die byna ongelooflike vertelling dat die mag van God deur die lewe en veral die lyding van hierdie misvormde, onaansienlike dienaar ten toon gestel is!

53:2 – 10 – Telkens hoor ons dat die dienaar die sonde van die hele gemeenskap gedra het. Nêrens staan daar eksplisiet dat hy die vrywillig gedoen het nie. Dit was die Here wat, merkwaardiglik, veroorsaak het dat siekte en lyding hom tref (6). Volgens die OT verstaan van morele oorsaak-en-gevolg sou die normale verwikkelinge wees dat die gemeenskap self vir hulle sondes moes boet. In die lig van hierdie verstaan het almal aanvanklik gedink dat die dienaar gestraf word, deur siekte en swaarkry, vir sondes wat hy self gepleeg het. Dws die straf kom hom toe. Dit het eers maar later tot hulle deurgedring dat Hy deur God gestraf en geslaan en gepynig is omdat God om die een of ander onverklaarbare rede besluit het om die straf teen die gemeenskap weg te keer van hulle af en op een, onskuldige dienaar te laat afkom. Die taal van die dissipel wanneer hy dit besef in vss 4-5 is sterk en gelaai met emosie en die impak van hierdie bewuswording het veroorsaak dat hy ‘n dissipel geword het van die dienaar. Wat die omstandighede was van hierdie keerpunt in die dissipel en die groep namens wie hy praat se lewens, weet ons nie. Maar dit lyk asof dit eers gebeur het na die dienaar se dood – toe die mense bewus word van hulle gesamentlike skuld en ook gekonfronteer word om na die dienaar se dood na te dink oor die verloop van sy lewe – ‘n lewe wat nie gespreek het van sonde nie, maar van diens aan God.

Vs 8 stel dit duidelik dat die dienaar nie net aan ‘n ernstige siekte gely het as straf vir die mense se sonde nie, maar dat hy ook op ‘n geweldadige manier terreggestel is daaroor. In vs 7 word die dienaar vergelyk met ‘n lam wat na die slagplek gelei word en in vs 10 lees ons dat hy sy lewe as ‘n skuldoffer gegee het. Die gebruik was om ‘n lam as skuldoffer te bring vir jou sonde en alle sonde en skuld van die sondaar sterf dan saam met die lam wanneer hy geslag word.

Die dienaar is doodgemaak en tog lees ons in vs 10 dat hy ‘n nageslag sal hê en nog lank sal lewe, in vs 11 dat hy weer die lig sal sien en dat hy die Here sal ken. Dit is onwaarskynlik dat die dissipel hier verwys na die dienaar se terugkeer of “opstanding” uit die dood – so iets was immers nog glad nie eens denkbaar nie. Waarom dit hier gaan is die gedagte dat die dienaar ‘n nalentenskap laat. Hy sal ‘n baie sterk teenwoordigheid wees onder sy volgelinge. Hierdie gedagte is tog nie vreemd nie. Ons kan die dienaar hier vergelyk met ‘n mentor wat steeds, na sy dood, lewendig bly in sy volgelinge se lewens, sy dissipels hoor steeds sy stem ego, en dit is ‘n stem wat hulle op die regte pad hou. Jesaja praat van hierdie stem in hfst 30:20-21 wanneer hy sê: “Jou leermeester sal nie meer weggesteek wees nie. Jou oë sal jou leermeester sien. Wanneer jy die regte koers verlaat, sal jy agter jou ‘n stem hoor sê: ‘Hier is die pad, loop hierlangs.’”.

Soos die huldeblyk begin het, sluit dit dan weer af met ‘n lofbetuiging van God af oor die dienaar: 53:11-12.

Alhoewel hierdie gedeelte baie konkreet vertel van ‘n dienaar in die OT en die verloop van sy lewe en lyding, is dit nie sonder rede dat verse hieruit soveel keer in die NT aangehaal word en op Jesus van toepassing gemaak word nie. Een eksegeet sê selfs dat dit klink asof hierdie gedig aan die voet van die kruis geskryf is! Ons kan tog nie anders as iets van die verloop van Jesus se lewe ook in die teks raak te sien nie. Die dienaar van die Here het al vele vervullinge in die geskiedenis gehad. Daar is baie verhale van mense wat onskuldig gely het ter wille van ander. Literatuur oor die Tweede Wêreldoorlog alleen is vol-op daarvan.

