Openbaring 22: 6-21

12 Mei 2013 – Paastyd
Prediker: Bianca Botha

Agtergrond: Johannes het op die eiland Patmos ‘n droom/visioen gehad en dit toe in ‘n brief neergeskryf wat hy rig aan die 7 gemeentes in Klein Asië; en eintlik indirek dan ook aan die kerk as ‘n geheel. Hoofstuk 22, wat ons vandag gaan lees, is deel van die afsluiting of epiloog van dié brief, wat in baie opsigte ooreenstem met die inleiding van die boek in hoofstuk 1. Dit dien dus as ‘n tipe samevatting van die sentrale boodskap van die hele boek nl. die vestiging en erkenning van God se alleenheerskappy op aarde. Openbaring se bedoeling (en maw ook dié van die teks) is om te bemoedig en versterk; om die lesers bewus te maak van God se koninkryk hier op aarde en Christus se oorwinning oor die magte wat hulle vervolg en verdruk. Die doel van die boek is in die eerste plek om die lesers te troos en tweedens om hulle aan te moedig om God se koninkryk – wat reeds aangebreek het, maar nog tot vervulling moet kom – op aarde sigbaar te maak.

Lees Openbaring 22: 6-21

In die tyd wat hierdie brief geskryf is ervaar die vroeë Christene verskriklike vervolging en onderdrukking. Hulle bevind hulleself in ‘n wanhopige situasie en hul enigste hoop lê daarin dat die wederkoms van Christus naby is; dat Hy gou sal kom. En in hierdie laaste hoofstuk van Openbaring verseker Johannes hulle dan juis daarvan.
“die Here… stuur sy engel… om te toon wat gou moet gebeur” – lees ons in vers 6
En in vers 7 – “Kyk, ek kom gou.”
“want die tyd is naby” – vers 10
“En kyk, ek kom gou” – vers 11 en dan weer in vers 20: “Ja, ek kom gou.”
Die boodskap van die brief is duidelik: Die Here, die Verlosser, kom om die aarde nuut te maak (soos ons lees in hoofstuk 21) en om die koninkryk van God tot vervulling te bring – en Hy kom gou.

Maar nou is dit reeds 2000 jaar later en ons vra onsself af: wat beteken “gou” nou regtig?
Interessant, is dat die woord wat gebruik word in die gedeelte – tachy, wat vertaal word as “gou” – nie noodwendig beteken dadelik of binnekort soos wat ons dit sou verstaan nie, maar eerder sonder versuim/sonder vertraging.

Tog, om die waarheid te sê, weet ek nie regtig meer of daardie woord “gou” nog vir ons saakmaak nie. Oor die afgelope 2000 jaar het ons so gemaklik geraak met ons omstandighede, dat ek nie weet of ons werklik meer leef met daardie verwagting nie. Veral ons wat relatief gemaklik lewe; wat nie onderdruk word of vervolging ervaar nie; wat nie angstig wag daarop dat dinge nuutgemaak moet word nie… Hoe maklik gebeur dit nie dat ons in ons lewens maar net deur die bewegings (die motions) gaan nie? Dat ons maar net lewe van dag tot dag en doen wat gedoen moet word nie. Dalk is ons nie heeltemal gelukkig met die situasie nie – ons sien tog die gebrokenheid van die wêreld raak – maar ons het geleer om daarmee saam te leef en dit te hanteer. MISKIEN lewe ons nog met ‘n tipe verwagting, maar ons wag op ander dinge as op God – op beter ekonomiese tye, of groter sekuriteit, miskien op die een of ander geluk of geleentheid wat ons kant toe kom.
Dis natuurlik menslik om op hierdie dinge te wag en ek probeer nie sê dat dit sleg is om met die alledaagse dinge besig te wees nie, maar dit is nie die tipe verwagting wat ons diepste dors – die dors waarvan ons in hierdie teks lees – kan les nie.

‘n Belangrike ding om in die teks te merk, is dat dit ook nie net gaan oor die nuwe tydperk wat gaan aanbreek of oor die situasie wat gaan verander nie… belangriker as wat en wanneer dit gaan kom, is WIE gaan kom. Ek dink soms wanneer ons oor die hemel of die wederkoms praat, raak ons so behep met hoe dit gaan wees en wie daar gaan wees en wie nie, dat ons heeltemal vergeet waarvoor ons eintlik wag – vir WIE ons eintlik wag. Die teks kom herinner ons vanoggend dat die mense van die vroeë kerk nie net op iets gewag het nie, maar op Iemand.

Dit het my laat dink…

Ek bevind myself nou op daardie stadium van my lewe waar baie van my vriende en vriendinne die huwelikslewe betree en ek word dikwels self meegesleur deur al die troureëlings en voorbereidings, wat maande vooraf reeds begin. En dan is daar natuurlik die troudag self: grimering en hare word gedoen, die trourok aangetrek, dalk selfs spesiale parfuum aangespuit – alles met die grootste opwinding en afwagting. Die fotograwe neem foto’s van alles wat gebeur met die oploop tot die huweliksbevestiging, want ‘n groot deel van wat die dag so spesiaal maak lê in daardie tyd van afwagting. AL die voorbereidings word deur die bruid gedoen in afwagting op die bruidegom en op haar toekomstige lewe met hom.

Op dieselfde wyse word die voorkoms en optrede van die kerk (wat in die teks as die bruid beskryf word) bepaal deur die Iemand op wie hulle wag, die Bruidegom.
Wat ‘n moeisame las sal al hierdie voorbereidings nie word wanneer die bruid vergeet waarom en vir wie die voorbereidings gedoen word nie; as die sy nie meer verlang na die bruidegom en hul lewe saam nie? En op dieselfde wyse kan alle voorbereidings of kerklike take vir ons ook ‘n las word as ons nie meer met verlange wag, of onthou op Wie ons wag nie.

In die teks beskryf Christus self Wie hierdie Bruidegom is (oa aan die hand van ‘n aantal “Ek is” uitsprake)
Hy omvat alles – Hy is die Alfa en die Omega (die eerste en laaste letters van die Griekse alfabet); die begin en die einde; die eerste en die laaste.
Hy is die Wortel en die geslag van Dawid – dws Hy vervul die belofte dat die Messias uit die nageslag van Dawid sal kom.
En Hy is die blink môrester – wat daarna verwys dat Christus die waarborg/teken is van God se nuwe môre, wat sal aanbreek in die volmaakte nuwe bedeling. Hy is dus die ligpunt in die donker, wat die nuwe dag aankondig.

Ons lees egter nie net oor Wie Christus is nie maar ook wat die gevolge daarvan is om in die geloof aan Hom vas te hou of teen Hom te kies:
In die eerste plek vind ons in hierdie gedeelte 2 van die 7 saligsprekinge/seënspreke wat in Openbaring voorkom nl. “Geseënd is die wat die woorde van hierdie profetiese boek ter harte neem” – dws dit lees en daarop reageer en dan ook: “Geseënd is dié wat hul klere was” – dws wat rein/gereinig word – “sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe” – dws die ewige lewe – “en deur die poorte van die stad (waarvan in Openb 21 gepraat word) kan ingaan.” Vanuit ons perspektief op die Kruis weet ons dan ook dat ons reiniging deur die kruisdood en opstanding van Jesus plaasgevind het.

Verdere implikasies daarvan om aan Jesus vas te hou, al dan nie, is dat elkeen beloon sal word volgens hul optrede/wat hulle gedoen het, en dat die honde (‘n metafoor vir boosheid), towenaars, hoereerders, moordenaars, afgodsdienaars en elkeen wat leuens liefhet en doen buite die poorte sal bly. Daarmeesaam lees ons vers 11: “Wie onreg doen, (eintlik staan daar) laat hom nog meer onreg doen; en wie vuil is, laat hom vuil wees; en wie regverdig is, laat hom steeds regverdig wees en wie heilig is, laat hom steeds heilig wees…”
Op die oog af laat hierdie verse dit lyk asof daar mense is wat uitgesluit word en asof die koms van Christus daartoe gaan lei dat sekere mense buite moet bly, maar ons kan nie dan ophou lees nie, want in vers 17 word die hekke weer oopgegooi as ons lees: “…En laat hom wat dors het kom; en laat hom wat wil (WAT WIL), die water van die lewe neem, verniet.”

Nie net Openbaring nie, maar ook die Bybel as geheel word afgesluit met hierdie uitnodiging: “Kom!” Almal wat dors het, almal wat wil: “Kom!”
Die hekke staan oop. Hulle word nie toegemaak nie. Die Here sê: “Kom!”
Maar dis asof God ook sê: As jy na dit alles nog wil onreg doen of wil vuil bly, dan kan ek jou nie dwing nie. Ek kan roep en roep, maar jy moet daardie tree gee… Amper soos ‘n ouer wat uit moedeloosheid vir ‘n kind sê: “As jy dit dan wil doen, doen dit,” maar tog steeds nie wil hê hulle moet dit doen nie.
Want aan die einde van die dag is dit tog ons wat besluit hoe ons ons lewens wil leef of, as ek die metafoor kan gebruik, hoe ons onsself wil voorberei vir die huweliksdag.
En die teks vra van ons om mense in te nooi: “Laat hom wat hoor sê: Kom!” maar ook ons kan nie mense dwing om van die water te drink as hulle nie wil nie.

Ons sien Openbaring dikwels as die boek van finale oordeel en per implikasie vir Christus, die Een op wie ons wag, as die Een wat die finale oordeel kom fel. Tot ‘n mate is dit waar, maar die teks is nie in die eerste instansie ‘n teks wat wil uitsluit nie. Openbaring 22 beklemtoon eerder dat almal wat wil, almal wat dors het en wil drink, ingelaat sal word.
Terloops, kom die woord “genade” net twee maal in Openbaring voor – aan die begin en die einde. Die hele boek word as’t ware omraam deur die genade. Die Christus op wie ons wag is die Verlosser wat mense innooi.

Die hele wêreld word dus uitgenooi om deel te hê aan die koninkryk van God en die koms van Christus. En dit is die Gees en die bruid (dws die kerk) wat daardie uitnodiging uitreik. Die kerk roep egter nie net na die wêreld nie, maar ook na Christus. Wanneer Christus vir die derde keer in vers 20 bevestig: “Ja, ek kom gou!” antwoord die gemeente: “Maranatha” – “Kom, Here Jesus!” Met opwinding en in afwagting roep hulle tot die Een wat kom – tot die Iemand wat kom – en as mens in ag neem hoe die eerste gelowiges in Klein-Asië vervolg is, kan ons verstaan hoe hulle gesmag het na die koms van die Here.

Wanneer ons begin praat oor Christus se koms, is daar egter ‘n hele aantal opinies oor wat en hoe dit gaan wees en wat dit alles behels. Die uiteinde daarvan is altyd dat niemand werklik weet nie. Niemand kan met sekerheid sê wat dit is waarvoor ons wag nie, maar wat vandag se teks vir ons wil sê, is dat ons weet vir Wie ons wag, en dit maak die wag die moeite werd. Dit maak dat die voleinding van die nuwe aarde iets is waarna ons met verwagting kan uitsien. Dit maak dat ons ook kan roep: “Maranatha – Kom, Here Jesus!”
En die versoeking is groot om eerder op ander dinge te begin wag of om na enigiets te begin gryp wat lyk asof dit vir ons die toekoms gaan verlig – amper soos wanneer Johannes die engel wil begin aanbid.
Die engel maak dit egter duidelik: Aanbid God! Hou jou oë gerig op Christus.

En as ons, soos die teks van ons vra, ons oë gerig hou op die Een vir wie ons wag – op Christus – as Hy ons fokus bly, dan kan ons ook nie anders as om die wêreld raak te sien waarvoor Hy gekom het nie. Dan moet ons in die selfde asem waarin ons roep: “Kom, Here Jesus!” ook roep “Kom, almal wat dors is.”
Dis byna asof Openbaring 22 ‘n venster oopmaak waardeur ons kan kyk, sodat ons ons oë na bo kan rig en die hemele kan sien. En tog, kan mens nie deur die venster na die hemele kyk, sonder om die aarde onder ook raak te sien nie.

Die verwagting en verlange na die koms van Christus, waartoe hierdie teks ons aanspoor, hang ten nouste saam met die nuwe wêreld wat Christus kom instel het, en tot voleinding sal bring. Daarom moet ons nou reeds werk om Sy koninkryk hier sigbaar te maak; en moet ons nou reeds in hierdie wêreld leef soos mense wat vol hoop en verwagting uitsien, nie net na dit wat kom nie, maar na die Een wat kom.