Ek lees tans Dietrich Bonhoeffer se biografie en julle moet my toelaat om iets van sy storie te vertel. Bonhoeffer is vroeg in die 1900’s gebore. Hy was een van 8 kinders in ‘n vooraanstaande Duitse gesin. Sy pa, Karl, was die bekendste psigiater in Duitsland. Sy een broer was ‘n wetenskaplike en het saam met Albert Einstein gewerk. Dietrich self het teologie gaan studeer. Hy was een van die beste teoloë van sy tyd, maar hy was baie meer as dit. As predikant het hy sy profetiese roeping sterk uitgeleef deur voor en tydens die WO2 standpunt in te neem teen die Nazi Regime en hy het so sterk gepreek teen rassisme en die onderdrukking van die Jode dat mense blykbaar soms uit sy dienste uitgeloop het wanneer hy begin preek het. Bonhoeffer was ‘n brawe man. Toe Hitler se waansinnige optrede en bevele nie end kry nie het hy ook ‘n spioen geword – hy was deel van die sameswering om Hitler se ondergang te bewerkstelling. Die inligting het op die lappe gekom en Bonhoeffer is saam met sy mede-spioene gevange geneem. Voor die ouderdom van 40 sou hy sterf, net 3 weke voor Hitler selfmoord gepleeg het. Die Nazi Regime se einde was reeds onvermydelik, maar Hitler moes ‘n laaste slag inkry en het waarskynlik persoonlik beveel dat die spioene tereggestel moes word. Enkele ure voor sy teregstelling het mede-gevangenes versoek dat Bonhoeffer vir hulle ‘n diens moes hou. Dit was die Sondag na Paasfees. Bonhoeffer het, interessant genoeg, Jesaja 53 gelees saam met 1 Petrus 1, en daaroor gepraat. Hy het skaars “amen” gesê met sy slotgebed toe die soldate hom kom haal: “Gevangene Bonhoeffer, maak jouself gereed om saam met ons te kom.” Hy het almal gegroet en toe sy een goeie vriend opsy geneem en vir hom gesê: “Dit is die einde, vir my die begin van lewe.” Die kampdoktor getuig dat Bonhoeffer op die grond gekniel en innig gebid het voor hy sy tronkdrag uitgetrek het. By die plek van teregstelling het hy ook gestop en gebid voordat hy die trappies opgeklim het na die galg. Hy was deurentyd braaf en kalm. Die doktor sê dat hy in sy 50 jaar as praktisyn byna nooit ‘n man gesien het wat so absoluut onderhewig aan die wil van God sterf nie. Soos dinge ook gebeur het die krematoriums nie op daardie dag gewerk nie, en, nes die volk vir wie hierdie Duitser ‘n kampvegter geword het, is sy liggaam op ‘n stapel ander gegooi en brandgesteek.

Daar was natuurlik nog so ‘n man – die Een uit wie se voorbeeld Bonhoeffer sy krag gekry het. Die Een in wie se krag hy kon sterf en die Een wat dit vir hom moontlik gemaak het om te getuig: “Dit is die einde, vir my die begin van lewe.” In die volheid van die tyd neem die verhaal van die dienaar van die Here die mees radikale en grootse dimensies in wanneer Jesus op ‘n gans anderse, onvergelykbare manier dié Kneg van God word – die énigste algehele vlekkelose Lam wat na die slagpaal gely word, nie ter wille van ‘n groepie volgelinge nie, ook nie ter wille van een volk nie, maar ter wille van die hele wêreld. Dis sy begrafnis wat ons vandag bywoon, sy lewe wat ons herdenk, asook sy sterwe – sy volkome oorgawe, ter wille van elkeen van ons. Vandag is die einde, vir ons die begin van lewe. Vandag is die dieptepunt van God se straf en sy woede, maar ook die hoogtepunt van sy liefde.

Ek verkondig vandag natuurlik nog net ‘n halwe evangelie – die verlossing van sonde is bewerkstellig, maar eers Sondag breek die realiteit van die oorwinning oor die dood en ‘n nuwe toekoms aan. Ons moet hulde bring en die Here se lof besing, gedemp ja, soos dit ‘n begrafnis betaam. Ons word immers bewus van ons eie ontoereikendheid, ons sondigheid, ons medepligtigheid aan die dood van die Een wie se begrafnis ons bywoon. En tog weet ons, hoe ongelóóflik dit ookal mag klink, dat Hy ons vergewe, maar meer as dit, in sy dood spreek Hy ons volkome vry van dit wat ons Hom en soveel ander, en selfs onsself al aangedoen het. Hy laat ‘n nalatenskap van woorde en dade, van fluisteringe in ons oor wanneer ons koers verloor. Hierdie nalatenskap is in ‘n sekere sin reeds meer as genoeg, ons kan al daarvan leef, maar Sondag gaan Hy dit nog verder oortref.

Christus het gesterf. Vandag is sy begrafnis. Dit is die einde… vir ons die begin van lewe.

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur  Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.