Creative Commons Licence

Kopiereg: Hierdie werk deur Bianca Botha word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Openbaring 7

21 April 2013 – Paastyd Goeie Herder Sondag
Prediker: Dr Tiana Bosman

Agtergrond
Indien ons die bybelboeke moes kategoriseer soos wat ons met flieks maak dink ek dat die meeste mense, christene inkluis, Openbaring onder die boeg van rillers sou gooi. En waarskynlik ook wetenskapsfiksie. Die twee kategorieë by uitstek wat in meeste mense se smaak nie val nie. ‘n Kombinasie van die twee nog erger. G’n wonder dat mense, en dalk verál gelowiges, vanaf die vroegste tye hierdie boek aan die einde van die Bybel ignoreer nie. Hoe Openbaring die kanon (dit is die keuse van die 66 boeke wat in die Bybel opgeneem is) gehaal het, weet nugter alleen. Calvyn het oor elke boek in die Bybel ‘n kommentaar geskryf, behalwe oor Openbaring. En Luther het vir ‘n lang tyd nie Openbaring as deel van die Bybel aanvaar nie. Nog ‘n groot kerkvader van ons, Zwingli, het nooit aanvaar dat Openbaring ook in die Bybel hoort nie. Dis eintlik nogal snaaks – gelowiges lees enigiets in die Bybel, ja, selfs soms die OT!, behalwe Openbaring. Daarteenoor gebruik Hollywood díe bybelboek as hoofbron vir hul kreatiewe idees vir skrikwekkende flieks. Waar anders kom hulle aan die beelde wat gebruik word in flieks wat handel oor die einde van die wêreld? Een het nogals die naam “Apocalypse”. Lyk my die boek moet met ‘n ouderdomsbeperking kom – nie geskik vir lesers/hoorders tussen die ouderdom van 0 en 100 nie…

Dit terwyl Openbaring nooit uit ‘n nagmerrie gebore is nie, maar uit ‘n droom, ‘n visioen. En die bedoeling was juis nie om gelowiges die skrik op die lyf te jaag nie, maar om hulle te troos. Dis rondom die jaar 90 nC. Domitianus was die keiser aan bewind van die Romeinse Ryk. Alhoewel hy die christene nie goedgesind nie was nie, was daar nog nie grootskaalse vervolging van die christene nie. Hier en daar het gelowiges wel met hul lewe vir hulle geloof betaal, maar dit was nie so dat hulle voor die voet uitgeroei is en daarom konstant moes wegkruip nie. Tog wou die Romeinse regeerders keer dat meer mense na hierdie geloof oorgehaal word, aangesien die keiser alleen as “here en god” aanbid moes word. Openbare getuienisse en die bewustelike verkondiging van die evangelie was dus strafbaar. En indien die gelowiges nie bereid was om in die publiek voor die keiser te kniel en hom te aanbid as here en god nie, kon hulle ook straf te wagte wees. In hierdie tyd is Johannes verban na die eiland Patmos toe. Waarskynlik omdat hy nie opgehou het om die evangelie te verkonding nie. Die omstandighede op die eiland was nie haglik nie. Dit lyk ook nie asof Johannes in ‘n tronk toegesluit was nie. Maar hy is op die eiland afgesonder om te verhoed dat hy kon voortgaan met die verkondiging van die evangelie.

Op Patmos gee God aan Johannes ‘n droom of ‘n visioen wat hy in die vorm van ‘n lang brief moes gaan neerskryf en wat onder die gelowiges versprei moes word. In die visioen word Johannes blootgestel aan bonatuurlike dinge – die bonatuurlike koms van die koninkryk van God, die oorwinning oor die dood, ‘n nuwe aarde waarin daar nie meer onreg en smart is nie, vloeke wat neerslag vind in oorweldigende natuurskatastrofes, die vreesaanjaende diere met hulle baie koppe en baie horings, sterre wat op die aarde val, en die ewige verderf. Omdat hierdie bonatuurlike wêreld in Johannes se visioen so radikaal buite sy verwysingsraamwerk was, kon hy nie anders as om dit deur middel van beelde en simbole in sy brief te beskryf nie. Want dit was alles so onwerklik.

Die gevaar ontstaan nou as ons hierdie beelde en simbole en getalle letterlik wil opneem. Die veiligste manier om Johannes se visioen in Openbaring te interpreteer, is juis nie om toe te laat dat ons verbeelding met ons op hol gaan nie, maar om eerder te neig na meer gewone, aardse verduidelikings. Want wat help dit nou Johannes het hierdie bonatuurlike visioen vanaf God ontvang, maar dit is so kompleks en onsyferbaar dat dit op die ou-end net verwarring en vrees saai en vir niemand niks beteken nie?

Van julle sal onthou dat ons verlede jaar tydens Pinkster die eerste 3 hftse van Openbaring behandel het. Die opgestane Jesus wat in alle glorie aan Johannes verskyn het. Hy het tussen 7 lampe gestaan – verteenwoordigend van 7 gemeentes; en Hy het 7 sterre in sy regterhand (sy sterk hand!) vasgehou – verteenwoordigend van die predikante of die leiers van die gemeentes. Aan elk van hierdie 7 gemeentes moes Johannes ‘n brief skryf wat baie konkreet gehandel het oor die situasie waarbinne die gemeentes hulself bevind het: hulle verhouding met die vreemde kultuur waarin hulle geleef het, in watter mate kon hulle deel wees van hierdie samelewing sonder om hulle christelike getuienis te verloën, hoe het hulle kwessies soos armoede, afgode, onsedelikheid, ens hanteer, waar het hulle eerste liefde gelê – by die Here of by hulle besittings en hulle eer en aansien in die heidense gemeenskap? Sewe (soos 10 en 12) is een van die getalle van volmaaktheid in die Bybel – en dit sê dat hierdie sewe gemeentes en hul leiers alle gemeentes van alle tye verteenwoordig. Álle gemeentes word veilig vasgehou in die sterk regterhand van die opgestane Here, maar al hierdie gemeentes word opgeroep om hulself deurentyd te ondersoek en te kyk of hulle fokus nog reg is. Daarom sluit elke brief af met die waarskuwing: “Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê”. Ook ons kan onsself terugvind in die sewe gemeentes van 90vC , en die inhoud van die briewe is ook baie prakties gerig op ons lewens vandag.

Hierna volg Openbaring 4 en 5. Johannes sien vir God op sy troon in die troonkamer van die hemel, ‘n reënboog van kleure, weerlig en donderslae wat slaan, 4 lewende wesens wat Hom aanbid: “Heilig,heilig, heilig is die Here God, die Almagtige, Hy wat was en wat is en wat kom,” 24 ouderlinge wat kniel en vir God aanbid. En dan is die Lam ook die daar, die Leeu wat ‘n Lam is, die enigste een wat waardig is om die boek met die 7 seëls oop te maak omdat Hy die oorwinning behaal het. Ook Hy word deur die lewende wesens en die ouderlinge en dien engele aanbid. Blykbaar is Händel deur hierdie gedeelte in Openbaring (spesifiek hfst 4) geinspireer om sy musiekstuk Messias te komponeer.

In hfst 6 word die eerste 6 seëls deur die Lam (Christus) oopgemaak. Hier begin die gedeeltes wat nagmerries by ons veroorsaak. Oordeel op oordeel op oordeel word aangekondig. Met die oopmaak van elke daaropvolgende seël raak die beelde net verskrikliker. Aan die einde van hfst 6 kondig die Here aan dat die eindoordeel reeds aangebreek het, maar die einde daarvan word nog nie beskryf nie. Ons skryf maklik die smart en die pyn, die vreesaanjaende gebeure in die wêreld aan bose mense en die bose magte toe. En natuurlik is dit waar. Paulus vertel tog dat die duiwel besig is met sy laaste stuiptrekkings, en ons weet dat die laaste rukkings dikwels die grootste golwe kan veroorsaak. Maar in Openbaring sien ons dat hierdie gebeure nie net aan die bose toegeskryf kan word nie. God se oordeel oor die onreg en die ongeloof in die wêreld is ook ‘n realiteit. Ons kan nie alyd maar net praat van die liefde van God so asof sy oordeel sal weggaan as ons dit net ignoreer nie. In elk geval – wat beteken die verlossing uit sonde dan as daar nie die ander moontlikheid van oordeel is nie? Waaruit word ons dan nou eintlik verlos? God se oordeel is ‘n realiteit, en dis iets om mee rekening te hou. En soos die eerste kerk en Paulus en Johannes leef ons ook in die eindtyd. Die eindtyd is ingelei met Jesus se hemelvaart en eindig met sy wederkoms. Ons leef in die laaste dae, in die dae van oordeel.

Hfst 6 eindig met: “Wie sal staande kan bly?” Inderdaad, wie sal staande kan bly teen die eindoordeel van God as dít die beelde is wat God aan Johannes openbaar om vir hom ‘n gevoel te gee van wat gaan kom? En hierby toe: Wat word van die gelowiges wanneer die oordele van God in die 6 seëls uitgevoer word? Tussen die oopmaak van die 6e seël en die 7e seël is daar ‘n onderbreking – Openbaring 7. In die eerste helfte ‘n visoen oor die beskerming van die gelowiges ten tye van die oordeel, en in die tweede helfte ‘n visioen van die eindheerlikheid self.

Lees teks: Openb 7
Vs 1-8: speel op die aarde af.
Vs 3: die dienaars wat op hierdie stadium nog op die aarde is
Vs 4: 144 000: 12 (stamme vd OT) x 12 (stamme vd OT) x 10 tot die 3e mag (alles syfers van volmaaktheid/volledigheid) . Dit dui dus juis nie op ‘n beperkte getal nie, vs maar op ‘n veel groter groep. “Uit Israel” gee vir ons die gelowiges se agtergrond. Dit het begin by ons vader Abraham en die volk Israel. Die NT kerk en gelowiges is die nuwe Israel, ons is tog ingeënt op die volk van die OT (Rom 11), ons dien Israel se God en glo in Israel se Messias.

Vs 9-17: die groot menigte dui op die wat reeds dood is; daarom is hulle in die hemel.
Vs 9: Ontelbaar baie, en kyk net die verskeidenheid!
Wit klere as simbool van reinheid, hulle is voor God geregverdig
Palmtakke – simbool van vreugde: soos met Jesus se intog in Jerusalem roep die volk nou weer uit wie hulle gered het.
Vs 10 Redding (soteria) – omvattende term: genesing, redding uit sonde, beskerming, vrede
Vs 14: Die wat uit die groot verdrukking kom: nie ‘n spesifieke groepie martelare nie, maar die hele geloofsgemeenskap. Met die tyd van die NT het die eindtyd, die laaste dae reeds aangebreek. Die groot verdrukking gebeur sederdien herhaaldelik in die geskiedenis, net soos die antichris nie net een persoon is nie, maar al verskeie kere in die geskiedenis was daar vbe.
Gewaste klere, wit gemaak in die bloed vd Lam: wit as simbool van reinheid en oorwinning. Jesus se dood bring versoening, sy bloed maak wit. Hierdie mense beroep hulle voor God op Jesus se versoeningsdood.
Vss 15-17: Baie ooreenkomste met die eindheerlikheid in Openb 21.
“dag en nag” bestaan nie meer nie – beteken deurentyd, altyd.
“tempel” bestaan nie meer nie, want alles (die hele nuwe Jerusalem) is nou tempel, gevul met God se teenwoordigheid.
Vs 16: herinner aan die terugkeer van die Israeliete uit ballingskap (Jes 49:10)
Vs 17: Die Lam sal hulle herder wees wat hulle sal lei. Herinner aan Ps 23. Ook laasweek toe ons geroep is om herders te wees vir die Here se lammers en sy skape. Nou word die rolle omgekeer: Ons (wat op aarde ook herders was) word nou net skape; ons wat op aarde moes help versorg, word nou net versorg deur die Here. Hy word nou die enigste herder – die Een wat ons versorg en beskerm.

Boodskap
In die lig van alles wat nou alreeds vanoggend gesê is, wat kan ons uit Openbaring 7 met ons saamneem? Die beste is miskien om af te sluit met 3 punte wat verband hou met ons verlede, ons hede en ons toekoms.

Almal het ‘n verlede. Ons as gelowiges se verlede het iets in gemeen – ons almal se eintlike voorvader is Abraham. Die NT gelowiges, waarvan die meeste heidene was, is ingeënt op die 12 stamme van Israel. Die kerk word so die nuwe Israel. Ons aanbid Israel se God en ons is deur Israel se Messias gered. Ons vergeet soms hierdie verlede en ons kyk, dalk heel onbewustelik, so bietjie neer op die Jode. Daar is die Jode en die christene, en die christene is beslis ‘n paar trappe hoër as die Jode. Maar ons moet onthou dat die Jode eerste daar was, dat ons eers later ingetrek is. Ons is die heidene. Die Jode is die eerste gekose burgers van die hemel, ons is die medeburgers. Is dit nie daarom so hartseer dat ons in die kerk sit en die Jode buite bly nie? En dat die Jode wat tot bekering kom hulself “Messiaanse Jode” noem, eerder as Christene. Waarom doen hulle dit? Omdat die chistene so ‘n slegte geskiedenis met die Jode het. En omdat die christene die Jode uitgemoor het tydens die kruistogte. Omdat ons vir die wat éérste plek gehad het by God, nie meer wil ruimte maak nie. Ons wat veronderstel is om deur ons lewens en ons geloof vir die Jode jalóérs te maak en aan te trek na hulle Messias toe; ons skrik hulle eerder af.
As ons ons verlede onthou, die 12 stamme van Israel, en dat ons alleen deur God se genade daar ingesluit is, dan kan dit ons dalk net help om vandag anders teenoor die Jode, en ook mense van ander gelowe, op te tree as wat ons dikwels doen.

Dit sluit eintlik aan by ons hede. Vanaf vs 9 lees ons van die groot menigte wat voor die troon sal verskyn. Mense uit elke nasie, stam, volk en taal. ‘n Groot verskeidenheid mense voor die één troon, almal met dieselfde kleur klere (wit), almal gerig op die Lam, almal met dieselfde belydenis, almal met dieselfde toekoms saam met Hom. Sien ons al genoeg van hierdie verskeidenheid van mense wat daar in die hemel gaan wees, in ons kerke vandag? Indien nie, gaan ons maar swaar kry in die hemel. Die hemel bestaan uit ‘n reënboognasie, almal is daar welkom. Raak nou al gewoond daaraan en leef dit nou al uit.

En laaste ons toekoms. Ons is deel van die gelowiges wat deur die groot verdrukking gaan. Ons ervaar siekte en lyding, die gevolge van sonde en rampe. Die lewe op aarde is moeilik. Maar ons kan nou al weet dat die Here, die Lam, ons hierdeur sal dra. Aan die begin van Openbaring lees ons hoedat Hy ons in sy regterhand vashou. Ons lees in hfst 7 dat Hy ons versorg en beskerm, dat Hy ons veilig sal bring na waar ons moet wees. Ons sal nie meer honger en dors kry nie; die son sal ons nie brand nie en die hittebloed ook nie. Die Herder sal ons lei na fonteine met water van die lewe, en God sal al die trane van ons oë afdroog. Daar gaan dus ‘n einde aan alle swaarkry kom. En die heerlikeheid wat op ons wag gaan alle verwagtinge oortref. Daarvan kry ons ‘n voorsmakie in Openbaring 7, en die volle heerlikeheid word in hfste 21-22 beskryf. Dit is ons toekoms, hierheen is ons oppad.

Vir gelowiges is Openbaring dus nie ‘n riller of ‘n nagmerrie nie. Dis ‘n boek vol belofte en troos.

 

Creative Commons Licence

Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Openbaring 3:14-22

27 Mei 2012 – Pinkster
Prediker: Dr Tiana Bosman

Liturgie

Kliek hier om Openbaring 3:14-22 te lees

Inleiding
Die stad Laodisea is 250 vC deur Antiochus II gestig en dit is vernoem na sy vrou Laodike. Laodisea was die rykste stad in die omgewing. Die rykdom is opgebou uit veeteelt en handel. Daar was groot skaapboerderye en hulle het ‘n sagte swart glanswol geproduseer wat baie gewild was in die klerebedryf. Die trimita, ‘n vroue tuniek, is onder andere van hierdie spesiale wol gemaak. Laodisea was verder ook bekend vir hulle beroemde mediese skool. Frigiese poeier, wat ‘n oogsalf was, is in Laodisea vervaardig en uitgevoer na ander gebiede.
Laodisea het een groot probleem gehad. Alhoewel die stad perfek geleë was op die destydse handelsroetes, was daar geen waterbronne in die omgewing nie. Water is 10 kilometer ver deur pype vervoer na die stad toe.
Die gemeente in Laodisea is waarskynlik gestig in die tyd toe Paulus in Efese gebly het. Paulus self het ook ‘n brief aan die gemeente geskryf, alhoewel ons nie weet wat daarvan geword het nie. Ons lees van die brief in Kol 4:16.
Skriflesing: Openbaring 3: 14-22
In die briewe aan die sewe gemeentes is daar twee gemeentes van wie die Here net goeie dinge sê, drie gemeentes vir wie Hy prys maar dan ook teregwys en waarsku, en twee gemeentes waarvan die Here net slegte dinge te sê het. Sardis en Laodisea val in die laaste groep. Die Here vind niks prysenswaardig aan hulle nie. Interessant genoeg dat dit dan ook juis die twee gemeentes is waar daar geen sprake van vervolging is nie. Dalk omdat die duiwel dit nie die moeite werd ag nie? Omdat hulle elk geval geen bedreiging vir hom inhou nie? Julle het moontlik al die storie gehoor van die man wat tydens ‘n erediens by ‘n kerkgebou verbygeloop het en gesien het hoedat die duiwel rustig op die dak sit en slaap. Toe die man navraag doen het die duiwel geantwoord: “Nee wat, alles is rustig hierbinne.” So was dit in Sardis en Laodisea. In Sardis was die gemeentelede vas aan die slaap, en in Laodisea, was hulle lou.
Daarom begin die Here sommer vroeg in die brief reeds met hierdie kritiek: “Ek weet alles wat julle doen. Ek weet dat julle nie koud is nie, en ook nie warm nie. As julle tog maar koud of warm was! Maar nou, omdat julle lou is, nie warm nie en ook nie koud nie, gaan Ek julle uit my mond uitspoeg.” Die meeste vertalings is so bietjie versigtig vir die Grieks hier. Letterlik staan daar iets soos: “Julle maak My naar en daarom sal Ek julle uitspoeg.” Hierdie twee verse is waarskynlik die bekendste en mees aangehaalde twee verse in die hele Bybel onder Evangeliese Christene. Hulle verstaan dat die Here christelike ywer hier aanspreek. Gelowiges moet “aan die brand wees” vir Jesus en Hom met ywer dien. As jy nie “aan die brand is” nie baat dit jou niks – dan kan jy maar net sowel na die teenoorgestelde kant oorhel, heeltemal koud wees en darem nog die wêreldse vreugdes ten volle smaak. Dws: As dan nie warm nie, eerder koud – dit verskaf ten minste tydelike genot. Maar lou-wees baat jou niks.
Hierdie metafor sit die pot natuurlik heeltemal mis. Dis eers wanneer ons die waterprobleem in Laodisea goed verstaan, dat ons die metafoor ook reg kan interpreteer. Ek het vroeër genoem dat daar nie waterbronne in die onmiddellike omgewing was nie. Noord van Laodisea was daar egter warmwater bronne wat by Hiërapolis ontspring het. Die bronne was in besonder bekend vir hulle medisinale kwaliteite – mense het daarheen gegaan om verligting of genesing te kry van hulle siektetoestande. Ons weet dat Laodisea water deur pype aangevoer het. Hierdie warm water het naby Laodisea oor ‘n stroomversnelling gevloei en teen dit tyd dat dit by die stad aangekom het, was dit louwarm en aaklig.
Terwyl daar warmwater bronne ‘n end noord van Laodisea was, was daar in die suide, by Kolosse, weer die heerlikste rein kouewater bronne. Maar ook hierdie water het so deur die pype heen geleidelik al warmer geword en dan lou by Laodisea aangekom. Alhoewel die stad se watersisteem dus heel suksesvol was, het hulle nooit vars water gehad nie. Die warm water met die genesende krag het sy krag deur die pype heen verloor, en die koue water met die verfrissende krag het ook sy krag deur die pype heen verloor.
Wanneer ons hierdie konteks in ag neem, sien ons dat beide warm en koue water hulle eie besondere positiewe waarde het. Die een bring genesing en die ander verfrissing. Daarenteen het lou water geen besonderse kwaliteit nie, dit maak mens net naar. Jesus vergelyk die gelowiges met die louwarm water in hulle pype. Hulle beteken nie meer vir enigiemand iets nie. Hulle beteken niks vir die siekes nie – die genesende krag van die warm water. Dis nogals ironies, in die lig van die feit dat die mediese geriewe daar so gevorderd was. Hulle beteken ook niks vir die moeës nie – die koue water wat verfrissend was. Dit gaan dus nie in die eerste plek oor hulle gesindheid teenoor die Here nie, maar oor die feit dat hulle nutteloos is vir ander mense. Ons liefde en ywer vir die Here is natuurlik ook uiters belangrik, en dit word wél later aangespreek wanneer ons lees hoedat die Here klop en klop, maar as hierdie liefde nie uitgeleef word in ons betrokkenheid by mense in nood nie, dan baat dit niemand niks. Dan smaak ons soos lou water en gaan die Here ons uitspoeg.
Hoekom is dit so dat die gelowigs in Laodisea vir niemand meer iets beteken nie? Want hulle dink net aan hulleself. Hulle leef in die waan dat hulle alles het en niks meer nodig het nie. “Julle sê: ‘Ons is ryk, skatryk, en ons het niks meer nodig nie, maar julle weet nie dat julle ellendig en beklaenswaardig is nie, arm, blind en kaal.” Hier is ‘n stad waar mense, ook die gelowiges, rol in die geld, hulle gee die toon aan vir die modegiere van die dag, en die mediese wetenskap daar is so gevorderd dat hulle onder die waan leef van ewige jeug en gesondheid. “Life is good!” Klink dit nie miskien so bietjie soos ons samelewing van vandag nie? Eet, drink, lyk mooi, bly jonk, en wees vrolik. Wat meer wil ‘n mens nou hê? Dit laat mens dink aan Karl Barth, die Switserse teoloog, wat op ‘n slag by vriende se huis in die Alpe vakansie gaan hou het. Dit was asemrowend mooi daar, absoluut idillies, en toe Barth dit alles inneem roep hy uit: “Dis so mooi hier! Hier is nie meer plek vir ‘n toekomsverwagting nie!” Menende: mens kan so maklik onder die indruk kom dat jy nou alles het wat nodig is om gelukkig te wees, dat jy gearriveer het, dat jy niks skort nie. Dit is veral waar van mense wat leef vanuit hulle baie geld en hulle groot suksesse. Soos diegene in Laodisea.
Maar teenoor hulle arrogante selfverheffing lê die Here dan juis sy vinger op die plekke waar dit die seerste sal maak:
– Ten spyte van julle baie gesofistikeerde bankwese, is julle arm.
– Ten spyte van julle luukse tekstiel-industrie met die spesiale wol, is julle kaal.
– Ten spyte van julle beroemde Frigiese oogsalf, is julle blind.
Juis op die gebiede waar julle meen dat julle so ryk is, juis daar skiet julle ver tekort! Koop julle goud by My – dit is goud wat deur vuur gelouter is en op die koop toe dalk vir jou ‘n bietjie vervolging ook kan bring, maar dis suiwer. Koop julle klere by My – teenoor die swart wolklere wat julle dra is die klere wat Ek gee skoon en wit. Koop julle oogsalf by My – sodat julle oë gesond kan word en julle die siekes en die moeës, die behoeftiges rondom julle kan raaksien en kan help. Dis nogals erg – hoe rykdom mense kan verblind. Om ryk te wees en nog steeds werklik op die Here te vertrou en vir mense om te gee, is nie maklik nie. Dit vra ekstra genade.
Maar van die genade is daar genoeg. Daarom sê die Here: “Ek bestraf en tug elkeen wat Ek liefhet. Laat dit dan vir julle erns wees en bekeer julle.” Tug is ‘n vorm van liefhê. Soms bring die Here slegte ervaringe oor ons pad om ons tot beter insigte te bring. Ons beweeg nou op gevaarlike terrein en ons moet versigtig wees as ons hieroor praat, want mens kan nie alles wat gebeur – ook al die slegte – op God se rekening plaas nie. König sê: “As ons al die seer en smart in die lewe aan God toeskryf, staan die duiwel later heeltemal werkloos op die mark, en God doen behalwe sy eie werk sommer die duiwel s’n ook.” Maar dat daar wel soms situasies is waar die Here deur lyding en swaarkry ons wil louter en vorm – dit is ook waar. Daarvan het Petrus ons mos vertel in sy brief. Die Here tug die wat Hy liefhet, en Hy het ook die gelowiges in Laodisea lief – al is hulle hóé op hulself aangewese, en al sien hulle hóé min die nood van ander raak, en het hulle hóé min behoefte aan ‘n toekomsverwagting wat anders is as die hede. Daarom die brief. Daarom nog ‘n kans, nog ‘n oproep, nog ‘n klop: “Luister, Ek staan by die deur en Ek klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek by hom ingaan en saam met hom die feesmaal hou, en hy saam met My.”
Hierdie vers word meestal gebruik om ongelowiges tot bekering te roep en die deure van hul harte oop te maak sodat Jesus kan inkom. Alhoewel die Here natuurlik ook aan ongelowiges se lewens klop, is dit egter nie hier die geval nie. Hy klop aan die gelowiges van Laodisea se lewens. Hy was eens binne, maar iewers het Hy buite beland. Dalk sit die duiwel so rustig op die dak van die kerk omdat die gemeente iewers, dalk heel subtiel, vir die Here die deur gewys het…? Hom uitgewerk het… Hy Hom nie meer kon vereenselwig met hulle rykdom, hulle swart klere en hulle blindheid vir ander in nood nie…
Maar Hy kom terug, en probeer weer ‘n keer. Die verheerlikte Here wat alle mag en gesag van sy Vader gekry het en oor die wêreld regeer, kom klop in nederigheid aan sy kinders se deur, en vra of Hy dalk ook ‘n plekkie aan die rykmanstafel kan kry. Juis omdat Hy so groot is, kan Hy Homself so verneder. So was Hy altyd. Gebore in ‘n krip. Saam met sondaars geëet. Mense se voete gewas.
En wanneer ons Hom hoor klop, en ons maak die deur weer oop – dan verwag Hy nie dat ons Hom moet bedien nie, Hy wil nie by ons fees kom aansit nie. Hy nooi ons na sý fees toe. Hy kom uiteindelik nie om te straf nie, maar om te red, en om fees te vier. Sy tafel is gedek en die stoele is uitgepak. Vir armes ja, maar selfs ook vir die rykes; vir siekes, maar selfs ook vir die gesondes; vir moeës, maar selfs ook vir die sterkes – As ons maar net wil luister na wat die Gees vir die gemeentes sê, en ons deure vir die Here se klop sal oopmaak.

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.

Openbaring 2:1-7

20 Mei 2012 – Pinkster
Prediker: Dr Tiana Bosman

Kliek hier om Openbaring 2:1-7 te lees

Inleiding
Tydens hierdie jaar se Pinksterreeks lees ons saam die briewe aan die sewe gemeentes in Openbaring 2-3. Die konteks waarbinne die sewe briewe gegee word is die van ‘n visioen. ‘n Visioen van die gekruisigde Lam wat opgewek is en opgevaar het en in heerlikheid regeer. Dis asof Johannes sukkel om dit wat hy sien in woorde om te sit. Sy taal is geweldig gelade en hy ryg die ongelooflikste beskrywings in.

In die visoen verskyn die verheerlikte Here aan Johannes in priesterlike gewaad in die tempel. Die Here staan tussen sewe goue staanlampe – verteenwoordigend van die sewe gemeentes in Klein-Asië (vandag in die ooste van Turkye).
Die hare op sy kop is spierwit, soos die hare van God self in Daniël se visioen, en sy oë het soos vuur gevlam – simbool van oordeel.
Sy voete was soos geelkoper wat in ‘n smeltoond gloei, en sy stem soos die gedruis van ‘n groot watermassa. In sy regterhand – die hand wat sy krag simboliseer – het hy sewe sterre vasgehou – dit is die sewe leraars van die gemeentes. Hiermee wil die visoen sê dat Jesus vir die sewe gemeentes omgee, dat Hy hulle vashou.
Daar het ‘n skerp swaard met twee snykante uit sy mond uitgekom – nog ‘n simbool van oordeel waaroor ons Dinsdagoggend meer sal hoor.
Sy hele voorkoms was soos die son wat op sy helderste skyn.

Johannes word so oorval deur wat hy sien en hoor dat hy voor die Here se voete neerval en soos ‘n dooie bly lê. En met dieselfde regterhand waarmee die Here die sewe sterre, dws die gemeentes vashou, vat Hy aan Johannes, hou hom ook vas en troos hom: “Moenie bang wees nie, dit is Ek, die Eerste en die Laaste, die Lewende. Ek was dood, en kyk, Ek lewe tot in alle ewigheid; en Ek het die sleutels van die dood en die doderyk. Skrywe nou op wat jy sien…”
En dan dikteer die Here binne hierdie visioen die sewe briewe aan die sewe gemeentes wat Johannes moet gaan neerskyf. In elke brief stel Johannes vir Jesus bekend onder een of meer van die beelde wat hy van Hom gesien het in die visoen. Die brief aan die gemeente in Efese lui dan soos volg…

Skriflesing: Openb 2: 1-7
Boodskap
In die tyd toe Johannes die brief geskryf het, was Efese ‘n groot stad met ongeveer 250 000 inwoners. Groot handelsroetes het deur Efese gegaan, dit was ‘n belangrike en onafhanklike politieke mag, en dit was ‘n baie belangrike godsdienstige sentrum. Daar was twee tempels vir Augustus gebou, een elk vir die drie keisers Nero, Hadrianus en Severus, en natuurlik die tempel van Armetis – wat bekend gestaan het as een van die sewe wonders van die antieke wêreld. Ter ere van nog ‘n keiser, Domitianus, wat die Christene ook baie vyandiggesind was, is die Olimpiese Spele een jaar in Efese gehou.

Die gemeente in Efese het ontstaan tydens Paulus se sendingreise en ons lees daarvan in Handelinge. Timoteus het later daar onder die gelowiges gewerk en volgens tradisie het Johannes self ook later ‘n sterk band met Efese opgebou.

“Ek weet alles wat julle doen”, begin die Here sy brief aan die gemeente. So begin vyf van die sewe briewe. “Ek weet alles wat julle doen” – dus: Ek kyk na julle handel en wandel; nie na julle geloof nie, maar na julle goeie werke. Hoe kan dit wees? Komende van die Een wat leer dat ons juis nie deur goeie werke gered word nie, maar deur geloof alleen?! Natuurlik word ons net deur ons geloof gered. Immers: “Al wat van belang is, is geloof,” sê Gal 5:6, maar dan staan daar tóg verder “geloof wat deur die liefde tot dade oorgaan.” Ons dade ís baie belangrik, ook omdat die wêreld nie ons geloof kan sien nie, maar wel ons dade…

Hier gaan dit nie oor individuele dingetjies wat ons darem af-en-toe reg doen nie, dit gaan om ‘n lewenswyse. Jesus praat daarvan waneer Hy sê: “Ek ken julle onvermoeide arbeid en julle volharding.” Die gelowiges in Efese is moeg gemaak en uitgeput deur hulle harde werk vir die evangelie. Hulle kon slegte mense nie verdra nie, en hulle het ondersoek ingestel na mense wat voorgegee het dat hulle apostels (leiers in die gemeente) is, maar nie so geleef het nie. Interessant – hulle het nie oor die mense geskinder nie, maar ondersoek ingestel en uitgevind dat hulle leuenaars is. Lank terug reeds in Hand 20:29-31 het Paulus al die gemeente gewaarsku teen die “wrede wolwe (wat) onder julle sal indring, en hulle sal die kudde nie ontsien nie. Ja, uit julle eie geledere sal daar mense na vore kom wat met leuens die gelowiges agter hulle aan sal probeer verlei. Wees waaksaam.” Dws moenie dat individue of groepe binne ‘n gemeente “oorneem” as hulle nie optree volgens wat in die Woord staan nie, maar volgens hul eie belange.

Die gemeente het nie slegte mense verdra nie, maar hul het wel sekere vorme van swaarkry verdra ter wille van die Here. Ook daarin het hulle volhard en nie moeg geword nie. Ook dit kan die Here ten gunste van hulle sê. Wat is dit wat ons vandag moeg maak? Is dit ook ons werk vir en volharding ter wille van die evangelie? Of is dit dalk eerder ander dinge? Is ons nog so entoesiasties oor ons programme en ons projekte en ons voornemens en ons besluite en ja, ook ons opofferinge, of het dit al so bietjie begin afwater?

Soos ons, of in elk geval sommige van ons, het die gelowiges in Efese ook maar gesukkel om end-uit vol te hou. Nadat die Here waardering uitspreek vir hulle harde werk en volharding, selfs met die hantering van valse apostels in hulle midde en swaarkry wat hulle moes verduur, sê Hy roerend in vers 4: “Maar dit het Ek teen julle: julle het My nie meer so lief soos in die begin nie.” Letterlik staan dit baie sterker: “Julle het julle eerste liefde versaak.” Dws hulle het nie net afgekoel in hulle eerste liefde nie, hulle het dit glád nie meer nie. Adrio König sê dat dit dikwels die gevolg is van stryd tussen gelowiges. Waar groepe binne kerke of gemeentes begin stry weens hul honger na mag of gesag, kan ‘n kerk of gemeente skeur en in die proses verloor mense die Een uit die oog om wie dit tog eintlik moet gaan. Maar wie die liefde verloor het, verloor alles. Al het ek alles, selfs al doen ek nog die regte dinge, en al hardloop die regte programme nog in my gemeente, maar daar is nie liefde nie … dan baat dit my niks (1 Kor 13). Al het ek hoe hard geveg teen mense wat wou oorneem, en al het ek wat ookal verduur vir die naam van die Here, en ek het die liefde verloor, dan het ek niks meer nie.

Die bestaan van die gemeente sal beëindig word as hulle nie terugkeer na hul eerste liefde nie. Die Here waarsku “Ek sal julle lamp (wat staan vir die gemeente) van sy plek af wegvat, as julle julle nie bekeer nie!” Daarom die dringende oproep om drie dinge te doen: DINK, BEKEER en DOEN: “Dink daaraan hoe ver julle al agteruitgegaan het. Bekeer julle en doen weer wat julle in die begin gedoen het.”

DINK: Ons moet by tye gaan nadink oor ons lewe. Waarmee is jy besig? Waarheen is jy oppad? Waantoe neem die pad jou waarop jy op die oomblik loop? Waar gaan jy beland as jy so aangaan? Hoe het jou verhoudinge vroeër gelyk – met die Here, met diegene na aan jou, met mede-gelowiges, met mense wat jou hulp nodig het? Lyk hierdie verhoudinge nog dieselfde? Het dit nog dieselfde vuur en ywer en toewyding? Ons moet by tye hieroor gaan nadink – as individuele gelowiges en ook saam as gemeente. En as ons dan klaar gedink het en bestek opgeneem het?…

BEKEER: Verander, draai om, begin oor, soos aan die begin toe jy jou vir die eerste keer verbind het… En hoe weet ons dan dat ons verander het?…

DOEN: Doen weer wat julle lank terug gedoen het. Hê My weer lief. Hê mekaar en ander weer lief. Stry en word moeg en volhard – nie vir eie gewin of om op jou eie seepkissie te bly staan ten alle koste nie, maar ter wille van die evangelie, ter wille van My. Dit bring ons terug by die begin van die brief: “Ek weet alles wat julle doen.” Doen is die teken van ware geloof. Calvyn wat uitdruklik geleer het dat ons níe deur ons goeie werke gered word nie, is ook die man wat gesê het dat ons nie sonder goeie werke gered word nie. Ook Jakobus sê in sy brief: “Ek sal jou my geloof wys uit my dade” (Jak 2:18).

Dink, bekeer en doen. God is nie ‘n veraf wese iewers daar bo in die hemel wat Hom nie veel steur aan wat op aarde aangaan nie. Hy is betrokke by ons. Jare na Jesus se hemelvaart kry Johannes die visioen van Hom wat steeds tussen die gemeentes beweeg, wat hulle in sy regterhand vashou en so vir hulle omgee, wat kyk wat onder hulle aangaan, oplet na wat hulle doen. ‘n Here wat met sterk emosie praat in sy briewe aan die gemeentes. Hy spreek waardering uit vir wat hulle reg doen, maar Hy word diep geraak deur hulle gebrek aan ware liefde wat oorgaan in dade.

Die brief aan Efese word geskryf aan ‘n gemeente wat afvallig geraak het in hulle liefde. Nie net as aanmaning nie, maar juis ook as uitnodiging. Die gemeente kry ‘n tweede kans. “Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeente sê.” Al die briewe sluit met hierdie woorde af. Elkeen wat kan hoor, moet deur wat hulle hoor gedryf word tot bekering en goeie werke, tot ‘n nuwe lewenswyse – gedryf deur ons liefde vir die Here.

Al die briewe eindig met die belofte van die ewige lewe aan elkeen wat die oorwinning behaal. God sal alles herstel wat aan die begin van Genesis verlore geraak het, maar meer as dit, Hy sal dit by verre oortref. As ons maar tog net tot inkeer sal kom, sal bestek opneem, ons weereens bekeer, en die regte dinge uit liefde sal doen.

Creative Commons Licence
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.